Ιστορική απόφαση του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης κόλαφος για το πελατειακό κράτος

Φεβρουαρίου 25, 2012 |

Το Πρωτοδικείο Μυτιλήνης με ιστορική του απόφαση δικαίωσε συμβασιούχο κατακεραυνώνοντας Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ

Γράφει: Νίκος Μανάβης / εφημερίδα “ΕΜΠΡΟΣ
Μια ιστορική απόφαση, την 75/2012, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Με αυτή την απόφαση κόλαφο για το πελατειακό κράτος, κατακεραυνώνονται η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ για τη δημιουργία και τη συντήρησή του επί δεκαετίες. Το σκεπτικό της απόφασης, που ακόμη δεν έχει καθαρογραφεί, αποτελεί ένα δριμύ «κατηγορώ» σε βάρος των δύο μεγάλων κομμάτων, που επί δεκαετίες χρησιμοποιούσαν τους συμβασιούχους του Δημοσίου ως πολιορκητικό κριό για την εξουσία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην απόφαση, «μερικές χιλιάδες ψήφοι μπορούσαν να καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα».

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο κ. Σωτήρης Καμαρός είχε καταθέσει αγωγή σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου (όπως εκπροσωπούνταν από το Υπουργείο Πολιτισμού), με την οποία ζητούσε να αναγνωριστεί ότι ως εργαζόμενος της Κ΄ Εφορείας Κλασσικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων (Κ΄ ΕΠΚΑ) κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας, παρά το ότι εργαζόταν ως συμβασιούχος, επιδιώκοντας έτσι να πετύχει την πρόσληψή του στην υπηρεσία ως υπαλλήλου αορίστου χρόνου. Ο κ. Καμαρός εργάστηκε στην υπηρεσία ως εργάτης από τις 15 Ιανουαρίου τού 2001 έως τις 30 Ιουνίου τού 2009, δηλαδή για 8,5 χρόνια.

Τι αναγνωρίσθηκε
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι ο κ. Καμαρός κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες όλα αυτά τα χρόνια κι αναφέρει, στο σκεπτικό της απόφασης, ότι θα έπρεπε να είχε γίνει πρόσληψη υπαλλήλου με διαγωνισμό στη συγκεκριμένη θέση. Αντί αυτού, το δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο κ. Καμαρός εργάστηκε στην υπηρεσία με σειρά συμβάσεων, οι οποίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Όμως το Υπουργείο Πολιτισμού φρόντιζε η επαναπρόσληψή του να γίνεται με διαφορά λίγων ημερών, δύο ή τριών, ώστε ποτέ να μην μπορεί να συμπληρώσει 24 μήνες συνεχούς εργασίας στην υπηρεσία. Τούτο γινόταν εσκεμμένα προκειμένου να μην αποκτήσει το δικαίωμα να διεκδικήσει τη μετατροπή της σχέσης εργασίας σε αορίστου χρόνου.
Ακόμη, αναγνωρίζει ότι η μη πρόσληψη μονίμων υπαλλήλων και η διατήρηση επί χρόνια του καθεστώτος συμβασιούχων είχαν καθαρά ψηφοθηρικούς στόχους.
Επιπροσθέτως, αναγνωρίζεται πως αν και το Προεδρικό Διάταγμα Παυλόπουλου (από το όνομα του πρώην υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου) είχε ως στόχο να προστατεύσει τους εργαζομένους, στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκε σε βάρος τους. Κι αυτό γιατί οι συμβασιούχοι του δημόσιου τομέα, όπως ο κ. Καμαρός, έχοντας ανάγκη να εργαστούν, αναγκάζονταν να αποδέχονται πρακτικές που αναιρούσαν τα δικαιώματά τους.

Ενδιαφέρει
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η παραπάνω απόφαση λήφθηκε σε μια εποχή που όχι μόνο έχουν παγώσει οι προσλήψεις στο δημόσιο τομέα, αλλά καταργούνται και οι οργανικές θέσεις των υπηρεσιών και ετοιμάζονται χιλιάδες απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων.
Όταν καθαρογραφεί η απόφαση, θα κοινοποιηθεί στο Υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση.
Σε δήλωσή του στο «Ε», ο δικηγόρος του κ. Καμαρού Γιώργος Λάγος τονίζει: «Για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη (Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης) αποδεικνύεται θεματοφύλακας των δικαίων των εργαζομένων και μάλιστα των απασχολουμένων με διαδοχικές συμβάσεις έργου ή ορισμένου χρόνου. Ωστόσο, πρόκειται πάντοτε για εργαζομένους σε συνθήκες μισθωτής εργασίας, στο Δημόσιο και τους φορείς του. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι αναφορές του δικαστηρίου στην πάγια πρακτική του πολιτικού συστήματος μετά τη μεταπολίτευση και ιδιαίτερα των δύο κομμάτων εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) να παραβιάζουν συστηματικά το νόμο ανανεώνοντας διαδοχικά τις συμβάσεις τέτοιων εργαζομένων για λόγους ψηφοθηρικούς, διατηρώντας τους σε συνθήκες ομηρίας, καταπατώντας παράλληλα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Αποτέλεσμα αυτής της παθογένειας ήταν η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία να παραγάγει πλήθος συμβασιούχων, οι οποίοι σήμερα, “απροστάτευτοι” από το κομματικό πελατειακό σύστημα, αναζητούν τα δίκαιά τους από τα δικαστήρια, ενώ οι υπαίτιοι ουδεμία κύρωση έχουν υποστεί.»

Advertisements

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΛΟΠΗΣ ΣΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑ

ΣΚΕΠΤΟΜΕΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΟΥΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΝ ΣΤΑΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΡΓΚΕΛ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΤΡΩΙΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗΑΥΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧ. ΟΛΥΜΠΙΑ; ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ( ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΑΝΤΑΡΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΗ ΗΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΜΙΣΟΙ) ΑΥΤΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΚΑΤ’ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙΣΥΝΕΡΓΕΙΑ  ΣΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗΗ ΑΣΦΑΛΗΣ ΦΥΛΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝΑ ΤΑ

Περί της κλοπής στά Ολύμπια

ΣΚΕΠΤΟΜΕ ΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΟΥΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΝ ΣΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΡΓΚΕΛ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΤΡΩΙΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧ. ΟΛΥΜΠΙΑ; ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ( ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΑΝΤΑΡ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΗ Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΜΙΣΟΙ) ΑΥΤΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΚΑΤ’ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ  ΣΤΗΝ ΚΛΟΠΗ – ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΑΣΦΑΛΗΣ ΦΥΛΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ – ΑΡΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΔΙΕΥΚΟΛΗΝΣΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ

Το Πείραμα της Αργεντινής και τι ζούμε τώρα

Το άρθρο είναι από τήν polis press

Το «σενάριο» του εκπληκτικού ντοκυμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για το πέρασμα του ΔΝΤ από την Αργεντινή και κυρίως για τις επιπτώσεις του. Διαβάστε για να δείτε τις ομοιότητες με αυτό που σήμερα ζούμε!

Το Δεκέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άιρες, μεγάλες λαϊκές μάζες κατευθύνονται προς την ιστορική πλατεία «Πλάσα δε Μάγιο.» Η Αργεντινή μία από τις πλουσιότερες οικονομίες στο παρελθόν, έχει χρεοκοπήσει. Η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί και ο Πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντο Δε Λα Ρούα διαφεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο μέσα στη θύελλα του οργισμένου λαού που συγκρουόταν με την αστυνομία, έσπαγε τράπεζες, λεηλατούσε σούπερ μάρκετ και φώναζε μαζικά «Να φύγουν όλοι!».

Η κοινωνική έκρηξη του 2001, ήταν το τέλος ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου διάρκειας 10 ετών και άφησε πίσω της 35 νεκρούς (δολοφονημένους από την αστυνομία και τους ιδιωτικούς φρουρούς των τραπεζών), 30.000 παράπλευρες απώλειες (ανθρώπους που αυτοκτόνησαν, η υπέστησαν καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια), και περίπου 20.000.000 ανθρώπους (πάνω από το μισό του πληθυσμού) βουτηγμένους στην φτώχεια και τη μιζέρια.

Σχεδόν 10 χρόνια μετά, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, που είχε εργαστεί στην Αργεντινή το 2001-2002 κατά την περίοδο της κρίσης, επιστρέφει για μια νέα αυτοψία στην οικονομία, την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση της χώρας.

«Στο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας
τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και
οι ζημιές κοινωνικοποιούνται.»
Εδουάρδο Γαλεάνο-Συγγραφέας

ΥΠΟΘΕΣΗ Α’ ΜΕΡΟΥΣ

Όταν ο Γιώργος Αυγερόπουλος έφυγε από την Αργεντινή το 2002, είχε αφήσει την ιστορική πλατεία του Μαΐου, γεμάτη διαδηλωτές και συνθήματα. Τώρα την ξαναβλέπει σχεδόν στην ίδια κατάσταση, όμως ο λόγος είναι διαφορετικός. Ο τέως πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρσνερ,σύζυγος της σημερινής προέδρου Κριστίνα, έχει μόλις πεθάνει, χτυπημένος από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο.

Οι υποστηρικτές του, που αποτελούν και την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, τον θεωρούν ήρωα, καθώς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση και να διώξει το Δ.Ν.Τ. από τη χώρα. »Μας έδωσε πίσω την αξιοπρέπειά μας.» «Αυτός ήταν που μας απελευθέρωσε από τα νύχια αυτού του αρπαχτικού τέρατος!», είναι μερικές από τις φράσεις των συγκεντρωμένων στην πλατεία. «Και αφού εσείς είστε από την Ελλάδα που περνάει τώρα άσχημες στιγμές, να ξέρετε ότι εμείς ήδη το περάσαμε. Ήμασταν αιχμάλωτοι των δανείων και του συσσωρευμένου χρέους. Κι αυτά τα δάνεια δεν ήταν για εμάς. Δεν ήταν για το λαό. Ποτέ δεν είναι για τον λαό. Γι’ αυτό και οι Έλληνες κάνουν καλά και διαδηλώνουν. Είναι θλιβερό να μη μαθαίνεις, να μη καταλαβαίνεις…»

Ο Ντομίνγο Καβάλο περιγράφει με λεπτομέρειες ό,τι έγινε πίσω από τις κλειστές πόρτες των συμβουλίων με το Δ.Ν.Τ. σε Ουάσινγκτον και Μπουένος Άιρες. «Το Δ.Ν.Τ. μας είχε ήδη δώσει ένα δάνειο, προσπαθώντας να βοηθήσει την Αργεντινή να βγει από την οικονομική κρίση, που είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του 2000″, λέει. «Αυτό φαινόταν ξεκάθαρα. Μας έδωσε λοιπόν ένα δάνειο με εκταμιεύσεις ανά τρίμηνο. Το 1ο τρίμηνο αυτού του προγράμματος δεν είχε τηρηθεί. Έτσι έθεσα στο Δ.Ν.Τ. να αναπρογραμματίσουμε τους στόχους με τέτοιον τρόπο, που να μπορούμε να τους τηρήσουμε.

