Εθνικό σκάνδαλο: «Εξαφανίστηκαν» τα αρχεία των γερμανικών αποζημιώσεων!

Εξαφανίστηκε κάθε στοιχείο από το υπουργείο Οικονομικών και από την Τράπεζα της Ελλάδας που να τεκμηριώνει τις καταστροφές που προκάλεσε η γερμανική κατοχή στη χώρα… το αναγκαστικό δάνειο και η κλοπή αρχαιολογικών θησαυρών!

Αυτό ομολόγησε ο υπουργός Οικονομικών -και ευρισκόμενος σε αγαστή συνεργασία με τους Γερμανούς για τα Μνημόνια κλπ.- Φ.Σαχινίδης στη Βουλή, όπου συζητήθηκε το θέμα στην ειδική κοινή συνεδρίαση των επιτροπών Εξωτερικών, ‘Αμυνας και Οικονομικών!

«Δεν έχουμε κανένα στοιχείο στο υπουργείο Οικονομικών ούτε για το δάνειο ούτε για τις αποζημιώσεις. Δεν υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία. Ρώτησα να με ενημερώσουν οι υπηρεσίες αν υπάρχουν κάποια στοιχεία για τις απαιτήσεις της Ελλάδας, αλλά δεν προέκυψε κάτι. Κάποτε υπήρχε ένα τμήμα και ένα αρχείο που αφορούσε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω πρόσβαση και το αναζητώ. Θα θέσω υπ’ όψιν σας κάθε στοιχείο που μπορεί να φανεί χρήσιμο», είπε στους βουλευτές.

Και σα να μη φτάνει η κοροϊδία αυτή ήρθε εις επίρρωσιν η Τράπεζα της Ελλάδας για να κάνει αβάντα στον προϊστάμενο υπουργό Οικονομικών: Ο υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Παπαδάκης είχε δηλώσει προσφάτως στην Βουλή ότι η ΤτΕ «δεν διαθέτει τα πρωτότυπα στοιχεία για το δάνειο, τα οποία προφανώς βρίσκονται στο υπουργείο Οικονομικών». Τα οποία στοιχεία όμως από το Οικονομικών έχουν… εξαφανιστεί!

Το θέμα είναι ποιος δουλεύει ποιον… Και καλά κάνουν και μας συμπεριφέρονται οι ξένοι όπως μας συμπεριφέρονται, αφού βρίσκουν προδότες που εξαφανίζουν ολόκληρα αρχεία τέτοιων κολοσσιαίων θεμάτων.

Εν προκειμένω πρόκειται για τεράστιο εθνικό σκάνδαλο και κατ’ ελάχιστον θα πρέπει να απαιτηθούν ποινικές ευθύνες.

Τι θα πει: «Κάποτε υπήρχε ένα τμήμα και ένα αρχείο που αφορούσε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω πρόσβαση και το αναζητώ. Θα θέσω υπ’ όψιν σας κάθε στοιχείο που μπορεί να φανεί χρήσιμο» κύριε υπουργέ των Οικονομικών; Τι είναι τα πολεμικά αρχεία και τα αρχεία της καταστροφής μιας ολόκληρης χώρας που χάνονται και δεν βρίσκονται; Λογαριασμοί της ΔΕΗ ή αναμνηστικές φωτογραφίες;

Δεν ντρέπονται καθόλου να τα λένε αυτά στη Βουλή; Υπάρχει και ένα όριο στην ξεφτίλα.

Καλύτερα να μας πουν ευθέως ότι εκλάπησαν από πράκτορες των Γερμανών που φόρτωσαν σε μια νύχτα σε ένα φορτηγό τα στοιχεία ή ότι ζητήθηκαν από τη Γερμανία εκβιαστικά και παραδόθηκαν. Αλλά όχι ότι «Κάποτε υπήρχε ένα αρχείο, αλλά και αυτό έχει χαθεί»!

