Ταπεινώνουν την κοινωνία, θα το βρουν μπροστά τους!

 

31ΠέμπτηΙαν 2013

Posted by sogald in Αναδημοσίευση από Πρώτο Θέμα

Γράψτε ένα σχόλιο

530768_496665777041348_1249726526_nΓιάννης Μακρυγιάννης

Ξέρω πολλούς που ταλαιπωρήθηκαν με τις απεργίες στα μέσα μεταφοράς. Ξέρω και πολλούς που πανηγύρισαν με την επίταξη των υπηρεσιών στο μέτρο και την απειλή επίταξης σε άλλους χώρους. Δεν ξέρω κανέναν όμως, όσο κι αν ικανοποιήθηκε που βρήκε μέσα μεταφοράς την επομένη για να πάει στη δουλειά του, να έγινε ξαφνικά ευχαριστημένος για τα όσα συμβαίνουν στη δουλειά του και στη ζωή του. Και η όποια ικανοποίηση, για την αποτυχία της απεργίας που έκαναν οι διπλανοί τους, δεν βελτίωσε στο παραμικρό τη δική τους μίζερη κατάσταση.

Βλέπω φυσικά και την κυβέρνηση να πανηγυρίζει για τη «μεγάλη νίκη» που πέτυχε έναντι των εργαζομένων. Αυτή λέει έναντι των συνδικαλιστών και των συντεχνιών, όμως σκοπίμως υποκρύπτουν όλοι οι πανηγυρίζοντες ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες – όποιες κι αν είναι αυτές – εκπροσωπούν κανονικούς εργαζόμενους, με ανάγκες, προβλήματα, αγωνίες. Δεν ηττώνται λοιπόν οι συνδικαλιστές κάθε φορά, αλλά οι εργαζόμενοι.

Όταν όμως η εργασία αποσπάται με τη βία από τους εργαζόμενους, τότε μιλάμε για την εσχατιά του πολιτισμού και της κοινωνικής μας οργάνωσης.

Μα τι νομίζουν ότι διακυβεύεται; Ένα λίγο μεγαλύτερο μεροκάματο; Και θα σωθεί η χώρα με ακόμη μεγαλύτερη μείωση των μισθών – τέσσερα χρόνια τώρα κόβουν μισθούς και καμία σωτηρία δεν ήρθε.

Όχι διακυβεύεται η αξιοπρέπεια μίας ολόκληρης κοινωνίας. Η αξιοπρέπεια του κόσμου της εργασίας. Ακόμη κι αν κάποιος μπήκε στο δημόσιο και στους οργανισμούς με αμφιλεγόμενες διαδικασίες – τις οποίες πάντως δεν καθόρισε αυτός, αλλά οι κρατούντες κάθε φορά και μάλιστα αυτοί που τώρα θέλουν πάλι να τον σώσουν– κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τον αντιμετωπίζει σαν σκουπίδι, να τον διαβάλει και να τον στέλνει στο πυρ το εξώτερον, όπως κάνει η κυβερνητική προπαγάνδα σε διάφορα επίπεδα.

Ταπεινώνουν την κοινωνία.

Μόνο, που όταν το κράτος καταφεύγει στη βία τα επίταξης έχει ήδη χάσει. Έχει ήδη υποστεί το ίδιο μία ήττα. Κανένας εθνικός στόχος, όπως θέλουν να ονομάζουν τις επιδιώξεις τους, δεν μπορεί να επιτευχθεί με την κοινωνία διαλυμένη, ταπεινωμένη.

Με την αυταρχική και προσβλητική συμπεριφορά τους φτιάχνουν βουνό οργής και ποτάμι αγανάκτησης στην κοινωνία. Και, δεν ξέρω τι μπορεί να πει κανείς ως χειρότερο: Να εκφραστεί αυτή η οργή και η αγανάκτηση και να τους παρασύρει ή να το καταπιεί η κοινωνία και να συνεχίσει ηττημένη, σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Αναμένω το πρώτο, δεν θα με ξενίσει το δεύτερο – εδώ εφτά χρόνια άντεξε η γελοία χούντα του Παπαδόπουλου, που έχει ακόμη θιασώτες στη χώρα! 

ΥΓ: Ελπίζω, η επισήμανση – προφητεία του τίτλου να μην εκληφθεί από την κυβέρνηση ως απειλή και… έμμεση προαναγγελία ή παραίνεση προς τρομοκρατική βία. Γιατί έτσι όπως συμπεριφέρεται πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, τι φοράμε, πού κυκλοφορούμε…

πηγή:  steiri

Γ.Δελαστίκ: Κυβερνητική φασιστική απειλή!