Γιώργος Αυγερόπουλος: Πόσα ήταν;

Ντομίνγο Καβάλο: Δεν ήταν πολλά. Συνολικά το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ. ήταν 12 δις δολάρια και οι τριμηνιαίες δόσεις ήταν η κάθε μια 1,3 δις δολάρια. Ασήμαντα ποσά, δηλαδή, μπροστά σε αυτά που αναφέρονται για την Ελλάδα. […] Είχαμε πετύχει τους στόχους μας για το 3ο τρίμηνο. Το οποίο είχε τελειώσει το Σεπτέμβριο. Τότε έστειλαν μιαν αποστολή για να δούνε αν είχαμε πετύχει ή όχι. Είχαμε πετύχει και έπρεπε να εγκρίνουν την επόμενη εκταμίευση. Μετά άρχισαν να παρατηρούν αν θα πετυχαίναμε τους στόχους μας για το 4ο τρίμηνο. Και φυσικά για το 4ο τρίμηνο θα είχαμε προβλήματα για να πετύχουμε τους στόχους. Όπως ούτε και στην Ελλάδα θα μπορέσετε να εκπληρώσετε ακριβώς τους στόχους, όπως έχουν προγραμματιστεί. Έτσι λοιπόν με το επιχείρημα ότι για το 4ο τρίμηνο, που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, δεν θα εκπληρώναμε τους στόχους, μας ακύρωσαν την εκταμίευση των χρημάτων για το Νοέμβριο. Και αφού μας αφαίρεσαν την στήριξη, δεν έμενε άλλη λύση απ’ το να εξαγγείλουμε στάση πληρωμών. […] Εκείνο τον καιρό κυριαρχούσε η θεωρία της ηθικής του κινδύνου, δηλαδή όταν μια χώρα είναι χρεωμένη και υπάρχουν τράπεζες και κάτοχοι ομολόγων που έχουν δανείσει αυτή τη χώρα, είναι καλύτερα η χώρα να φτάσει στη χρεοκοπία, γιατί έτσι αυτή η χώρα θα υποστεί τις συνέπειες αλλά και οι πιστωτές επίσης θα υποστούν τις συνέπειες, κι αυτό θα αποτελέσει ένα μάθημα για το μέλλον για να μην ξαναχρεωθεί αυτή η χώρα και οι πιστωτές να μην ξαναδανείσουν μια χώρα που θα βρίσκεται κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Δηλαδή εφάρμοσαν σε μας μια θεωρία που σήμερα ευτυχώς κανείς δεν τη υποστηρίζει και που μας έκανε να υποφέρουμε πολύ. Δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία, που ήταν κι αυτή σε κρίση την ίδια εποχή. Αλλά γιατί δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία; Την ίδια χρονιά, το 2001 η Τουρκία βρισκόταν σε μια τρομερή κρίση, αλλά την Τουρκία δεν την έσπρωξαν στη στάση πληρωμής του χρέους. Και δεν την έσπρωξαν γιατί θα χρησιμοποιούσαν την Τουρκία ως στρατιωτική βάση στον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ. Η Αργεντινή, αφού δεν μπορούσε να γίνει βάση για κανέναν πόλεμο, είπαν: «Εντάξει, αυτή είναι η περίπτωση της χώρας που μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα για τις άσχημες συνέπειες της υπερχρέωσης.

Ο Ντομίνγο Καβάλο, ωστόσο, διευκρινίζει ότι η κριτική που κάνει στο Δ.Ν.Τ. δεν είναι η ίδια με αυτή που κάνει η αριστερά. «Το Δ.Ν.Τ. βοήθησε πολλές χώρες, τώρα βοηθά μαζί με την Ευρώπη την Ελλάδα», λέει. «Η μόνη χώρα που δυστυχώς δεν βοήθησε ήταν η Αργεντινή».

«Προσέξτε συμπεριφέρονται όπως οι μαφιόζοι», αντικρούει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. «Απαγάγουν ολόκληρες χώρες. Πληρώνονται τα λύτρα, αλλά δεν επιστρέφουν πίσω τα θύματα. Τα λύτρα τα ονομάζουν «υπηρεσίες του χρέους». Υπαγορεύουν διαταγές στις κυβερνήσεις. Κυβερνούν τις κυβερνήσεις. Γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ονομάζεται «διεθνές», αλλά το διοικούν 5 χώρες κι αυτές είναι που παίρνουν τις αποφάσεις. Γιατί το δικαίωμα ψήφου αναλογεί στο κεφάλαιο που έχει επενδυθεί. Έτσι όσοι έχουν τα περισσότερα λεφτά, είναι αυτοί που διατάζουν. Είναι πέντε χώρες που κυβερνούν τον κόσμο. Και μετά μιλούν για δημοκρατία. Ποια δημοκρατία; Αφού 5 χώρες διοικούν πάνω απ’ τις άλλες».

Ο Καβάλο, αφού περιγράφει το πώς και το γιατί εφάρμοσε το περίφημο κοραλίτο, δεσμεύοντας τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες, υπερασπίζεται πλήρως την πολιτική ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που εφάρμοσε ο ίδιος την δεκαετία του ’90. «Ήταν προβληματικές εταιρίες που δημιουργούσαν τεράστιες απώλειες στο κράτος. Με το να τις ιδιωτικοποιήσουμε, πετύχαμε δυο πράγματα. Απ’ τη μια μεριά εξαφανίστηκαν τα ελλείμματα, δεύτερον το κράτος δεν έπρεπε πια να επενδύει σ’ αυτούς τους τομείς και επένδυσε σ’ αυτούς ο ιδιωτικός τομέας. Έτσι εκσυγχρονίστηκαν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες».

Ωστόσο, ο Άλδο Φερρέρ, ένας από τους πιο γνωστούς και έγκυρους οικονομολόγους της χώρας και πρέσβης της Αργεντινής στη Γαλλία, περιγράφει μια τελείως διαφορετική εικόνα. «Εφαρμόστηκε μια ξέφρενη πολιτική ξεπουλήματος της εθνικής μας κληρονομιάς. Ιδίως του πετρελαίου! Η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που πούλησε την εθνική της εταιρία πετρελαίου. Πουλήθηκαν τα πάντα! Το τηλέφωνο, οι τηλεπικοινωνίες και τόσα άλλα πουλήθηκαν. Μ’ αυτά πλήρωσαν το χρέος, αλλά το χρέος συνέχισε ν’ αυξάνεται. Έτσι λοιπόν, στο τέλος της περιόδου, αφού είχε πουληθεί η εθνική κληρονομιά, ήμασταν χειρότερα κι απ’ την αρχή. Ήταν μια χείριστη πολιτική! Μια πολιτική με πηγή έμπνευσης τη «μαγεία» της Αγοράς, σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανοιχτείς, να πουλάς, να βγάλεις το Κράτος από τη μέση και ν’ αφήσεις τις αυθόρμητες δυνάμεις της Αγοράς σε ένα σκηνικό διεθνούς κερδοσκοπίας, να κάνουν τη χώρα να προοδεύσει. Και το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή».

Σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά, πολλοί από τους καταθέτες, τωνοποίων τα χρήματα μπλοκαρίστηκαν στις τράπεζες, δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Παρά τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, που όρισε ότι οι τράπεζες οφείλουν να επιστρέψουν τα χρήματα των ανθρώπων στο αρχικό νόμισμα συν την παρακράτηση των τόκων όλων αυτών των χρόνων, οι τράπεζες κωλυσιεργούν με νομικά τερτίπια. Στους δανειολήπτες, ωστόσο, που είχαν πάρει δάνειο λίγο πριν την κρίση, παίρνουν τους τόκους. Οι ίδιοι μιλούν για τοκογλυφία. Περίπου 2.000.000 ενυπόθηκοι χρεοφειλέτες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

Πολλοί αυτοκτόνησαν μη μπορώντας να αντέξουν την οικονομική τους καταστροφή. Άλλοι επισκέπτονται συχνά τον ψυχίατρό τους. Ο Δρ. Ταραγάνο και οι συνάδελφοί του στην ψυχιατρική κλινική έκαναν μια μελέτη που κράτησε τρία χρόνια πάνω στα περιστατικά που χειρίζονταν καθημερινά. Ανακάλυψαν ότι το ποσοστό των ατόμων που υπέστησαν καρδιολογικά και εγκεφαλικά επεισόδια ως συνέπεια του άγχους που προκλήθηκε από την κρίση, εκτινάχθηκε στο 15%, την ώρα που ο παγκόσμιος μέσος όρος φτάνει μόλις το 2%.

Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, με τον μισό πληθυσμό να έχει βουλιάξει στη φτώχεια και τη μιζέρια, με το κράτος να είναι απόν και στο δρόμο να μην υπάρχει δεκάρα τσακιστή, η κοινωνία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και εσωτερικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν και άρχισαν να ανταλλάσουν αγαθά και υπηρεσίες. Έτσι εμφανίστηκε το «τρουέκε», ένας προ-καπιταλιστικός τρόπος εμπορίου, ο οποίος εξασφάλισε τη διαβίωση 10.000.000 ανθρώπων. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν σε ειδικά μέρη και αντάλλασε προιόντα: Ένα μεταχειρισμένο ρούχο, με ένα κιλό κρέας. «Το ανταλλακτικό παζάρι, όχι μόνο μας έδινε φαγητό, μας έδινε να πιούμε, αλλά και καρδιολόγους και δασκάλους για τα παιδιά μας, για αγγλικά και χορό. Είχαμε συμβολαιογράφους που έγραφαν για σπίτια και οικόπεδα και πληρώνονταν με κουπόνια και σπίτια που πουλιόνταν και αγοράζονταν με κουπόνια που ήταν το νόμισμα της ανταλλαγής. Είχαμε τουρισμό, είχαμε μανικιούρ, κομμωτήριο και πεντικιούρ, υπήρχε καζίνο, όλα αυτά με τα κουπόνια του ανταλλακτικού παζαριού», λέει η Γκρασιέλα Γκραγίσεβιτς, ιδρυτικό μέλος του Τρουέκε. «Ήταν σαν γιορτή, γίνονταν βραδιές, ο κόσμος τραγούδαγε, και κανείς δεν στενοχωριόταν, γιατί μπορούσε να φάει, να ντυθεί, ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Να μην εξαρτάσαι από τις τράπεζες, από τα σούπερ μάρκετ, απ’ τον υπουργό οικονομίας, από το Δ.Ν.Τ. Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε μια περίοδο πολύ μεγάλης ελευθερίας».

Το Τρουέκε πήρε τεράστια έκταση σε όλη τη χώρα. Τόση, που σύντομα ντόπιοι οικονομικοί κύκλοι, όσο και το ίδιο το Δ.Ν.Τ., απαξίωναν το Τρουέκε ζητώντας τη διάλυσή του, ενώ ένας γερουσιαστής των Η.Π.Α. το χαρακτήρισε οικονομική τρομοκρατία. «Αυτή η μελέτη της αγοράς μέσα από μια μικροαγορά κάνει τον κόσμο να πραγματοποιεί ένα σπουδαίο άλμα στην θεώρησή του για την οικονομία», λέει ο Ρουμπέν Ραβέρα, συνιδρυτής του Κλαμπ Τρουέκε. «Κι αυτό γνωρίζουμε ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ επικίνδυνο ο κόσμος να κάνει πρακτική μια μέθοδο που του επιτρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να είναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του».

Η αρχή του τέλους ήταν όταν η αστυνομία «επισκέφθηκε» για πρώτη φορά το μεγαλύτερο χώρο τρουέκε για έλεγχο. Ταυτόχρονα μεγάλα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να μεταδίδουν ότι στο Τρουέκε τα προιόντα που κυκλοφορούσαν ήταν κλεμμένα, ή ότι τα τρόφιμα ήταν από τα σκουπίδια. Ούτε όμως αυτό μπόρεσε να σταματήσει το Τρουέκε. Αυτό ωστόσο που μπόρεσε να το σταματήσει, ήταν τα δεκάδες πλαστά κουπόνια (που ήταν το νόμισμα της συναλλαγής) τα οποία διοχέτευσαν στο ανταλλακτικό εμπόριο άγνωστοι παραχαράκτες. Τα ιδρυτικά μέλη του Τρουέκε πιστεύουν ακόμα και σήμερα ότι αυτό ήταν κάτι οργανωμένο. Σε ρεπορτάζ της εποχής, η αστυνομία συλλαμβάνει εγκληματίες που μετέφεραν ένα εκατομμύριο πλαστά κουπόνια. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να είναι αυτοσχέδιο, η απάντηση είναι ότι για τέτοια παραγωγή χρειάζονταν μηχανήματα μεγάλης κλίμακας.

Το Τρουέκε συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στο Μπουένος Άιρες. Σε χώρους που κρατούν χαμηλό προφίλ και δεν διαφημίζονται για να μη δώσουν στόχο στις αρχές.

ΥΠΟΘΕΣΗ Β’ ΜΕΡΟΥΣ

Το 2003 εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής ο Νέστορ Κίρτσνερ, με μόλις το 22,2 % των ψήφων. Ήταν κυβερνήτης, μιας μακρινής επαρχίας στη Παταγονία. Σήμερα, θεωρείται ήρωας από μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, καθώς κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση.

» Ήταν ένας άνδρας αντιφατικός,» λέει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. «Προήλθε από το χώρο του Μένεμ και είχε συνεργαστεί στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων. Ήταν ένας από τους κύριους αυτουργούς στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων. Αλλά όταν φτάνει στην Προεδρία γίνεται ένας από τους κυριότερους πρωταγωνιστές της Λατινικής Αμερικής, σ’ αυτήν τη διαδικασία εθνικής αξιοπρέπειας και αλλαγής την οποία βλέπουμε σε αρκετές χώρες της ηπείρου.»

Η Αργεντινή αποστασιοποιείται από την επιρροή των ΗΠΑ κλείνοντας στρατηγικές συμφωνίες με τον Τσάβες της Βενεζουέλας, τον Μοράλες της Βολιβίας, τον Κορρέα του Εκουαδόρ, την Μπασελέτ της Χιλής κ.α.

Στο πεδίο της οικονομίας ο Κίρσνερ έχει δίπλα του τον Ρομπέρτο Λαβάνια. Έναν έμπειρο οικονομολόγο και υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης. Η πρώτη τους κίνηση είναι να αποσύρουν οποιαδήποτε αίτηση πόρων προς το ΔΝΤ.

Μέχρι τότε οι προηγούμενοι υπουργοί είχαν προσπαθήσει να διαπραγματευτούν ένα δάνειο ύψους 20 και 25 δις δολαρίων», θυμάται ο Ρομπέρτο Λαβάνια. «Στο πρώτο ραντεβού που είχα με τον Κέλερ, που μετέπειτα έγινε πρόεδρος της Γερμανίας, εκείνη την εποχή ήταν διευθυντής του ΔΝΤ, πήγα να του ανακοινώσω ότι η Αργεντινή αποσύρει οποιαδήποτε αίτηση κεφαλαίων. Γιατί αυτή η αίτηση έδινε χώρο σε διαπραγμάτευση που εκ των πραγμάτων σήμαινε να αποποιηθούμε τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής. Ήταν μια παντελής επέμβαση στην οικονομία της Αργεντινής. Φυσικά η δικαιολογία ήταν να δοθούν κεφάλαια στην Αργεντινή. Κεφάλαια που θα έμπαιναν από ένα παραθυράκι και θα έβγαιναν από ένα άλλο για να πληρωθούν οι πιστωτές. Ήταν προφανές ότι ο μόνος στόχος ήταν να μειωθεί η χασούρα των πιστωτών . Με το να αποσύρω την αίτηση δανείου, η εξουσία του ΔΝΤ στην Αργεντινή, ελαττώθηκε πολύ γρήγορα.»

«Στη συνέχεια προστατεύτηκαν οι συντάξεις και οι μισθοί. Η προηγούμενη κυβέρνηση ακολουθώντας το πρόγραμμα του ΔΝΤ που μοιάζει με αυτό της Ελλάδας, απαίτησε και κατάφερε μια μείωση μισθών και συντάξεων 13%. Εμείς είπαμε ότι αυτό δεν έχει νόημα, γιατί πόσο θα μειώσεις τους μισθούς του δημοσίου για να ικανοποιήσεις τις τράπεζες; Κάναμε ακριβώς τ’ αντίθετο. Με δικαστική απόφαση την οποία αποδέχθηκε η κυβέρνηση, επεστράφη το 13 % των μισθών που είχαν κοπεί το 2000. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα ήταν να αναγεννηθεί η αγορά. Τους τελευταίους 8 μήνες του 2002 η Αργεντινή ήδη αναπτυσσόταν με 8%. Και τα επόμενα 4 χρόνια κάπου στο 9%.»

Παρόλο όμως που η οικονομική κατάσταση βελτιωνόταν, το απλήρωτο χρέος που είχε διαμαρτυρηθεί, περίπου 93 δις δολάρια, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της ιστορίας. Ήταν σαφές ότι η Αργεντινή δεν μπορούσε να το ξεπληρώσει. Η κυβέρνηση κράτησε αμετακίνητη στάση. Πρότεινε σε όσους είχαν κρατικά ομόλογα που είχαν λήξει, να τους τα αντικαταστήσει με νέα, πολύ χαμηλότερης τιμής. Για κάθε ένα δολάριο που χρωστούσε η Αργεντινή θα πλήρωνε 25 σεντς και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

» Ήταν μια αναδιάρθρωση του χρέους που κατέληξε με 75% έκπτωση» λέει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Ρομπέρτο Λαβάνια. «Οι πιστωτές χρειάστηκε να αποποιηθούν το 75%. Και προσέξτε: Περισσότεροι από 3 στους 4 πιστωτές μπήκαν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν πιέστηκαν. Τους εξηγήσαμε την σοβαρότητα της κατάστασης της Αργεντινής.

Το Δεκέμβριο του 2005 ο πρόεδρος Κίρσνερ αποφασίζει να ξεπληρώσει με μία μόνο δόση ό,τι χρωστάει στο ΔΝΤ. Ήταν περίπου 10 δις δολάρια. Το ανακοινώνει σε μια αιφνίδια συνέντευξη τύπου. Ακόμα και οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν την απόφασή του «ιστορική». Έτσι στις αρχές του 2006, οριστικά η Αργεντινή πληρώνει όλο το χρέος προς το ΔΝΤ και κάνει ακόμα πιο σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έχει πλέον κανένα λόγο στην οικονομική πολιτική της Αργεντινής.

Τουλάχιστον ήταν μια συμπεριφορά μεγάλης αξιοπρέπειας!» παρατηρεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο. «Όταν έρχονται οι του ΔΝΤ και λένε: «Εσείς θα πρέπει να….». Όχι, κύριοι κάνετε λάθος. Κάνατε λάθος στο μέρος και στη στιγμή. Εδώ σ’ αυτήν τη χώρα δεν μπορείτε να μιλάτε έτσι. Αυτή η χώρα έχει μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη. Δεν εκλέξανε εσάς! Κανείς δεν σας ψήφισε. Κύριοι τεχνοκράτες, κανείς δεν σας ψήφισε!»

Σήμερα η Αργεντινή είναι μια χώρα σε πλήρη ανάκαμψη. Παρόλο που δεν είναι δημοφιλής στη διεθνή οικονομική κοινότητα και στις αγορές χρήματος, η οικονομία της αναπτύσσεται με ένα μέσο όρο 7% τον χρόνο.

«Η Αργεντινή τώρα δεν εξαρτάται από τις διεθνείς πιστώσεις, απλά εξαρτάται από τη δική της οικονομία και δεν προστρέχει στις διεθνείς πιστώσεις. Το Κράτος έχει πλεόνασμα» λέει ο έμπειρος οικονομολόγος Άλδο Φερέρ. «Και για να’ ναι ξεκάθαρο: Η Αργεντινή δεν θα έβγαινε από την κρίση, αν δεν είχε αναβάλει την πληρωμή του χρέους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε στάση πληρωμής του χρέους; Είναι ένα πολύ περίπλοκο θέμα, λόγω των επιπτώσεων στην Ευρώπη. Ωστόσο νομίζω ότι όταν το πρόβλημα φτάσει σε ένα επίπεδο και δεν είναι δυνατόν να το χειριστείς, είναι πολύ δύσκολο να βγεις από την κρίση ακολουθώντας τους κανόνες. Έτσι λοιπόν η περίπτωση της Αργεντινής αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να μετατρέψει το χρέος σε επίπεδα που να μπορεί να το χειριστεί. Κι όταν το επανατοποθέτησε, η χώρα μπόρεσε να πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει.»

Υπάρχει όμως μια μεγάλη σκιά: Ο πληθωρισμός.

«Είμαστε πολύ άσχημα», υποστηρίζει ο πρώην υπουργός οικονομικών Ντομίνγο Καβάλο που κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001. «Ο πληθωρισμός είναι το χειρότερο που μπορεί να έχει μια χώρα. (53:03) Ο πληθωρισμός είναι ένας βαρύς φόρος για τους φτωχούς. Αυτό το μήνα που μόλις τελείωσε, η τιμή του κρέατος ξανανέβηκε κατά 15% με 20%. Φανταστείτε λοιπόν τι χτύπημα δέχεται η τσέπη του κόσμου. Δυστυχώς επειδή δεν υπήρξε η βούληση για να γίνει μια διαφανής τακτοποίηση, προτιμήθηκε ο ψεύτικος μηχανισμός της υποτίμησης και της «πεσοποίησης.» Δηλαδή είναι σαν σήμερα στην Ελλάδα αντί να γίνουν οι αναγκαίες θυσίες για να τακτοποιηθούν οι λογαριασμοί στην οικονομία για να αποφευχθεί η υπερβολική χρέωση, να αποφασίσουν να βγουν από το ευρώ και να πουν ότι όλες οι υποχρεώσεις που έχουμε σε ευρώ θα τις μετατρέψουμε σε υποχρεώσεις σε δραχμές. Και μετά ας αφήσουμε τη δραχμή να υποτιμηθεί απέναντι στο ευρώ. Ναι, αλλά ο κόσμος θα παίρνει το μισθό του σε δραχμές και η δραχμή θα υποτιμηθεί ενώ οι τιμές θα φτάσουν στα σύννεφα!»

Στην πρωτεύουσα χτίζονται όλο και περισσότεροι ουρανοξύστες. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, η ζωή ακολουθεί τους συνηθισμένους ρυθμούς μιας μεγαλούπολης, και τίποτα δεν θυμίζει την περιπέτεια που πέρασε η χώρα 10 χρόνια πριν.

Οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι υπέροχοι. Παρά την ανάπτυξη όμως, πολλοί Αργεντίνοι περιμένουν ακόμα να δουν τα οφέλη της. Η φτώχεια και η ανεργία μπορεί να μειώθηκαν σε σύγκριση με το 2001, αλλά βρίσκονται ακόμα σε υψηλά επίπεδα.

Οι παραγκουπόλεις μεγάλωσαν

«Υπάρχει ένα παγκόσμιο σύστημα εξουσίας,» εξηγεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο «που όταν εγώ ήμουν μικρός το έλεγαν Καπιταλισμό ενώ τώρα το αποκαλούν Οικονομία της Αγοράς. Έχει επίσης κι άλλα καλλιτεχνικά ονόματα. Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι κοινωνικοποιεί τις απώλειες και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη. Όπου η Αγορά είναι ο αόρατος και σκληρός Θεός, που υπαγορεύει τις διαταγές χωρίς κανείς να βλέπει το πρόσωπό της. Έτσι λοιπόν τίποτα! Υπάρχουν περισσότεροι ναυαγοί παρά ναυτικοί. Είναι σύστημα που αποβάλλει ανθρώπους. Και είναι ανίκανο να ενσωματώσει τα νέα στόματα που γεννιούνται και χρειάζονται να τραφούν. Περισσεύει κόσμος! Κι αυτό είναι μια από τις αντιφάσεις που δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική που να μπορεί να την εξηγήσει. Πώς είναι δυνατόν ένας κόσμος που κάθε φορά παράγει όλο και περισσότερα τρόφιμα, έχει κάθε φορά και περισσότερους πεινασμένους; Κι ενάντια σ’ αυτές τις δομές στην Λατινική Αμερική τώρα αρχίζει ένας αγώνας και γίνεται συνειδητό ότι το πεπρωμένο δεν είναι μοιραίο. Αν και οι Έλληνες κάποιες άλλες εποχές πίστεψαν πως ήταν. Στην πραγματικότητα το μέλλον μπορείς να το ανακαλύψεις, να το φανταστείς αντί να υποταχτείς σ’ αυτό.»

Εντάλματα σύλληψης των εκπροσώπων της τρόικας ζητούν οι Αστυνομικοί

Την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης των εκπροσώπων της τρόικας ζητεί η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, καταγγέλλοντας σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, όπως είναι «η εκβίαση, η συγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ».

Στην ανακοίνωση-επιστολή, που απευθύνεται ονομαστικά στους Σ.Ντερούζ, Π.Τόμσεν και Κλ.Μαζούχ, οι αστυνομικοί διαμηνύουν πως «αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας».

«Εδώ και δυο χρόνια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, σας έχει προειδοποιήσει ότι με την πολιτική που υπαγορεύετε και απαιτείτε να εφαρμοστεί ‘με το πιστόλι στον κρόταφο’, τινάζεται στον αέρα η κοινωνική συνοχή και πεθαίνει κάθε ελπίδα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας» αναφέρουν οι αστυνομικοί, υπογραμμίζοντας:

«Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού».