 

ΣΤΑΘΗΣ ΔΝΤ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ξαναχτύπησαν οι ασφαλίτες νύχτα τα κουδούνια χιλιάδων σπιτιών – αυτή τη φορά για να επιδώσουν φύλλα πορείας πολιτικής επιστράτευσης απεργών στα μέσα μαζικής μεταφοράς και όχι για να συλλάβουν τους πολίτες που μένουν εκεί και να τους οδηγήσουν κρατούμενους στα γήπεδα κατ΄εντολήν κάποιας στρατιωτικής χούνταςπραξικοπηματιών. Η δημοκρατικά εκλεγμένη «χούντα» του δεξιού Σαμαρά και των δεκανέων Βενιζέλου και Κουβέλη αρκείται για την ώρα στην καταναγκαστική εργασία των εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζομένων χωρίς σχεδόν αμοιβή. Άλλωστε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τους «ανυπότακτους» της πολιτικής επιστράτευσης τους δικάζουν και τους καταδικάζουν σε τουλάχιστον τρεις μήνες φυλακή τα πολιτικά δικαστήρια και όχι τα έκτακτα στρατοδικεία!

Δεν είναι όμως μόνο ή κυρίως το εξόφθαλμα αντισυνταγματικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης απεργών (το Σύνταγμα το προβλέπει σε περιπτώσεις εθνικής άμυνας, φυσικών καταστροφών, κινδύνων για τη δημόσια υγεία) αυτό που μας προκαλεί ανησυχίες για τις προθέσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, των δοσίλογων πολιτικών κομμάτων που υλοποιούν τις εντολές των Γερμανών επικυρίαρχων και δρουν ως σύγχρονη εκδοχή της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου.

Η συστηματική οικοδόμηση ενός όλο και πιο αυταρχικού κράτους που φλερτάρει με την ιδέα του ολοκληρωτισμού συνάγεται και από άλλα γεγονότα. Λιγότερο ίσως θεαματικά, αλλά πολύ σοβαρά σε πολιτικό συμβολισμό. Όταν ο ακροδεξιός υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας τολμάει με δημόσιες δηλώσεις του να κατηγορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι …ενθαρρύνει την τρομοκρατία(!) και ισχυρίζεται πως ελπίζει «ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να στρέφεται προς τη νομιμότητα(!)», υπονοώντας ότι τώρα βρίσκεται εκτός του πλαισίου νομιμότητας, θα έπρεπε να σημάνει συναγερμός σε όλη την Αριστερά.

Η ερμηνεία των αριστερών ότι ο Δένδιας με τη «στροφή προς τη νομιμότητα» του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει απλώς πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί δεξιότερη πολιτική και σταδιακά ενσωματώνεται στο σύστημα παραβλέπει το γεγονός ότι η στη συνείδηση του κόσμου που δεν είναι αριστερός, η διατύπωση «συνέχιση της στροφής προς τη νομιμότητα» δρα εντελώς διαφορετικά. Παγιώνει την αντίληψη ότι ακόμη και η πιο μετριοπαθής δύναμη της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται εκτός νόμου, άρα κάθε αριστερό κόμμα είναι εκτός νομιμότητας! Αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εκτός νομιμότητας, που βρίσκεται το ΝΑΡ, ν νΚΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Όταν το μέγαρο Μαξίμου στήνει τόσο χοντροκομμένη προβοκάτσια μοντάροντας βίντεο με ομιλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Β.Διαμαντόπουλου ώστε να εμφανίζεται ότι λέει τα αντίθετα από αυτά που είπε στην πραγματικότητα και στη συνέχεια βγαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και καλεί τη δικαιοσύνη να τον …συλλάβει ως ηθικό αυτουργό της τοποθέτησης βόμβας στο Mall(!!!) και ως υποκινητή …ένοπλης εξέγερσης (!) δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή προσπάθεια δυσφήμισης της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν δείχνει απλώς πόσο αηδιαστικά ακροδεξιοί είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ή πόσο προσκυνημένος πολιτικός δούλος της Δεξιάς είναι ο Κουβέλης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με προβοκάτσια σαν εκείνες που έκαναν ο Παπαδόπουλος και οι άλλοι πράκτορες των Αμερικάνων τη δεκαετία του 1960, πριν από το πραξικόπημα που έφερε τη χούντα στην εξουσία!

Αν υπάρχουν δε αριστεροί που θεωρούν τον Δένδια απλώς ως ένα ακροδεξιό αστό δημοκράτη, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Αμετανόητος νοσταλγός της χούντας είναι, αν κρίνει κανείς από τη δήλωση του «Είναι μεγάλο στοίχημα να καθαρίσουμε τα προβλήματα του ’74 είτε αυτά είναι στην κοινωνία είτε στην οικονομία είτε στην έννομη τάξη»!

Τα «προβλήματα» δηλαδή που δημιούργησε στον Δένδια η αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της χούντας! Λίγο ακόμη δηλαδή και ο Σαμαράς και οι υπουργοί του θα συνελάμβαναν ένοχο μέχρι και τον …Κωνσταντίνο Καραμανλή που επί πρωθυπουργίας του δημιουργήθηκαν «τα προβλήματα του ‘74»!

Δεν πρόκειται περί υπερβολής. Εδώ η κυβέρνηση Σαμαρά κατηγόρησε δια στόματος του υπουργού Δημόσιας Τάξης όποιον δικαστή δεν φυλακίζει ως «ένοχο για τρομοκρατία» κάθε άτομο που του στέλνει η Ασφάλεια, ότι «επιλέγει να εθελοτυφλεί» και ότι είναι «εντεταλμένο όργανο που φοβάται» και έτσι «εξαναγκάζει την πολιτεία να παραιτηθεί από την εφαρμογή του νόμου»!!!

Φανταστείτε πόσο επικίνδυνα ακροδεξιά είναι μια κυβέρνηση που έρχεται σε ολομέτωπη σύγκρουση με ένα τόσο συντηρητικό σώμα όπως είναι οι δικαστές, τους οποίους ουσιαστικά κατηγορεί ως … «φοβισμένα όργανα των τρομοκρατών»!

Όχι αριστεροί οποιασδήποτε απόχρωσης, αλλά η συντηρητικότατη Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων είναι αυτή που καταγγέλλει χωρίς περιστροφές σε ανακοίνωση της ότι δηλώσεις σαν αυτές του Δένδια «αποτελούν πλήγματα στο κράτος δικαίου και στην ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος»!

Μήπως όταν οι δικαστές και οι εισαγγελείς καταγγέλλουν τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ως απειλή για τη δημοκρατία πρέπει να ανησυχήσει και η Αριστερά;

Οδοφράγματα στον Μονόδρομο.

 

28ΔευτέραΙαν 2013

Posted by sogald in Αναδημοσίευση από enikos, ΣΤΑΘΗΣ

Γράψτε ένα σχόλιο

590_a723b3968ba89f8422ba27d34a3b4aa1ΣΥΡΙΖΑ παντού!

Αυτό συμβαίνει, αν κρίνουμε από την κυβερνητική πολιτική, όπως διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες – όποια πέτρα

κι αν σηκώσεις από κάτω δεν υπάρχουν τα μέτρα της Τρόικας, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Στα σπίτια που πεινάνε τα παιδιά, το φαΐ δεν τους το έχει κλέψει ο κ. Στουρνάρας, αλλά η συνιστώσα Ρόζα.

Αυτή η σατανική συνιστώσα βρίσκεται πίσω απ’ τη συγκάλυψη τηςφοροδιαφυγής και σε κάποια γιάφκα ΣΥΡΙΖαίων γράφονται τα τελευταία σημειώματα των αυτοχείρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει που η Αστυνομία δεν έπιασετους αληταράδες που επετέθησαν στα γραφεία της Ν.Δ. κι όχι ο κ.Δένδιας.

Δεν φτάνει που δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε και με τα καλά μας.

Το Μνημόνιο είναι το ίδιο και υπαγορεύει το ίδιο μια ακροδεξιάνεοφιλελεύθερη πολιτική.

Τα μέτρα που πάρθηκαν, τα μέτρα που παίρνονται και τα μέτρα που θα παρθούν ήταν, είναι και θα είναι ακροδεξιά νεοφιλελεύθερα μέτρα.

Η κυβέρνηση δεν έχει μόνον την υποχρέωση, Μνημονίου ένεκεν, να παίρνει αυτά τα μέτρα, αλλά βεβαίως και να τα υποστηρίζει.