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής: «Προς εκπροσώπους: Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Σερβάζ Ντερόουζ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Πόουλ Τόμσεν Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας κ. Κλάουζ Μαζούχ

Κύριοι,

Το Διευρυμένο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας με τους εκπροσώπους από όλες τις Οργανώσεις των Αστυνομικών Υπαλλήλων της Χώρας κατά τις εργασίες του χθες 8/2/2012 και σήμερα 9/2/2012 αποφάσισε ομόφωνα να απευθυνθεί σ’ εσάς και να σας επισημαίνει τα ακόλουθα:

»Εδώ και δυο χρόνια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, σας έχει προειδοποιήσει ότι με την πολιτική που υπαγορεύετε και απαιτείτε να εφαρμοστεί «με το πιστόλι στον κρόταφο», τινάζεται στον αέρα η κοινωνική συνοχή και πεθαίνει κάθε ελπίδα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας.

»Έγκαιρα, με παραστάσεις διαμαρτυρίας μας στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις Πρεσβείες της Γερμανίας και της Γαλλίας, εκδηλώσαμε την κάθετη αντίθεσή μας σε κάθε μέτρο και πολιτική που προσβάλλει το φιλότιμο και τις δημοκρατικές ευαισθησίες του λαού μας.

»Σας προειδοποιήσαμε ότι αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας.

»Όλοι μας ζητούμε προγραμματικές πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και όλων ημών που πλέον διαβιούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας.

»Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού. Πέραν τούτου, η προτεραιότητα της επιβίωσης των πολιτών ενός έθνους, έχει νομολογηθεί διεθνώς ότι είναι προτεραιότητα όχι μόνο της εγχώριας πολιτικής, αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Εξάλλου, δεν είμαστε ούτε εμείς ούτε η πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται στην ίδια μοίρα, αυτοί που προκαλέσαμε την κρίση.

»Επειδή, ωστόσο, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι συνεχίζετε την ίδια καταστροφική για όλους μας πολιτική, θέλουμε να σας δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθούμε να μας βάλετε να σκοτωθούμε με τα αδέρφια μας.

»Σας προειδοποιούμε ως νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων αστυνομικών ότι θα απαιτήσουμε να εκδοθούν άμεσα τα εκ του νόμου προβλεπόμενα εντάλματα σύλληψής σας για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, με την αυτόφωρη διαδικασία, σύμφωνα με ειδικές διατάξεις του ελληνικού ποινικού νόμου, όπως είναι η εκβίαση, η συγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ».

Σε λευκή απεργία

Να σημειωθεί πως η Ομοσπονδία έχει καλέσει τα μέλη της σε λευκή απεργία από επιμέρους υποχρεώσεις, που απορρέουν από το επαγγελματικό τους αντικείμενο, όπως είναι η επίδοση δικογράφων, η διασταύρωση οικοδομικών παραβάσεων, η φύλαξη γηπέδων κ.λπ.

Χαρακτηρίζοντας τις δραστηριότητες αυτές «πάρεργα», η Ομοσπονδία καλεί τους αστυνομικούς, που επιθυμούν να απέχουν, να το πράξουν.

πηγή:polis press

Η σωτηρία της χώρας δεν είναι η ισοπέδωση της κοινωνίας

Μαρία Χριστάκη christakimaria@hotmail.com

Ζούμε στιγμές που οι λέξεις και οι προτάσεις των πολιτικών μας έχουν χάσει το νόημα τους. Μιλάνε για σωτηρία οι 3 αρχηγοί και ο πρωθυπουργός μας λες και ο λαός καλοπερνά ή λες και διορθώθηκαν παθογένειες και πλήρωσαν τελικά οι προνομιούχοι του συστήματος και οι φοροφυγάδες. Σωτηρία της χώρας έτσι όπως γίνεται σήμερα είναι το ίδιο και το αυτό με ισοπέδωση της κοινωνίας! Η συνταγή είναι λάθος 2 χρόνια τώρα αλλά παρόλα αυτά συνεχίζεται το ίδιο βιολί με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Άνεργοι κοντά στο 1.000.000 ( επίσημα) μισθοί πείνας, συμβάσεις μεσαίωνα στον ιδιωτικό τομέα, άδικη φορολογική επιβάρυνση και όλα αυτά με τις ευλογίες μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης αρχικά και τώρα μιας εθνικής ενότητας (ξεπουλήματος την αποκαλώ εγώ βασικά). Πόσο ακόμη θ’ αντέξουμε και τελικά που πηγαίνουμε δε μας λέει κανείς. Όλα γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες και τελικά το μόνο που μένει είναι κάτι ψευτοδιλλήματα κάθε φορά. Μια κοινωνία που ματώνει και που σιγά σιγά τα όνειρα ξεφτίζουν το λιγότερο που θέλει είναι ακόμη μια άδικη μεταχείριση και μια κατάσταση εκβιασμών και θεατρινισμού. Δυστυχώς έχουμε πολιτικούς που μας οδηγούν στην καταστροφή και είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Χρέος μας , λοιπόν, είναι να παλεύουμε για ό, τι μας ανήκει και για τα δικαιώματά μας! Καιρός να σηκώσουμε το κεφάλι, να είμαστε δυνατοί, να ελπίζουμε και ν’ αγωνιστούμε δημοκρατικά και υπεύθυνα για να σώσουμε το μέλλον μας .

Αναρτήθηκε από στο blog Σοσιαλδημοκρατία

Η πτώχευση μας πάει στο σημείο «0» ενώ η δανειακή σύμβαση στο «-130»

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Τι γίνεται στην περίπτωση που η χώρα μας κηρύξει πτώχευση και την επόμενη μέρα φύγει από το ευρώ και επιστρέφει στην δραχμή;
Σε αυτή την περίπτωση η χώρα ξεκινάει από το σημείο μηδέν και ενώ «κλειδώσει» τα χρέη της κρατώντας τους δανειστές της σε αναμονή για 1-2 χρόνια, άμεσα προχωράει στις παρακάτω ενέργειες.

1. Τυπώνουμε δραχμή τόση όση θέλουμε και δεν ξαναδανειζόμαστε το χαρτί του χρήματος.
2. Κάνουμε μια υποτίμηση τόση όση χρειαζόμαστε και επωμιζόμαστε όλοι αναλογικά το κόστος.
3 Βάζουμε ασφαλιστικές δικλείδες σε όσους θέλουν να φέρουν παράνομο χρήμα από το εξωτερικό και το φορολογούμε κλιμακωτά.
4. Βάζουμε δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα τέτοιους ώστε τα Ελληνικά να συμφέρουν .
5. Επιδοτούμε την Ελληνική παραγωγή και σε 5-6 μήνες έχουμε αποτέλεσμα στα γεωργικά προϊόντα και άμεσα στον τουρισμό στη ναυσιπλoία κλπ.
6. Μεταφέρουμε την ακίνητη περιουσία του δημοσίου στα ασφαλιστικά ταμεία και την διαχειρίζεται μόνο το δημόσιο σε σίγουρες επενδύσεις και κυρίως στην αξιοποίηση του ενεργειακού μας πλούτου, πράγμα που κάνουν οι Σκανδιναυϊκές χώρες ( ΝΟΡΒΗΓΙΑ-ΣΟΥΗΔΙΑ-ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ) και τα αποθεματικά των ταμείων τους είναι 3τρις ευρώ..
7. κλπ….κλπ…κλπ…

Τι γίνεται στην περίπτωση που η χώρα μας προσφύγει στη δανειακή σύμβαση με ένα επιπλέον χρέος 130 δίς;

1. Σε αυτή την περίπτωση η χώρα ξεκινάει από το σημείο -130 και απαιτείται ένα
2. σημαντικό χρονικό διάστημα ( περίπου 8 ετών) για να φτάσει στο σημείο μηδέν .
3. Τίποτα από τα παραπάνω δεν θα μπορέσει να κάνει.
4. Η νομισματική και η οικονομική πολιτική της Ελλάδας θα καθορίζεται από τους όρους της σύμβασης.
5. Η χώρα θα εμπλακεί σε μία νομική διαδικασία με τους δανειστές για την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης και όπως θα έχει συνταχθεί η σύμβαση, σίγουρα θα υπερισχύει η ευρωπαϊκή νομοθεσία ( Αγγλικό δίκαιο), με αποτέλεσμα να χάνονται όλες οι δικαστικές διαφορές, όπως έγινε χθες στη Χάγη που έχασαν οι Έλληνες τις διεκδικήσεις για τις αποζημιώσεις από την Γερμανία επειδή ήταν διακρατική υπόθεση και όχι φυσικών προσώπων

Είναι φανερό ότι αυτοί που μας οδηγούν στη δανειακή σύμβαση, έχουν σαν βασικό σκοπό την κατάργηση τουΕλληνικού δίκαιου και μόνο, άρα την κατάργηση του Συντάγματος της Ελλάδας, άρα του Ελληνικού κράτους.

Στην περίπτωση που υπογραφεί η δανειακή σύμβαση για την εφαρμογή της θα απαιτηθούν:
1. Να οριστεί επιτροπή που θα «επιβλέπει» την εφαρμογή της.
2. Να ορισθεί επιτροπή που θα υλοποιεί την σύμβαση.
3. Ειδικό νομικό πλαίσιο που θα την διέπει.
4. Χρόνος υλοποίησης.
5. Ασφαλιστικές δικλίδες στην περίπτωση που δεν τηρείται κάτι οπότε θα υπάρχει η σχετική «τιμωρία».
6. …κλπ…κλπ…κλπ…..

Το σημαντικό είναι ότι δεν δόθηκε στην δημοσιότητα η σύμβαση και δεν έχει προσδιοριστεί ο χρόνος υλοποίησης, γιατί υποτίθεται ότι συνεχώς, έως την υπογραφή της τροποποιείται, ενώ στην ουσία φοβούνται την λαϊκή οργή!
thoureios.blogspot.com

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις [ΔΙΑΒΑΣΤΕ]

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο. Το 2008, κατά την έναρξη της «κρίσης», η Ισλανδία κυριολεκτικά πτώχευσε. Από τότε αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «έχει χαθεί από τα ραντάρ της ενημέρωσης».
Κατά την διάρκεια που οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη, απειλούνται από την πτώχευση, η οποία (η πτώχευση) απειλεί την ύπαρξη του Ευρώ, το πέσιμο της οποίας θα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι εξουσιαστές αυτού κόσμου είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα για άλλες χώρες.
Ας δούμε γιατί.
Η Ισλανδία (πληθυσμός 320 χιλιάδες) ήταν μια από της πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ονλαϊν-μπάνκινκ και με την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους οι τράπεζες αυτές έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών. Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν IceSave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.
Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα. Οι τρείς βασικές τράπεζες της Ισλανδίας ( Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κρόνα έχασε 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ. Στο τέλος του χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.
http://2.bp.blogspot.com/-Inox8LUAkaE/TtpgizF7WYI/AAAAAAAAA8I/L3EcV4DCwGY/s320/imagesCAD2FRUF.jpg
Η κρίση οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της άμεσης δημοκρατίας, στην αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών μέσον του νέου συντάγματος. Αλλά αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο.
Να πως έγινε αυτό.
Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο (στο δάνειο) η Βρετανία και η Ολλανδία πρόσθεσαν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια. Η διεθνής οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία για δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν να πάρουν το πιο πάνω χρέος «πάνω τους» με επιχείρημα ότι αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.
Οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες και ταραχές ανάγκασαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Οι πρόωρες εκλογές του Απριλίου του 2009 ανέδειξαν στην κυβέρνηση έναν αριστερό συνασπισμό το οποίο καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά αμέσως παραδόθηκε στις απαιτήσεις η Ισλανδία να επιστρέψει συνολικά τρία και πλέον δισεκατομμύρια Ευρώ. Έπρεπε ο κάθε Ισλανδός τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει 100 Ευρώ κάθε μήνα. Έπρεπε δηλ. ο λαουτζίκος να θυσιαστεί για χρέη κάποιον ιδιωτών προς κάποιους άλλους ιδιώτες. Αυτό ήταν η σταγόνα η οποία υπερχείλισε το ποτήρι.
Αυτό που συνέβη ήταν πρωτοφανές. Η γνώμη ότι οι Ισλανδοί πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας πρέπει να πολιορκείται για αποπληρωμή ιδιωτικών χρεών, άλλαξε την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών,γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική ελίτ της Ισλανδίας να πάρει μέρος του εκλογικού σώματος. Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.
Φυσικά η διεθνής κοινότητα αύξησε την πίεση στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή η οποία θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Όπως έλεγε ο Γκρίμσον: «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».
Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά των πληρωμή των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως. Αλλά η επανάσταση (για την οποία δεν έγραψε κανένα από τα ΜΜ«Ε», περιλαμβανομένου και του Εβραιονιούζ-Evronews) δεν πτοήθηκε. Με την υποστήριξη των οργισμένων πολιτών η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Το Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον. Αλλά και πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.
Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί: αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την δύναμη της Διεθνής οικονομίας και των εικονικών νομισμάτων.
Για να γραφτεί νέο σύνταγμα ο Λαός της Ισλανδίας εξέλεξε 25 άτομα μεταξύ 522 ενήλικων, οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα από τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Οι αντιπρόσωποι αυτοί έπρεπε να είχαν προταθεί τουλάχιστον από 30 άτομα. Το έγγραφο γράφτηκε μέσα από το διαδίκτυο. Οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν προτάσεις και σχόλια, βλέποντας με τα ίδια τους τα μάτια την διαμόρφωση του συντάγματος. Το σύνταγμα το οποίο τελικά γεννήθηκε μέσα από συμμετοχή των πολιτών, θα παρουσιαστεί στο κοινοβούλιο προς έγκριση μετά από τις επόμενες εκλογές.
Σήμερα οι ίδιες λύσεις προτείνονται σε άλλα Έθνη. Λένε στο Έθνος των Ελλήνων ότι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι η μοναδική διέξοδος από το οικονομικό τέλμα. Τώρα τα ίδια λένε και στους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους.
Ας ρίξουν μια ματιά στην Ισλανδία. Στην άρνησή τους να υποκύψουν στα ξένα συμφέροντα: όταν μια μικρή χώρα με δύναμη και με σαφήνεια διακηρύσσει ότι ο Λαός τους είναι κυρίαρχος..
Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.