Συνεπώς τα οικονομικά μέτρα, θα συνοδεύονται από πολιτικάμέτρα. Μέτρα καταστολής τα δεύτερα, για να εφαρμόζονται τα πρώτα.

Αυτό δεν συνιστά μόνον μια διαρκή σύγκρουση της κυβέρνησης με τα μέρη εκείνα της κοινωνίας (σχεδόν το όλον) που υφίστανται αυτά τα οικονομικά μέτρα, αλλά και μια διαρκή ολίσθηση της κυβέρνησης προς τοναυταρχισμό και την καταστολή για να τα εφαρμόσει.

Η κυβέρνηση συγκρούεται πλέον μετωπικά με την κοινωνία, όπως όταν παίρνει γενικά μέτρα (π.χ. φορολογικό) και ταυτοχρόνως συγκρούεται, επίσης μετωπικά, με τα μέρη εκείνα της κοινωνίας που αντιδρούν, όταν έρχεται η σειρά τους (π.χ. ενιαίο μισθολόγιο κι εργαζόμενοι στο μετρό).

Στην πρώτη περίπτωση η θεσμική εκτροπή εκφράζεται με τρόπους όπως τα προεδρικά διατάγματα και οι αναγκαστικοί εφαρμοστικοί νόμοι, στη δεύτερη με ανοιχτή καταστολή, επιστρατεύσεις και επιτάξεις.

Και στις δύο περιπτώσεις τα ακροδεξιά νεοφιλελεύθερα οικονομικάμέτρα υποστηρίζονται από ακροδεξιά ανελεύθερα πολιτικά μέτρα.

Με έναν λόγο η παρέκβαση ακόμα και η εκτροπή απ’ το πολίτευμα τείνει να πάρει χαρακτηριστικά μονόδρομου.

Το ερώτημα είναι πόσο μακριά και για πόσον καιρό θα μπορέσει η κυβέρνηση να βαδίζει και να κινείται μέσα σε αυτήν του κακού τη στράτα.

Αν ο στόχος είναι τα 350 Ευρώ βασικός (ΔΝΤ και ΣΙΑ) τότε ο δρόμος είναι μακρύς

και πιθανόν γεμάτος οδοφράγματα. Η πολιτική της κυβέρνησης προς όλους να κάτσουν σούζα, μπορεί πλέον να είναι ο δικός της μόνος δρόμος, αλλά έτσι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία κινδυνεύει να μετατραπεί ανοιχτά και ξεκάθαρα σε έναν Κολονέλο Μνημόνιο,

που θα έχει τόση σχέση με τη δημοκρατία όσο τα αποφασίζομεν και διατάσσομεν της Μπούντεσμπανκ και της Μπούντεσβερ.

Εως τώρα η κυβέρνηση σημείωσε αρκετές επιτυχίες κατά τουκόσμου της εργασίας κυρίως διότι τον σαλαμοποιούσε στρέφοντας το ένα στρώμα (της ίδιας τάξης) κατά του άλλου και

διότι η παραπληροφόρηση έκανε το θαύμα της ενοχοποιώντας τους πάντες (π.χ. 100.000 συντάξεις μαϊμού, που όμως είναι κατά 95.000 λιγότερες)

Από δω και πέρα όμως οι ρόλοι έχουν ξεκαθαρίσει και οι δρόμοι έχουν στενέψει. Ενας – ένας θα έρχεται η σειρά του. Αν ένας – ένας περιμένει να έρθει η σειρά του για να αντιδράσει, η γκιλοτίνα θα συνεχίσει να κόβει κεφάλια. Αν η πληθύς των μελλοθάνατων αντιδράσει πριν να έρθει του καθενός η σειρά, ή μάλλον πριν να έρχεται του καθενός η σειρά, όπως κατ’ επανάληψιν έχει ως τώρα συμβεί, τότε και μόνον τότε

η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με το έργο της, χωρίς να μπορεί πια να το διαχειρισθεί.

Η κυβέρνηση θα είναι αναγκασμένη, όσον οι ημέρες, να γίνεται όλο και πιο αυταρχική, στηρίζοντας τα επώδυνα οικονομικά μέτρα που θα παίρνει με αυθάδη πολιτικά μέτρα καταστολής στα όρια (ή και εκτός) τουπολιτεύματος.

Βρισκόμαστε σε σημείο καμπής…

Υ.Γ. Αν οι σαχλαμάρες που είπε ο κ. Κουράκης, ναφορολογούνται δηλαδή οι πολίτες αναλόγως της πίστης τους,

μάλιστα να τη δηλώνουν στη φορολογική τους δήλωση (όπως ήθελε ο μακαρίτης Χριστόδουλος να γίνεται στις ταυτότητες) είναι θέσειςτου ΣΥΡΙΖΑ, τότε ο σκοταδισμός δεν είναι βαθιά νυχτωμένος, αλλά κυκλοφορεί μέρα μεσημέρι.

Τέτοιες θέσεις (;) του ΣΥΡΙΖΑ [που αφορούν στο 95% των Ελλήνων και συνεπάγονται έναν ακόμα φόρο – εκτός κι αν αρνηθούν (!) την πίστη τους] δεν τις έχω διαβάσει στο Πρόγραμμά του.

Καλό θα ήταν το θέμα αυτό να ξεκαθαρισθεί αμέσως, ώστε οι πολίτες να ξέρουν, αν θα ψηφίσουν το Πρόγραμμα κάθε κόμματος ή τημούρλα κάθε μέλους τοu.

copy by: steiri

Η εξουσία αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως στρατόπεδο

 

solidarity

Το τελευταίο διάστημα η διακυβέρνηση της χώρας από την τρικομματική τρόικα εσωτερικού αναδεικνύει ποιοτικές και ποσοτικές διαφοροποιήσεις στην άσκηση πολιτικής ως προς τις κοινωνικές διεκδικήσεις, τους αγώνες εργαζομένων και τις απεργίες. Η εφαρμοζόμενη πολιτική με πρωθυπουργό το Σαμαρά πλαισιώνεται από ένα επιτελείο ακροδεξιών στοιχείων με πληθώρα προπαγανδιστικών εργαλείων στα χέρια τους και με ακροδεξιά κατεύθυνση. Φυσικά στο πλευρό τους έχουν και τα παραδοσιακά εργαλεία χειραγώγησης της κοινωνίας, τα ΜΜΕ και τους μνημονιακούς δημοσιογράφους, από τους οποίους έχουν εξασφαλίσει την ευθυγράμμισή τους σε κάθε αντιδραστική πολιτική συκοφάντησης των αγωνιζόμενων είτε αυτό αφορά τις καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, είτε τους απεργούς στα Μέσα Μαζικών Μεταφορών.

Η στρατηγική της έντασης που έχει εγκαινιάσει η ακροδεξιά διακυβέρνηση Σαμαρά με τη συμμετοχή του, διεφθαρμένου μέχρι το μεδούλι, ΠΑΣΟΚ και των αριστερών καρατζαφεροεδών της ΔΗΜΑΡ έχει επιστρατεύσει ένα πλήθος μέσων επίθεσης στην κοινωνία την οποία δείχνει να αντιλαμβάνεται ως απείθαρχο στρατόπεδο συγκέντρωσης από το οποίο λείπει η τάξη και ο νόμος ώστε να λειτουργήσει εύρυθμα η πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης της εργασίας που έχει εγκαινιαστεί με τα μνημόνια. Στα πλαίσια αυτά το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες μιας διευρυμένης επιχείρησης στοχοποίησης πολιτικών χώρων όπως ο αναρχικός αρχίζοντας από τους κοινωνικούς χώρους και τις καταλήψεις, εμπλέκοντας το ΣΥΡΙΖΑ με την ανομία και την “τρομοκρατία” ώστε να δούμε χτες 24/1/2013 ένα ακόμα επεισόδιο αυταρχισμού και φασίζουσας δεξιάς με την πολιτική επιστράτευση των απεργών εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ και τις συγκοινωνίες και την εισβολή των ΕΚΑΜ και ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο στα Σεπόλια.