 

ΚΡΙΣΗ – ΕΥΘΥΝΕΣ – ΣΧΕΔΙΟ

 

του Ελευθέριου ΤΖΙΟΛΑ
e-mail : e.tziolas@gmail.com

Μετά τη σχετικά, προσωρινή λύση που δόθηκε στο διαδικαστικό πρόβλημα του χρονοδιαγράμματος για την ανάδειξη νέου Προέδρου (με την οριοθέτηση του μετά το PSI και πριν τις εκλογές) και μετά τη δήλωση του Γ. Παπανδρέου ότι δεν θα είναι υποψήφιος για την Προεδρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., διαπιστώνω μιά εισβολή των σοβαρών πολιτικών ζητημάτων, -απωθημένων και εξοστρακισμένων ως τώρα-, στην αίθουσα και στην εσωκομματική συζήτηση. Πολιτικών ζητημάτων που σχετίζονται με την κυβερνητική θητεία και τα ουσιαστικά διακυβεύματα.
Η εισβολή αυτή, -συνωθούμενη άτακτα, από κάθε σημείο-, απαιτεί μεν μια ψύχραιμη διαχείριση, ωστόσο επί της ουσίας οφείλω να πω ότι με χαροποιεί, αλλά και με προβληματίζει. Με χαροποιεί γιατί, επί τέλους, η Πολιτική ξαναγυρίζει… Θα δούμε βέβαια, την ποιότητα των φορέων της και το βάθος της. Με προβληματίζει γιατί δείχνει ότι για ορισμένους από τους πρωταγωνιστές δείχνει ότι πριν διεξαχθεί η συζήτηση τα συμπεράσματα έχουν εξαχθεί, οι σχηματοποιήσεις προϋπάρχουν, και, επιζητούνται επειγόντως συστοιχίσεις και υποστηρίξεις προς την κοινωνία.
Μιά κοινωνία, μετά από δύο και πλέον χρόνια, αποκαρδιωμένη, τσακισμένη, οργισμένη…
Πριν, όμως, περάσω στα θέματα ουσίας, θέλω να κάνω ορισμένες κρίσιμες επισημάνσεις σ΄αυτό που θεωρούμε ότι έληξε και δρομολογήθηκε, στην εκλογή, δηλαδή, του νέου Προέδρου.
1ο. Να έχουμε υπ΄όψη μας, όλοι, σε ποιά οριακή, υπαρξιακή για το ΠΑ.ΣΟ.Κ κατάσταση βρίσκεται η σχέση και η επιρροή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την κοινωνία και τη βάση του. Σε συνθήκες κρίσης για την ύπαρξη του.
2ο. Να έχουμε υπ΄όψη μας, όλοι, τα αποπνικτικά, -όχι ασφυκτικά, αποπνικτικά-, χρονικά περιθώρια που δίδονται μέχρι την εκλογή Προέδρου και μεταξύ της εκλογής του και των εθνικών εκλογών. Τα όρια αυτά και μόνο θα ήταν αρκετά να μεγιστοποιήσουν μία εκλογή ήττα, μετατρέποντάς –την σε συντριβή…
3ο. Να έχουμε υπόψη μας, όλοι, ότι μιλώντας για εκλογή από τη βάση, -και δεν αντιλαμβάνομαι τον επιθετικό τόνο ορισμένων επί αυτού, αφού περιθώρια διαφωνίας σε καταστατική πρόβλεψη δεν υπάρχουν-, μιλάμε για τις συνθήκες πολιτικές, κοινωνικές και οργανωτικές του 2012. Ας κάνω τη διαστολή για να γίνει απολύτως ευκρινές ό,τι θέλω να πω. Δεν μιλάμε για τη βάση του 2004, ούτε για τη βάση του 2007. Και, βέβαια, ούτε για την κοινωνική αποδοχή και τις συνθήκες του 2004, ούτε του 2007. Σε όλα, βρισκόμαστε σε απολύτως αρνητική , ναρκοθετημένη περιοχή…
Θα έλεγα, ότι η συνεκτίμηση των παραπάνω και το αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Παράταξη και τη χώρα έπρεπε να είχε οδηγήσει τον σ. Παπανδρέου, αμέσως, με την παραίτησή του από την πρωθυπουργία να είχε δρομολογήσει, μετά και την άμεση παραίτησή του κι από την προεδρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τις σχετικές διαδικασίες εκλογής και τώρα , αυτή εδώ την περίοδο, να είχαμε ολοκληρώσει. Εξ άλλου, και η θητεία του, με βάση το καταστατικό έχει λήξει. Ας το δούμε, κι αλλιώς, η δίμηνη αυτή καθυστέρηση, από τις 11 Νοέμβρη μέχρι σήμερα (15 Ιανουαρίου) και, μάλιστα, για να πάμε πιο πίσω, τον Μάρτιο, από τη σκοπιά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των αναγκών του, -υπογραμμίζω με βάση τις ανάγκες του ΠΑ.ΣΟ.Κ-, σε τι βοήθησε, σε τί εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ; Αλλά και σε τι εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί αυτή η εκκρεμότητα, η σύγχυση, -αυτό το σύρσιμο, σαν ένα “σύρσιμο προς το μοιραίο”-, τη χώρα και την δημιουργία θετικών εξελίξεων ; Ακόμα, λοιπόν, κι αυτή τη στιγμή ο τρόπος σκέψης και λήψης αποφάσεων του Γ. Παπανδρέου δεν συναντούν τις πραγματικές ανάγκες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της χώρας. Μεγιστοποιεί έτσι τις ήδη μεγάλες και καθοριστικές ευθύνες του για το υπαρξιακό αδιέξοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την πορεία της χώρας…
Όμως, αν έτσι έχουν τα πράγματα, οφείλω να τονίσω ότι μόνον ένα περίσσευμα ευθύνης και ψυχής όλων, με υψηλό μάλιστα πολλαπλασιαστή, μπορεί να καλύψει, -αν τελικά το καλύψει-, το καίριο αθροιστικό έλλειμμα που περιέγραψα, και με τις τρεις επισημάνσεις μου και από τη στάση του σ. Παπανδρέου.

1. Αναντιστοιχία ΠΑΣΟΚ – Κοινωνίας

Έρχομαι, τώρα, στα θέματα πολιτικής ουσίας.
Είναι βέβαιο ότι οι θητείες των κυβερνήσεων αποτελούν μόνο τμήμα της πορείας της Πατρίδας και της κοινωνίας της και γι’ αυτό σημαντικό τμήμα της ζωής τους, της τύχης τους και του μέλλοντός τους, κι όχι απλά της Ιστορίας. Αποτελούν ως τέτοιες, και κρίσιμες θεματικές ενότητες στον πολιτικό διάλογο και στις συζητήσεις των πολιτών, μέσα από τον οποίο δεν αναζητείται μόνο ένα καθαρός λόγος απολογισμού και ευθυνών αλλά ανιχνεύεται και η αντίληψη, η γραμμή για το Αύριο.
Περισσότερο από κάθε άλλη, η κυβερνητική θητεία 2009-2011/12 θα μπεί σε εντάσεις απολογισμού, σε συγκρούσεις περί τις ευθύνες, σε βάθος ανάδειξη των λαθών και των αδιέξοδων επιλογών. Όσοι λέγανε ότι η χώρα βρίσκεται σε μιά κατάσταση που όμοιά της δεν ξαναείχε τα τελευταία πενήντα χρόνια, δεν ξαναέζησε ανάλογη μετά τον πόλεμο, όφειλαν να γνωρίζουν ότι θα κριθούν ως πρωθυπουργός και κυβέρνηση αυτού του επιπέδου, αυτής της ευθύνης. Να συνειδητοποιήσουν ότι επειδή η κατάσταση ήταν, και είναι, τέτοιων διαστάσεων και αυτού του περιεχομένου, η κρίση του Λαού και της Ιστορίας δεν θα ήταν χλιαρή, ήπια, “συμπονετική”. Αλλά ανάλογη των συνθηκών, σκληρή, βαρειά, πρωτόγνωρη. Έπρεπε να ξέρουν με ποιούς, πως και με ποιό σχέδιο μπαίνουν στην συθέμελη θύελλα…
Έτσι κι αλλιώς, η κυβερνητική αυτή θητεία είναι οριακή, απολύτως διαφορετική ποιοτικά (και ποσοτικά) από τις προηγούμενες του Α. Παπανδρέου και του Κ. Σημίτη.
Και τα πράγματα, -με τις πληγές χαίουσες εδώ μπροστά μας-, είναι ακόμα ανοιχτά και πιο σοβαρά.
Η πολιτική της διετίας στηριζόταν σ΄εναν πυλώνα, ότι με αυτήν, – και μόνο με αυτή-, αποφεύγουμε την χρεωκοπία. Αλλά, αυτή η πολιτική δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί, δεν έχει ακόμα δικαιωθεί. Κανείς, κανένας υπεύθυνος Οργανισμός σε Ευρώπη και Αμερική, δεν μπορεί να πει υπεύθυνα και καθαρά, με στοιχεία Αγορών και πραγματικής οικονομίας ότι η χρεωκοπία δεν υπάρχει πλέον ως ενδεχόμενο, ότι βρίσκεται οριστικά πίσω μας. Όλα τα διλλήματα ωθούσαν στην αποδοχή και την εφαρμογή αυτής της πολιτικής, ως της μόνης πολιτικής, σωτήριας για το έθνος. «Μνημόνιο ή χρεωκοπία ;», μνημόνιο ήταν η απάντηση. «Μεσοπρόθεσμο ή Χρεοκοπία ;», μεσοπρόθεσμο ήταν η απάντηση. Τώρα, θα είναι : « νέα δανειακή, δηλαδή, νέο μνημόνιο ή χρεωκοπία ;». Αλλά, κανείς δεν μπορεί, να βεβαιώσει ότι ο κύκλος, το φάσμα, ο πέλεκυς της χρεοκοπίας δεν υφίσταται πλέον. Ότι η πολιτική αυτή τα κατάφερε, ότι η χρεωκοπία αποτελεί παρελθόν, ώστε να επιβεβαιωθεί ως σωτήρια και ορθή στις δικές της διακηρύξεις, στις ίδιες τις δεσμεύσεις της, στους δικούς της στόχους. Γιατί με τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας τη χωρίζει βάραθρο… Το πρώτο σκέλος, λοιπόν, των διλλημάτων , – “ναι, μνημόνιο”, “ναι, μεσοπρόθεσμο”-, δεν έχει δικαιωθεί. Δεν έχει δικαιωθεί ούτε και με τις δικές τους προδιαγραφές, είναι μετέωρο, είναι στον αέρα ! Γιατί, λοιπόν, οι τιμητές προτρέχουν, και μάλιστα επιθετικά, αλαζονικά, -κουνώντας το χέρι απέναντι σε μιά ρημαγμένη κοινωνία-, ζητούν και τα επινίκια !
Και μην ξεχνάτε ότι το “μισό στοίχημα το έχετε χάσει”. Γιατί το PSI είναι ένα είδος συντεταγμένης, αποδεκτής χρεοκοπίας με από κοινού περιορισμό των βαθύτερων επιπτώσεων. Ιδιαίτερα, δε, εκείνοι που κατηγορούσαν ως “δρώντες αντίθετα με το εθνικό συμφέρον” όσους από την άνοιξη του 2010, -κι ο ομιλών μεταξύ αυτών-, είχαν μιλήσει για την αναγκαιότητα αναδιάρθρωσης του χρέους, και μιλούσαν και για πλήρη εκπλήρωση των υποχρεώσεων της χώρας απέναντι στους δανειστές, είναι ακόμα σε θέσεις υπουργικές ! Ας σιωπήσουν, επί τέλους… Ούτε η αρετή της σιωπής, απέμεινε ;
Σκεφθείτε, όμως, τι θα συμβεί αν τα περί Μνημονίου και Χρεωκοπίας δεν βρίσκονται σε διάζευξη, αλλά σε εξίσωση. Να ισχύσει, δηλαδή, το : «Και μνημόνιο και χρεοκοπία», αντί το «Μνημόνιο ή χρεωκοπία». Μιλώ ουσιαστικά, ούτε κινδυνολογώ (αυτό το εμπεριέχουν πάντα τα διλλήματα εκβιασμού), ούτε αναφέρομαι σε καμία επιστροφή στη δραχμή (καμία σχέση με τους “βολικούς ηλιθίους” για να ξανακάνουν πάρτι οι παρασιτικοί κεφαλαιοκράτες). Μιλώ για την αποτυχία όλης αυτής της πολιτικής που σαν κατάληξη της μπορεί να έχει τη χρεωκοπία εντός της ευρωζώνης. Δηλαδή, χρεωκοπία με το ευρώ στα χέρια μας…
Αλλά, αυτό που συντελείται στην πραγματικότητα μπροστά μας, μέσα στην ελληνική κοινωνία, τί είναι ; Πως το ονομάζεται ; Πως το χαρακτηρίζεται ; 18,2% ανεργία ! Μήπως, αισθάνεται, άραγε και ευτυχής κάποιος υπουργός γιατί είχε προβλέψει 20 % ; Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος ! Στα τρία (3) χρόνια, 2010-2012 η ύφεση θα είναι -12 ! Αθροιστικά, στα πέντε (5) χρόνια : -20% ! Αυτά είναι μεγέθη εφιαλτικά, καταστροφικής αποδόμησης… Η ύφεση αυτή τόσο βαθειά, τόσο αποδιαρθρωτική βάζει οριστικό τέλος σ΄ένα ολόκληρο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, η μικροϊδιοκτητική παραγωγή πεθαίνει, ο μικρομεσαίος ιστός κερματίζεται και φυγοκεντρείται, ο χώρος της εργασίας απογυμνώνεται και οι “γκρίζες ζώνες” του διευρύνονται και βαθαίνουν, οι ήδη προλεταριοποιημένοι επιστήμονες μεταναστεύουν ή εξαθλιώνονται, το φαινόμενο της φτώχειας και των αποκλεισμένων τείνει να αντιστρέψει την πυραμίδα ( 2/3 οι φτωχοί και αποκλεισμένοι, 1/3 οι αξιοπρεπώς διαβιούντες !), η κάθε μορφής παραβατικότητα ανεβαίνοντας κατακόρυφα στην κλίμακα της έντασης διαπερνά το σύνολο της κοινωνίας και εξαπλώνεται γεωγραφικά. Πως, λοιπόν, το ονομάζεται, αυτό ; Είναι ή όχι, πέρα από δείκτες και μεγέθη, -που κι αυτά, βέβαια, μιλούν ανάλογα-, μια εικόνα μιας χρεοκοπημένης χώρας, χωρίς μάλιστα σοβαρές κινητήριες δυνάμεις και πραγματικά εγχειρήματα εξόδου ;
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, κανείς από τους «πρωτεργάτες», αλλά και τους αμφισβητούντες, δεν μπορεί να αποφύγει το καίριο ερώτημα : «υπήρχε άλλη δυνατότητα ;». Η ουσιαστική απάντηση αυτού του ερωτήματος βρίσκεται μέσα στο διάστημα του πρώτου εξαμήνου της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου (Οκτώβριος 2009 – Απρίλιος 2010). Ίσως, για τον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου και ένα εξάμηνο πιο μπροστά, μετά τη βεβαιότητα της ευρείας νίκης στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009. Τότε, στο πρώτο εξάμηνο κρίθηκαν όλα. Τότε, επί της ουσίας διαμορφώθηκαν οι όροι και οι προϋποθέσεις, τότε φάνηκε η πραγματική ετοιμότητα και η ικανότητα πρωθυπουργού και στενών συνεργατών του, τότε διαπιστώνονταν στην πράξη η ύπαρξη σχεδίου και εναλλακτικών, τότε επελέγησαν τα στηρίγματα και έκλεισαν οι στενότερες συμμαχίες. Τότε έγιναν, -όπως έγιναν-, οι επιλογές, μέσα σε γκρίζες υποτιμητικές αναφορές για μια Ελλάδα διαφθοράς και αναξιοπιστίας, για μιά οικονομία “Τιτανικό”. Μετά το Νταβός, και τη θλιβερή εκεί εικόνα, σ΄έναν περίπου μήνα, η Ελλάδα απροετοίμαστη, απαράσκευη, με μιά κυβέρνηση σε κατάσταση πανικού σπρώχνονταν στο τούνελ του ‘’μνημονίου’’. Στις 4 Οκτώβρη 2009, ο Γ. Παπανδρέου κληρονομούσε τη δημοσιονομική βόμβα από τον δραπέτη Καραμανλή και την καταστροφική “Ν.Δ.”, η οποία, μάλιστα, διόμισυ μόλις χρόνια μετά, τώρα, μεταμφιέζεται σε σωτήρα. Η ευθύνη του Γ. Παπανδρέου ήταν να μην πυροδοτήσει την βόμβα και με κατάλληλο σχέδιο και χειρισμούς να την απενεργοποιήσει, αλλά ταυτόχρονα να μην την κάνει ακόμα πιο επικίνδυνη. Να μην παροξύνει, δηλαδή, την κρίση. Τι μπορούμε, να πούμε, τώρα, με ειλικρίνεια : ότι η βόμβα δεν πυροδοτήθηκε, αλλά και δεν απενεργοποιήθηκε, όμως έγινε ακόμα πιο επικίνδυνη. Έγινε πιο επικίνδυνη με την μετατροπή της δημοσιονομικής κρίσης σε κρίση δανεισμού. Δεν απενεργοποιήθηκε γιατί το σχέδιο και οι χειριστές, τουλάχιστο της πρώτης φάσης αποδείχθηκαν και ήταν ακατάλληλοι. Αλλά, ενώ οι χειριστές άλλαξαν το σχέδιο, παρά τις βελτιώσεις του, εξακολουθεί στις βασικές προδιαγραφές του ίδιο.
Το εξάμηνο εκείνο ήταν πράγματι μοιραίο !…
Η χώρα πορεύονταν χωρίς πυξίδα , από αντίφαση σε αντίφαση, από παροχές επιδομάτων κοινωνικού χαρακτήρα σε περικοπές, από τη γραμμή της στήριξης στις δημόσιες δαπάνες στην περιστολή των δημόσιων δαπανών, από την ζωτική ανάγκη δανειοληψίας και την τότε δυνατή έγκαιρη, χαμηλότοκη δανειοληψία στην αδράνεια, από την άρνηση χαμηλότοκου δανείου ρωσσικής προέλευσης περίπου 25 δις. Με άπειρους και ερασιτέχνες, επιλογές του πρωθυπουργού από το στενό φιλικό του περιβάλλον, σε κρίσιμες θέσεις υπουργών, με το προπέτασμα του οpengov, το οποίο στην φάση της έκδηλης σκοπιμότητάς του στερούσε επί πέντε μήνες το κράτος από κεντρική διοίκηση (γεν. γραμματείς, ειδ. γραμματείς, διοικητές, προέδρους οργανισμών κλπ), με υπουργεία που ξηλώνονταν και ξαναράβονταν, και με το υπουργείο ναυτιλίας να μην υπάρχει ακόμα, με υφυπουργούς που ανασχηματίσθηκαν (το Σεπτέμβρη 2010) χωρίς να έχουν κάνει σχεδόν τίποτα, μέσα σ΄αυτή τη χαοτική κατάσταση…
Το σκάφος Ελλάδα, με τέτοιο πλήρωμα, τέτοιους αρμούς και τέτοια πλοήγηση εισέρχονταν στο μάτι του κυκλώνα !…

Όποιοι έχουν καλή μνήμη, -και δεν επικαλούνται επιλεκτικά σημαντικά κείμενα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπως η 3η Σεπτέμβρη-, πρέπει να θυμούνται τον απορριπτικό τρόπο και τα σκληρά κριτικά λόγια του Α. Παπανδρέου για το ΔΝΤ. Το ΔΝΤ, τώρα, δυστυχώς, είναι εδώ ! Είναι εδώ μετά από πρόταση και ενέργειες και του Γ. Παπανδρέου. Με την Ελλάδα υπό οικονομική κηδεμονία. Ευχαρίστως, η κα Μέρκελ έκανε τη “μπλόφα” (;) περί ΔΝΤ μέρος του «μηχανισμού στήριξης». Και η συγκροτηθείσα έτσι Τρόικα, από τον Μάϊο 2010, εποπτεύει και εφαρμόζει κι εδώ στην ουσία τις γνωστές σκληρές καπιταλιστικές, νεοφιλελεύθερες συνταγές, παρά τις όποιες προσαρμογές.
Η ύφεση, -το μεγάλο αυτό πρόβλημα της ύφεσης-, δεν είναι ένα παράπλευρο σύμπτωμα. Είναι κυρίως αποτέλεσμα της πολιτικής που υπαγορεύει η Τρόικα. Δηλωμένος στόχος αυτής της πολιτικής δεν είναι μόνο η δραστική μείωση του ελλείμματος. Είναι και η εσωτερική υποτίμηση, -εσωτερική υποτίμηση στόχου της τάξεως του -40%-, η οποία υποτίθεται ότι θα αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Και η εσωτερική υποτίμηση επιτυγχάνεται μέσω της ύφεσης. Η Τρόικα, αλλά και πλήθος εγχώριων θιασωτών, αντιλαμβάνονται την ανταγωνιστικότητα της ελλ. οικονομίας με όρους βίαιας απαξίωσης. Προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα ευκαιριών για το ευρωπαϊκό και πολυεθνικό κεφάλαιο με πολύ χαμηλές τιμές επιχειρήσεων και ακινήτων και με πολύ χαμηλό κόστος εργασίας. Στη σχέση : κεφάλαιο/εργασία, κεφάλαιο/ελληνικές δημόσιες αξίες το ισοζύγιο θα είναι διπλά αρνητικό, και σε βάρος της εργασίας, και σε βάρος των ελληνικών δημόσιων αξιών. Γι’αυτό μιλώ για ιστορική υποβάθμιση ! Πρέπει να σημειώσουμε εδώ, πρώτον, ότι η μεγάλη, αδικαιολόγητη καθυστέρηση των ιδιωτικοποιήσεων επιβαρύνει αρνητικά αυτό το ισοζύγιο, αφού με την πάροδο του χρόνου υποβαθμίζονται θεαματικά οι ελληνικές δημόσιες αξίες και η αξία των εισηγμένων επιχειρήσεων, και, δεύτερον, η περαιτέρω, συνεχής μείωση του κόστους εργασίας δεν βοηθά την Ελλάδα στο να γίνει διεθνώς πιο ανταγωνιστική όταν δίπλα της βρίσκονται η Αλβανία, η Βουλγαρία, τα Σκόπια, η Τουρκία, η Αίγυπτος.