Τα τελευταία χρόνια της μνημονιακής διακυβέρνησης, διαδοχικών εξουσιαστών ως πρωθυπουργών, οι πολιτικές επιστράτευσης απεργών ολοένα και πυκνώνουν ενώ έχει ήδη παρατηρηθεί από παλιότερα μια ολοκληρωτική στροφή της αστικής δικαιοσύνης ως προς τις αποφάσεις δικαστηρίων για απεργιακές κινητοποιήσεις και αγώνες. Σύμφωνα με το Λυγερό, οι αποφάσεις δικαστηρίων τα τελευταία χρόνια που κρίνουν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές ανέρχονται στο 98% των περιπτώσεων που η εργοδοσία καταφεύγει στην αστική δικαιοσύνη για απαγόρευση των απεργιών. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ έχουν καταφέρει να προχωρήσουν σε απαγόρευση της χρήσης του “ιερού δικαιώματος” (κατά το μότο εξουσιαστών και δημοσιογράφων) της απεργίας όλων των κλάδων που έχουν εξαθλιωθεί από τις πολιτικές φτωχοποίησης που επιβάλλει η εξουσία. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικές οι ατάκες των κρατικοδίαιτων δημοσιογράφων όταν έχουν να διαχειριστούν τη συκοφαντική επίθεση εναντίον αγωνιζόμενων κλάδων με ατάκες τύπου “είμαι μεν ιερό το δικαίωμα στην απεργία ΑΛΛΑ είναι πιο ιερό το δικαίωμα στην εργασία“. Και υπερασπίζονται το δικαίωμα στην εργασία αυτοί που έχουν κυρίως συμβάλλει με την προπαγάνδα και τη στήριξη πολιτικών που έχουν προκαλέσει 1.5 εκατομμύριο ανέργους και εκτεταμένη φτώχεια.

Με τις επιχειρήσεις “νόμου και τάξης” της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά εναντίον των κοινωνικών χώρων, των καταλήψεων και του αναρχικού χώρου και τη στοχοποίηση του από δημοσιογράφους και εξουσιαστές υπουργούς(διαβάστε ειδικά τις τελευταίες αβανταδόρικες ερωτήσεις  Πρετεντέρη προς Δένδια που καλούσε για πογκρόμ στον αναρχικό χώρο) εγκαινιάζεται μια πιο επιθετική πολιτική εναντίον όσων αναλαμβάνουν να μετουσιώνουν το λόγο σε πράξη σε εργατικές και κοινωνικές διεκδικήσεις. Η αντιμετώπιση της κοινωνίας ως ένα στρατόπεδο που πρέπει να πειθαρχηθεί αποτελεί την πάγια κατεύθυνση της ακροδεξιάς ιστορικά στην Ελλάδα. Μόνο που η ποιοτική διαφοροποίηση της γραμμής των οικονομικών και πολιτικών ελίτ γίνεται σε ένα πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο μνημονιακής εξαθλίωσης της κοινωνίας και με την κοινωνική έκρηξη να πλανάται πάνω από τα κεφάλια των εξουσιαστών. Το ξεκαθάρισμα με πολιτικούς χώρους που διατηρούν ζωντανό το σπόρο της εξέγερσης και η ολοκληρωτική αντιμετώπιση κάθε εργατικής διεκδίκησης αποτελούν μονόδρομο στην επιβολή των μέτρων της κυριαρχίας έναντι της κοινωνίας.

Στο θίασο των εξουσιαστών που συμμετέχουν στην ακροδεξιά πολιτική περιλαμβάνονται και οι κουβελιστές υπουργοί που λίγα χρόνια πριν στήριζαν τις εργατικές κινητοποιήσεις και κριτίκαραν τις πολιτικές επστρατεύσεις απεργών όπως ο Ρουπακιώτης. Οι πιο πρόσφατες πολιτικές επιστρατεύσεις απεργών ήταν αυτές των απεργών εργαζομένων στην καθαριότητα όπου η συνεργασία εξουσιαστών και δημοσιογράφων παρακινούσε ακόμα και την κάθοδο στους δρόμους στρατιωτικών μονάδων για μάζεμα σκουπιδιών. Σε κοντινή χρονική απόσταση η κυβέρνηση μνημονίων επιστρατεύει και τους απεργούς ναυτεργάτες πάλι προτάσσοντας τον κίνδυνο δημόσιας υγείας και εφοδιασμού των νησιών. Στις 24/1/2013 η ακροδεξιά κυβέρνηση με τη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ και την άφωνη ΔΗΜΑΡ να ψελλίζει κάτι επέβαλε πολιτική επιστράτευση στους απεργούς εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ και των μέσων μαζικής μεταφοράς και μάλιστα στις 3.40 το πρωί εισέβαλε με δυνάμεις ΕΚΑΜ και ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο στα Σεπόλια επεκτείνοντας την αυταρχική πολιτική της επιστράτευσης.

Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ αντιλαμβάνονται ότι η συμπίεση της κοινωνίας μέσω πολιτικών φτωχοποίησης και εξαθλίωσης με συνεχή μέτρα μειώσεων εισοδημάτων,αύξηση των φοροληστρικών μέτρων και επί της ουσίας κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις αντίστοιχες του Δεκέμβρη 2008 και παρεμβαίνουν κατασταλτικά με υπέρμετρο τρόπο διασπείροντας το φόβο. Είναι το τελευταίο καταφύγιο των καπιταλιστών,των ελίτ που δεν μπορούν πλέον να υποσχεθούν κοινωνική ανέλιξη και ψευδαισθήσεις οικονομικής ανόδου και κόβουν κάθε πιθανή εστία κοινωνικής έκρηξης. Η γενίκευση του εμφυλιοπολεμικής λογικής κράτους καταστολής με στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων που δίνει τροφή στον κοινωνικό κανιβαλισμό και τον εκφασισμό αποτελεί μια στροφή στρατηγικής του κράτους για τη διαχείριση του καπιταλισμού σε ένα περιβάλλον τεράστιας ανεργίας, ολοκληρωτικής φτώχειας και μιας αναιμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα έχει πρωτίστως επιφέρει ισοπέδωση της εργασίας και των εργασιακών σχέσεων. Το ζητούμενο για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι η διαμόρφωση δομών αντίστασης που θα βασίζονται στην αλληλεγγύη και την ανάπτυξη σχέσεων ισοτιμίας και αλληλεπίδρασης πέρα από εξουσιαστικούς μηχανισμούς και δομές καπιταλιστικού τύπου διαμεσολάβησης. Εκεί θα γεννηθούν οι σπόροι της κοινωνικής χειραφέτησης που θα κάνουν τον κάθε πρετεντέρη, τον κάθε δένδια και τον κάθε σαμαρά μια παλιά ακροδεξιά ανάμνηση…

Το σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής παίζει το τελευταίο χαρτί του!…

 

acropolis_meta

Γράφει ο Μαγια

Η στρατηγική της έντασης, που βασίζεται στην κλιμάκωση της πολιτικής αντιπαράθεσης, τη δημιουργία συγκρουσιακού κλίματος στην κοινωνία και τη «δαιμονοποίηση» πραγματικών ή φανταστικών εχθρών του συστήματος, είναι το τελευταίο χαρτί των μνημονιακών συμφερόντων και των κυβερνητικών υποτελών τους, στην απέλπιδα προσπάθεια που καταβάλουν για να διατηρήσουν τον έλεγχο των εξελίξεων και να συνεχίσουν την πολιτική αιματηρής λιτότητας.

Δοκιμασμένη, πλην όμως επικίνδυνη «συνταγή», που αποσκοπεί στη μετατόπιση της προσοχής της κοινής γνώμης από τα φλέγοντα ζητήματα της φτώχειας, της λιτότητας και της ανεργίας και στη διαμόρφωση κλίματος ανασφάλειας και φόβου, ώστε να ακυρωθεί  οποιασδήποτε εναλλακτική πρόταση ή διέξοδος απέναντι στην ακολουθούμενη μνημονιακή στρατηγική.

Το ιδεολογικό υπόβαθρο της αντιδραστικής αυτής επιχείρησης οργανώνεται από καιρό επιμελώς.

Το προηγούμενο υπάρχει. Πριν τον Δεκέμβρη του 2008 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φθάσει στο 17% και κοντά στο 10% ήταν το ΚΚΕ. Μετά το μπάχαλο, ο ΣΥΡΙΖΑ επέστρεψε στο 4% κι ο κόσμος στο σπίτι του. Μάλιστα πολλοί κλείστηκαν μέσα κι έκτοτε δεν ξαναβγήκαν.

Το ίδιο σχεδιάζεται και τώρα!

Ο εκβιασμός «ευρώ ή δραχμή» μετασχηματίζεται στο δίλημμα «αναρχία και ανασφάλεια ή Νόμος και Τάξη».

Η κυβέρνηση επιχειρεί να στριμώξει στο καναβάτσο της βίας τον ΣΥΡΙΖΑ, που τσίμπησε το δόλωμα και μπήκε στην αντιπαράθεση.

Το βίντεο με τις μονταρισμένες δηλώσεις του αμετροεπούς βουλευτή του, Βαγγ. Διαμαντόπουλου, προιόν πολιτικής διαστροφής και η χωροφυλακίστικη πρόσκληση προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «να συνταχθεί, μαζί με όλα τα κόμματα του συνταγματικού τόξου, υπέρ της προάσπισης της νομιμότητας», είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβερνητικής προπαγάνδας, που πασχίζει να ανακόψει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να ικανοποιήσει τις χρυσαυγίτικες συνιστώσες του Μαξίμου.