2. Μνημόνιο – Ελλείμματα – Χρέος

Υποστήριξα και υποστηρίζω ότι η “δανειακή σύμβαση” (το Μνημόνιο) του Μαΐου 2010 ήταν μία σύμβαση που υπογράφηκε χωρίς πραγματική και ουσιαστική διαπραγμάτευση, από ένα πρωθυπουργό και το τότε οικονομικό επιτελείο που ενεργούσαν χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και σαφείς στόχους, σε κατάσταση πανικού.
Καμία χρηματοδοτική στήριξη δεν υπάρχει σε εκείνη τη “δανειακή σύμβαση” αναφερόμενη και δεσμευμένη για την ανάπτυξη. Μία σύμβαση δημοσιονομική (ελλείμματα, χρέος, δόσεις) χωρίς ίχνος αναπτυξιακής αναφοράς και πνοής. Αυτοί που υπόγραψαν δεν γνωρίζουν ότι το θεμελιώδες πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, η μήτρα παραγωγής και διόγκωσης των ελλειμάτων και κατ’ επέκταση του χρέους είναι το σταθερά αρνητικό και επιδεινούμενο εμπορικό ισοζύγιο (το αρνητικό ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών). Κι ότι η αντιμετώπιση αυτού του γενεσιουργού αιτίου σημαίνει ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα ; Και ότι κάθε δάνειο χωρίς αυτή τη διάσταση είναι μεσοπρόθεσμα δάνειο παγίδευσης και αυτοκαταστροφής ;
Είναι δυνατό να υπογράφεται “δανειακή σύμβαση”, το Μάϊο 2010, η οποία έχει σαν στόχο να μειώσει το χρέος και στο τέλος της χρονικής της διάρκειας να έχει αυξηθεί κατά +40% περίπου; Και, ταυτόχρονα, να γίνονται δηλώσεις ότι στο τέλος του 2011-αρχές του 2012 θα “είμαστε σε θέση να βγούμε για δανεισμό στις αγορές” ; Πράγμα, το οποίο τώρα τοποθετείται στο 2021 ! Και μ΄αυτό το χρέος κι αυτή τη δυναμική του λοιδωρούσατε όσους τεκμηριωμένα μίλησαν, -μεταξύ αυτών και ο ομιλών-, για τη συμφωνημένη διαγραφή μέρους του χρέους, για την αναδιάρθρωση του ώστε να γίνει βιώσιμο και διαχειρίσιμο. Μετρήσατε, άραγε, πόσες φορές διαβεβαιώσατε ότι άλλα μέτρα δεν θα ληφθούν και μετά από λίγο ανακοινώνατε ό,τι είχατε αρνηθεί ; Αντιλαμβάνεστε τον όγκο κοινωνικής εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας που έχετε σπαταλήσει ;
Δύο παρατηρήσεις ακόμα, για να κλείσω το κεφάλαιο αυτό.
Ορισμένοι μιλούν για τη σωτηρία του έθνους (μέσα απ΄αυτήν την πολιτική). Ας γνωρίζουμε ότι στη δική μας πολιτική κουλτούρα Έθνος και Λαός είναι δύο θεμελιώδεις έννοιες αλληλοσυνδεδεμένες, αλληλοσυμπληρούμενες. Δεν υπάρχει εδώ πρώτο και δεύτερο, ιεράρχηση πρωτεύοντος/δευτερεύοντος. Υπάρχει διαλεκτική ενότητα. Δεν μπορούμε «να σώζουμε το έθνος και να εξαθλιώνουμε το λαό». Δεν υπάρχει οντότητα έθνους χωρίς το όν, τον Λαό. Η πολιτική που δηλώνει ότι σώζει το έθνος και λυπάται για την εξαθλίωση του λαού (που ή ίδια αυτή πολιτική προκαλεί), είναι στο λόγο της μια φαρισαϊκή πολιτική και στην ουσία της μια πολιτική που αδυνατίζει και το έθνος, εξαθλιώνοντας το λαό. Τέτοιες πολιτικές, με τέτοια αποτελέσματα δεν είναι ούτε “σωτήριες”, ούτε προοδευτικές. Πρέπει να εγκαταλείπονται. Δεν υπάρχει έθνος χωρίς λαό. Δεν μιλάμε για ένα τυπικό περίβλημα, για ένα άδειο πουκάμισο, χωρίς σάρκα, χωρίς ψυχή.
Και, η δεύτερη παρατήρησή μου. Δεν θα μιλήσω για τις τραγικές περιπτώσεις των ανέργων. Αλλά, με την ευκαιρία ανοίγματος και πάλι κάτω από τις πιέσεις της Τρόικας του κόστους της εργασίας, και για να αποκτήσουμε μια πραγματική εικόνα της κατάστασης διαβίωσης, επιβίωσης των ανθρώπων που θέλουμε να εκπροσωπούμε. Καθήστε, σας παρακαλώ, και λογαριάστε, με πρόσθεση και αφαίρεση, πως θα ζήσει ένας εργαζόμενος με 751 € μικτά, δηλαδή 500 € καθαρά, το μήνα, όταν αυτά μάλιστα, γίνουν 400 €. Και απαντήστε όλοι στην Τρόικα : «Κάτω τα χέρια απ τον βασικό και τις συλλογικές συμβάσεις». Ακόμα κι όσοι ανήκουν στο “κόμμα του μνημονίου”, εφ’ όσον διατηρούν και την κομματική ταυτότητα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. Αλλιώς, ας καταθέσουν την ταυτότητα.
Και υποδείξετε την απάντηση αυτή και στον κ. Παπαδήμo. Στον οποίο, εκτός απ΄ τον σεβασμό μου, θα ήθελα να του πω, ας διδαχθεί κι απ’ τον ομότεχνο του γείτονα, κ. Μόντι, που ζητά από τη Μέρκελ σεβασμό για τις θυσίες του ιταλικού λαού, κι ας πράξει ανάλογα.

3. Το ΠΑΣΟΚ που ξέρατε δεν υπάρχει.

Πολλοί μίλησαν χθες και σήμερα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Ο,τι λέτε για το θέμα αυτό στις ιδιαίτερες συζητήσεις σας, ή στα καφέ, ή στους διαδρόμους, να το μεταφέρετε εδώ, ανοιχτά και υπεύθυνα, Γιατί, εδώ είναι το σώμα, όπου πρέπει να συζητηθεί κι εδώ πρέπει να ληφθούν οι αναγκαίες αποφάσεις.
Λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., που ξέρατε δεν υπάρχει πλέον !
Ένα σύστημα από κάστες, με κυρίαρχη, εξουσιαστική την προεδρική, μιά γραφειοκρατία κρατικών αξιωματούχων και θλιβερών ακολούθων δεν είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Ένα δίχτυ εξαρτημένων από media και ισχυρά, ως επί το πλείστον κρατικοδίαιτα, συμφέροντα που επιπλέει σε μια λιμνοθάλασσα υποκρισίας και ψεύτικων σχέσεων και υποσχέσεων με την πελατεία δεν είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ξέρατε δεν υπάρχει πλέον, και η επίκληση του αν δεν είναι αυθαίρετη ή από αδράνεια είναι μάλλον συμφεροντολογική !
Η κοινωνική του βάση, μια προβληματική, αλλά, παρ’ όλ’ αυτά πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία, με ορισμένα στρώματα, μάλιστα, ανδρωμένα απ΄το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει σκορπισθεί, δεν υπάρχει πλέον.
Η μεσαία τάξη, με σοβαρό τμήμα της αναπτυγμένο γύρω από πολιτικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.,-και σε περιπτώσεις σε διαπλοκή με στελέχη του-, έχει κερματισθεί, έχει φυγοκεντρηθεί, δεν υπάρχει πλέον.
Η αναδόμηση της κοινωνικής αυτής συμμαχίας, προϋποθέτει την αναδημιουργία σε νέες συνθήκες και με νέους όρους του κοινωνικού μεσαίου χώρου σε συνάρτηση με τον κόσμο της εργασίας και του πνεύματος. Η αναδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας, μιάς νέας νευρώδους κοινωνικής συμμαχία της παραγωγής, της ανάπτυξης και της νέας αλλαγής είναι πρόβλημα σχεδίου, -κυρίως αναπτυξιακού σχεδίου-, πρόβλημα ηγεμονίας, αλλά και πρόβλημα χρόνου. Ό,τι καταστράφηκε στην κοινωνία σε δύο χρόνια, δεν χτίζεται αμέσως. Θέλει νέες δυνάμεις, νέο σχέδιο, νέα ηγεσία και βάθος χρόνου…
Το πολιτικό πλαίσιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην σημερινή κυρίαρχη εκδοχή του καμία δεν έχει σχέση με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ξέρατε. Το σημερινό ηγετικό πολιτικό πλαίσιο, επικαλείται ψεύτικα και σφετεριστικά τις ρίζες και τα ιδρυτικά ντοκουμέντα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Καμία σχέση δεν έχει με αυτά…. Τα ατομικά επώνυμα δεν έχουν σχέση με την επωνυμία της πολιτικής.
Ακόμα, κι ό,τι λέγεται ή γράφεται για “εκσυγχρονιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ.”, για “Aνδρεϊκό ΠΑ.ΣΟ.Κ”, για “αριστερά του ΠΑ.ΣΟ.Κ.” καμία δεν έχουν σχέση με ό,τι ξέρατε, αλλά και με τις ελάχιστες προδιαγραφές ύπαρξης αυτών των τάσεων. Ό,τι απομεινάρι υπάρχει απαιτεί την υπέρβαση και τον μετασχηματισμό του. Ιδιαίτερα, η αριστερά του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η οποία ουδέποτε μπορεί να τιμά το όνομα της ως “αριστερά δυναστείας”, πρέπει στα πλαίσια της υπέρβασης των επί μέρους συσπειρώσεων να προκαλέσει και να ολοκληρώσει μιά ενωτική διαδικασία μετασχηματισμού της για ένα σύγχρονο, χειραφετημένο, παρεμβατικό, ευρωπαϊκό ρεύμα αριστεράς του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της κεντροαριστεράς συνολικότερα.
Το οργανωμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν υπάρχει !
Οι εκλογικές κομματικές λίστες, -όσες κι όπου υπάρχουν-, οι αραχνιασμένες ταμπέλες, οι σπάνιες κομματικές επέτειοι, τα πελατειακά θροΐσματα βουλευτικών γραφείων, οι αραιές συντροφικές παρέες δεν είναι οργανωμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Έτσι κι αλλιώς, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ποτέ δεν είχε εμπεδώσει και αναπτύξει μια εσωτερική δημοκρατική ζωή και λειτουργία. Λειτουργίες πολιτικοποίησης, διαλόγου, συνθέσεων, λογοδοσίας, κριτικής, κυρώσεων και εναλλαγής. Ιδιαίτερα, δε μετά τις κατά κύματα εκκαθαρίσεις, με καταλυτική εκείνη του 1980, και πριν μεταμορφωθεί, αλλά και για να μεταμορφωθεί σε κόμμα διαχείρισης εξουσίας, τα στοιχεία αυτά σαρώθηκαν από μιά ανερχόμενη γραφειοκρατία, στήριγμα του αρχηγισμού. Ο αρχηγισμός αποτέλεσε ένα από τα καθοριστικά του στοιχεία, εμποτίζοντας αντιλήψεις και συμπεριφορές και διαπαιδαγωγώντας και σ ένα στύλ εύκαμπτων, γραφειοκρατικών στελεχών-υπαλήλων της ηγετικής ομάδας. Ένα αναχρονιστικό κατάλοιπο, που εξακολουθεί να αποδιοργανώνει την εσωτερική ζωή και να υποθηκεύει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Οι επικλήσεις στο καταστατικό, παρά πολλές τις μέρες αυτές, αν δεν είναι σκόπιμες, στερούνται ειλικρίνειας. Γιατί το καταστατικό προβλέπει πολλά και σημαντικά, και θα ήταν παρά πολλοί υπόλογοι για την μη τήρησή του και την παραβίαση του. Θα αναφέρω μόνο ένα : το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πέρασε από μιά πολιτική που διακήρυξε και δεσμεύθηκε να εφαρμόσει στις εκλογές του Οκτώβρη 2009 στην ακριβώς αντίθετή της. Για αυτό το καταλυτικής σημασίας γεγονός κανένα όργανο του κόμματος, ποτέ μέχρι σήμερα, επί δύο χρόνια, δεν συζήτησε ! Κι έπρεπε να φτάσουμε εδώ, στην εκλογή Προέδρου για να ανοίξουμε κι αυτό το θέμα…
Μίλησαν πολλοί για κριτική και αυτοκριτική. Συνηθίζεται αυτό όταν τα πράγματα δυσκολεύουν για εκείνους που ασκούν εξουσία, και η επιδίωξή τους είναι με το τέχνασμα της ‘’κριτικής/ αυτοκριτικής’’ να εμφανισθούν ανανήψαντες, αποκαθαρμένοι και ικανοί να συνεχίσουν. Δηλαδή, η κριτική/αυτοκριτική αποτελεί το μέσον, το εργαλείο να ξαναπιάσουν την καρέκλα , να ανακτήσουν το έδαφος και να συνεχίσουν από θέση εξουσίας. Να σταματήσουν, κι εδώ, οι λαθροχειρίες… Η κριτική, και ιδιαίτερα η αυτοκριτική, οδηγούν στην ανάδειξη των λαθών και των ευθυνών. Για τα μεν λάθη εφ’ όσον είναι εφικτό πρέπει να ασκηθούν πολιτικές διόρθωσης και θεραπείας, για δε τις ευθύνες, ιδιαίτερα τις κρίσιμες και τις επαναλαμβανόμενες, πρέπει να υπάρχουν επιπτώσεις, μέτρα και κυρώσεις. Η αυτοκριτική, δεν είναι κολυμβήθρα του Σιλωάμ, να εισέρχεται, δηλαδή, ο υπεύθυνος υπουργός, πρωθυπουργός κλπ έμφορτος αμαρτιών, και να εξέρχεται αναμάρτητος. Η αυτοκριτική αναδείχνοντας από τον ίδιο τον υπεύθυνο τα λάθη του, πρέπει να οδηγεί από τον ίδιο σε επιλογές μέτρων, κυρώσεων και για τον ίδιο (παραίτηση, υποβολή παραίτησης, υπόδειξη αλλαγής κλπ). Σ΄αυτή τη βάση, και μόνο, υπάρχει συνέπεια, εκπέμπεται μήνυμα και λειτουργεί ένα ευρύτερο δίδαγμα. Αλλιώς, όλα είναι μια καρικατούρα, διαδικασίες προς εικονική κατανάλωση, χωρίς προσωπικό τίμημα και πραγματική απόδοση ευθύνης. Η πολιτική δεν είναι, -όπως την έχουν καταντήσει-, μιά σταθερή προσοδοφόρα καριέρα. Έχει κόστος και προσωπικό τίμημα για τα λάθη και τις θέσεις ευθύνης. Δεν ήταν βέβαια, πάντα έτσι, ούτε εννοούν όλοι έτσι τα πράγματα. Υπάρχουν εδώ μέσα κι έξω από δω σύντροφοι, -και δεν μιλάω μόνο για τον εαυτό μου- που πέρασαν τη δική τους “πολιτική έρημο”, με άδικες τις περισσότερες φορές αποφάσεις, χωρίς όμως γογγισμό και κλάψα, με αγωνιστική ευθύνη, ήθος και πολιτική συνέπεια. Κι άλλοι, που από τότε που ιππεύσανε την εξουσία, έναντι κάθε τιμήματος, μετερχόμενοι κάθε τέχνασμα συναλλαγής, δεν διανοούνται να ξεκαβαλήσουν…
Στον τομέα των στελεχών και της στελεχιακής πολιτικής τα κενά και οι ακροβατισμοί είναι ο κανόνας, συνεχείς και επαναλαμβανόμενοι. Ο Γ. Παπανδρέου υπερέβη τα εσκαμμένα, με επιλογές προσώπων του ‘’περιβάλλοντος του’’, χαμηλής έως μηδενικής πολιτικής-κοινωνικής νομιμοποίησης και φτωχής διαδρομής στα οποία ανέθεσε, παρ’ όλ΄αυτά, καίριους ρόλους. Η απογοήτευση κι εκείνου, πιστεύω, -και όλων – ήταν προδιαγεγραμμένη, αλλά το κόστος πολλαπλάσιο το κατέβαλε το ΠΑ.ΣΟ.Κ, και σε περιπτώσεις και η χώρα.