Περί ανομίας του Mall μιλούσε και ο Κ. Καραμανλής, πριν το 2004, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, αλλά τα ξέχασε μόλις έγινε πρωθυπουργός…

Οι μέρες που έρχονται είναι πονηρές, δεδομένου ότι το σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής γνωρίζει πως η σωτηρία του περνάει μόνο μέσα από την εξουδετέρωση της Αριστεράς.

Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αντιληφθεί την καλοστημένη παγίδα και να απεκδυθεί το ρόλο του απολογούμενου. Να αναλάβει πρωτοβουλίες και να σύρει τη συγκυβέρνηση της υποτέλειας στο δικό του προνομιακό γήπεδο, το γήπεδο της βαρυγκωμούσας κοινωνίας, προβάλλοντας, παράλληλα, τη δική του εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας. Ετσι, θα αποτραπεί και ο κίνδυνος, οι «σωτήρες» να εξελιχθούν σε ολετήρες!

olympia.gr

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ « ΧΑΪΔΑΡΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ»‏

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟ​Σ

Σαν να γίναμε πολλοί;;;

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ « ΧΑΪΔΑΡΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ»
Μελετώντας τις τελευταίες δημοσκοπήσεις βλέπουμε ένα 35-40 % να δείχνει μια αποστροφή προς τα κόμματα και ένα άλλο ποσοστό να ρίχνει ψήφο σε άλλα μικρά λεγόμενα κόμματα όχι γιατί τα εμπιστεύεται αλλά για να δείξει την διαμαρτυρία του.
Όταν δεν εμπιστευόμαστε πλέον τα κόμματα για να κυβερνήσουν τον τόπο γιατί θα πρέπει να ακολουθούμαι την εντολή τους και να ψηφίζουμε στις δημοτικές εκλογές τους εκλεκτούς τους και όχι τους ικανούς της πόλης μας, οι οποίοι μη θέλοντας να κατέβουν με κάποιο κομματικό συνδυασμό ξέρουν ότι είναι δύσκολο να ψηφιστούν και έτσι δεν κατεβαίνουν.
Έτσι λοιπόν έχουμε δημάρχους και αντιπολίτευση που από τις 5 ώρες δημοτικού συμβουλίου τον περισσότερο χρόνο τον τρώνε σε κομματικές αντιπαραθέσεις και πολλές φορές ακούμε όχι την γνώμη τους αλλά τι γραμμή έχει το κόμμα τους.
Αλλά και το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η γνωστή κομματική πειθαρχεία . Έτσι λοιπόν έχουμε μία συμπολίτευση να λέει ναι σε όλα και να τα βλέπει όλα ρόδινα και μια αντιπολίτευση να είναι πάντα αρνητική να τα βλέπει όλα μαύρα και κανένας είτε από τη μία είτε από την άλλη να μην δικαιούται να έχει δική του γνώμη.
Ήρθε ο καιρός που οι υποψήφιοι πρέπει να νοιάζονται για την πόλη μας, να είναι άνθρωποι που σκοπό τους δεν θα έχουν να είναι αρεστοί στην εκάστοτε κυβέρνηση αλλά στους δημότες τους για τους οποίους θα συγκρούονται να μην περάσουν μέτρα που καταστρέφουν το περιβάλλον και να διεκδικούν περισσότερα από τα ψίχουλα που τους δίνουν .Δημοτικοί άρχοντες όχι των γραφείων και των καφετεριών αλλά σε καθημερινή βάση να περπατούν μέσα στην πόλη και να μιλούν με τους πολίτες και να βλέπουν με τα μάτια τους τα προβλήματα δίνοντας λύσεις .
Σε αυτή τη γραμμή κινείτε η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΧΑΪΔΑΡΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ» καλεί όλους ανεξάρτητα από την όποια ιδεολογική τους θέση νομίζουν ότι η πόλη μας πρέπει να πάει μπροστά χωρίς πολιτικά χρώματα αλλά με γνώμονα το τοπικά προβλήματα να συσπειρώσει την κίνηση μας για να αποκτήσουμε φωνή και να περάσουμε τις θέσεις μας σε όσους περισσότερους συνδημότες μας .
ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΪΔΑΡΙ ΑΝΤΑΞΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ.ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΪΔΑΡΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ,ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
haidariomorfipoli@yahoo.gr