Όλα αυτά, κι άλλα πιο μπροστά, μας έφεραν εδώ…
Οι πιό έμπειροι και ακέραιοι το αισθάνονται.
Ναι, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., σύντροφοι, όπως το ξέρατε δεν υπάρχει !

4. Να αποσυρθεί το καθεστωτικό σκηνικό της παρακμής και οι κατεστημένοι πρωταγωνιστές !

Αλλά, ΠΑ.ΣΟ.Κ., σαν ένας μεγάλος, πρωταγωνιστικός προοδευτικός πόλος ΠΡΕΠΕΙ να υπάρξει !
Πρέπει να υπάρξει για την Πατρίδα, για την ελληνική κοινωνία, για την ανάπτυξη, για τα ιδανικά της κοινωνικής αλλαγής, για το μέλλον !
Απαιτείται να ιδρυθεί εκ νέου ο μεγάλος και ηγεμονικός πόλος της κεντροαριστεράς (για να χρησιμοποιήσω τον γνωστό όρο πολιτικής γεωγραφίας, κι όχι ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας).
Να ιδρυθεί εκ νέου, μέσα από το απόθεμα ψυχής της ελληνικής κοινωνίας, με τις δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, με μεγάλες και ανοιχτές πρωτοβουλίες, με ανατρεπτικό πνεύμα στο καθεστωτικό, το παρακμιακό, το σαθρό.
Για τον μεγάλο αυτό σκοπό υπάρχουν, πρέπει να ικανοποιηθούν τέσσερις (4) προϋποθέσεις :
1. Ο νέος Πρόεδρος. Ο νέος Πρόεδρος που θα εκλεγεί να έχει τον στόχο αυτόν στόχο θεμελιώδους προτεραιότητας, να δεσμευθεί για αυτόν δημόσια και να τον υπηρετήσει με συνέπεια.
2. Απόσυρση. Απόσυρση κυβερνητικών παραγόντων και αξιωματούχων που με την πολύχρονη, επαναλαμβανόμενη παρουσία τους και στάση τους κούρασαν, απογοήτευσαν, προκάλεσαν. Απόσυρση, τώρα. Γιατί ο λαός θα την επιβάλει στις ερχόμενες εκλογές, και τότε θα είναι μη ανατάξιμη. Έτσι κι αλλιώς θα είναι εκτεταμένη, σκληρή και δυσβάσταχτη. Απόσυρση στους φορείς του αναχρονισμού, της διαπλοκής, του φαρισαϊσμού, του πελατειοκεντρικού, του αγκυλωτικού, του γραφειoκρατικού. Να αποσυρθεί το καθεστωτικό σκηνικό και οι κατεστημένοι πρωταγωνιστές του. Απόσυρση, να τραβηχτούν οι κουρτίνες στο φως της πολιτικής ηθικής, στο φως μιας νέας μέρας.
3. Ιδρυτικό Κέντρο. Νέο συλλογικό ιδρυτικό κέντρο, που μαζί με τον νέο Πρόεδρο θα ξετυλίξει τη νέα, μεγάλη ιδρυτική πρωτοβουλία, στα πλαίσια ενός αδρού πλαίσιου προoδευτικών αρχών, προς όλες τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς, όλου το φάσματος της αριστεράς από τη μεταρρυθμιστική μέχρι τη ριζοσπαστική, όλο τον κόσμο της προοδευτικής και εναλλακτικής πολιτικής δράσης. Πρωτοβουλία προς την ευρεία κοινωνική βάση, σ΄όλες τις δυνάμεις της παραγωγής, του πνεύματος, της καινοτομίας, του τουρισμού, της ναυτιλίας, της τεχνολογίας, του αγροτικού-διατροφικού τομέα, των κατασκευών, της νεολαίας, του πολιτισμού, παντού. Πρωτοβουλία για την νέα εκ βάθρων, από τη βάση οργάνωση/κυττάρρωση του νέου αυτό πόλου.
4. Νέο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο αρχών και στόχων και Καταστατικό που θα συζητηθούν και θα αποφασισθούν από το ιδρυτικό συνέδριο.
Αυτές είναι, νομίζω, οι απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις για μιά μεγάλη και τολμηρή υπέρβαση, για έναν βαθύ μετασχηματισμό, που απαιτεί η εποχή, που ωρίμασε η κρίση, που αναζητά η πληγωμένη αλλά μαχόμενη κοινωνία.
Αυτό θα είναι το «τέκνο της οργής και της ανάγκης» !
Χρειάζεται ένα νέο μεγάλο, τολμηρό ξεκίνημα !

5. Νέο Ευρωπαϊκό και Εθνικό/Ελληνικό Σχέδιο συγκρότησης της χώρας.

Τέλος, είναι ανάγκη να τονίσω ότι σε κάθε περίπτωση, πλέον, η συνολική απάντηση, η συνολική προοπτική θα είναι και ευρωπαϊκή και εθνική/ελληνική.
Δεν υπάρχει αποκλειστικά ελληνική απάντηση στο όλο πρόβλημα κρίσης, διεξόδου και προοπτικής. Και τα δύο επίπεδα μας αφορούν το ίδιο, έχουν την ίδια σημασία και, τουλάχιστο, ισοδύναμο βάρος. Στα πλαίσια, μάλιστα, των κάθε φορά εξελίξεων πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε τα κατανεμόμενα βάρη και να κινητοποιούμε ανάλογα δυνάμεις, φιλικούς συσχετισμούς και ευρύτερους μηχανισμούς υποστήριξης.
Η προσπάθειά μας και η γενικότερη δράση μας οφείλει ενώ ξετυλίγεται σε εθνικό/ ελληνικό έδαφος και να συνδέεται, να δυναμώνει την παρουσία και τις σχέσεις με τον χώρο της προοδευτικής Ευρώπης συμμετέχοντας και παρεμβαίνοντας ενεργά. Η έξοδος από την κρίση της Ελλάδας και της Ευρώπης, ο μετασχηματισμός της Ελλάδας και της Ευρώπης, είναι κατ’ ουσίαν μία αλληλένδετη διαδικασία, ένα ταυτόχρονο δίδημο στοίχημα. Οι κάθε φορά προτεραιότητες, ενώ πρέπει να υποστηρίζονται και να υπηρετούνται, δεν πρέπει να αποσχίζονται, ανατρέποντας την ενιαία, συντονισμένη κίνηση. Όσοι στην Ευρώπη, αλλά κι εδώ, δεν το έχουν καταλάβει είναι επειδή η ελληνική αριστερά -και εμείς βέβαια-, δεν έχουμε αυτόν τον ορίζοντα δράσης, δεν θεωρούμε καθήκον μας να “κάνουμε εξαγωγή του προβλήματος”, που εξ άλλου δεν είναι αποκλειστικά δικό μας. Και στο κάτω-κάτω, η αλήθεια ότι τα ελλείμματα τις ελληνικής οικονομίας είναι κατά μεγάλο βαθμό μέρος των πλεονασμάτων της Γερμανίας πρέπει να είναι στοιχείο γνώσης όλων των προοδευτικών ανθρώπων στην Ευρώπη.
Αναγκαία, λοιπόν, είναι μία νέα ευρωπαϊκή πολιτική συμμαχία προοδευτικού χαρακτήρα όλων των σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών, αριστερών δυνάμεων με αντιστοίχηση σε μιά ανάλογη ευρεία κοινωνική συμμαχία για την ανατροπή των αδιέξοδων, καταστροφικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών και του δεσποτικού νεοσυντηρητικού γερμανικού μοντέλου, που επιδιώκει να αφαιρέσει ό,τι ευρωπαϊκό και κάθε κοινωνική εγγραφή.

6. Χωρίς επίλογο

Για να βγούμε απ΄την κρίση, πρέπει εμείς πρώτοι να αντιληφθούμε ότι το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό.
Και κάτι άλλο, σημαντικότερο, είναι εγκατεστημένο εδώ μέσα, στρογγυλοκάθεται εδώ μέσα, μεταξύ μας. Κι έχει όψεις πολλών από εμάς.
Αν το λύσουμε εδώ, έχουμε λύσει το μεγαλύτερο και δυσκολότερο μέρος του.
Δεν θα γίνει εύκολα.
Αλλά, θα επιμείνουμε…
Εξ άλλου, όπως λέει κι ο ποιητής «τα βράδια θα βοηθάνε κι οι αγέννητοι χρόνοι»…
Καλό αγώνα, όσοι και με όσα διαθέτουμε…

Αθήνα, 15 Ιανουαρίου 2012.