Δεν αισθάνονται ντροπή για το πάνω από 1 εκατομμύριο νεκρούς που είχε η χώρα στο Β’ ΠΠ;
Πώς μπορούν να κοιμούνται τα βράδια; Πώς μπορεί να ξεστομίσει κάτι τέτοιο κάποιος που έχει ονομαστεί «υπουργός Οικονομικών» από το ελληνικό κράτος και έχει εκλεγεί βουλευτής από τους Έλληνες πολίτες;

Και κατόπιν αυτών τι σημασία έχει που ο υπουργός Εξωτερικών Σ.Δήμας υποστήριξε ότι «Η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε των αξιώσεών της και δεν πρόκειται να το κάνει»; Πώς θα διεκδικήσει αφού έχει εξαφανιστεί το αρχείο τόσο των γερμανικών καταστροφών, όσο και της επιστροφής του αναγκαστικού κατοχικού δανείου καθώς και των αρχαιολογικών θησαυρών που εκλάπησαν; Γιατί δεν ρώτησε τον Φ.Σαχινίδη, πού είναι το αρχείο; Μήπως το φόρτωσαν σε τρένο και το έστειλαν στη Γερμανία πριν υπογράψουν το Μνημόνιο όπως έκαναν με τους Έλληνες Εβραίους οι Γερμανοί;

Όλα αυτά τα απίστευτα στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών Υποθέσεων και Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής. Το αστείο είναι ότι ο Σ.Δήμας υποστήριξε ότι «για την διαμόρφωση ολοκληρωμένης εικόνας χρειάζεται περαιτέρω μελέτη όλων των στοιχείων και αξιολόγηση».

Ποιων στοιχείων; Αυτών που εξαφάνισαν οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους (εκτός και αν πιστεύουν ότι τα πήραν κάποιοι άλλοι);

Τα αρχεία όμως δεν ήταν ένα, αλλά τρία: Ένα στο υπουργείο Εξωτερικών, ένα στο υπουργείο Οικονομικών και ένα στην Τράπεζα της Ελλάδας. Εξαφανίστηκαν και τα τρία;

Πώς λέει ο Παπαδάκης ότι το αρχείο είναι στο υπουργείο Οικονομικών; Επί διοικήσεως Λουκά Παπαδήμου στην Τράπεζα της Ελλάδος, όταν του είχε ζητήσει αντίγραφο από το αρχείο ο Μ.Γλέζος, ο Λ.Παπαδήμος δεν αρνήθηκε την ύπαρξή του, αλλά απάντησε ότι «Χρειάζομαι την έγκριση της κυβέρνησης για να σας το δώσω»!

Το πιο φοβερό είναι ότι σήμερα βρισκόντουσαν στην κοινή συνεδρίαση και οι τρεις κάτοχοι των αρχείων: Υπουργείο Εξωτερικών, Οικονομικών και η Τράπεζα της Ελλάδος. Και οι δύο είπαν ότι δεν το έχουν και το Εξωτερικών διά του Σ.Δήμα δεν είπε το αντίθετο. Άρα;

Και βέβαια ο Σ.Δήμας μιλώντας για λογαριασμό των Γερμανών είπε ότι «Είναι προσβλητικό να συγκρίνεται η σημερινή Γερμανία με την ναζιστική Γερμανία. Όσο προσβλητικό είναι και να ακούγονται φωνές που λένε να πουληθούν τα νησιά και η Ακρόπολη».

Μα οι ίδιοι οι Γερμανοί βουλευτές τα λένε αυτά για τα νησιά και την Ακρόπολη, δεν τα λέμε εμείς…

Ωραίος τρόπος για να κλείσει η υπόθεση των γερμανικών αποζημιώσεων. Καταστρέφουμε τα στοιχεία, άρα έγκλημα, «kaput» που λένε και στην πατρίδα (τους)…

Εκεί στην Εισαγγελία Αθηνών θα το αφήσουν έτσι το ζήτημα;
logioshermes.blogspot.com
Αναρτήθηκε στις 3/29/2012 08:06:00 μμ

Advertisements

Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ

Posted on by sogald

του Θεόδωρου Κουτρούκη*

Μέσα στην καταιγίδα των προβλέψεων του νέου Μνημονίου πέρασαν ίσως απαρατήρητες ορισμένα σημεία που από ότι φαίνεται θα σηματοδοτήσουν σαρωτικές αλλαγές στη συλλογική αντιπροσώπευση των εργαζομένων. Τα σημεία αυτά είναι εν συντομία η κατάργηση της Εργατικής Εστίας και η δια αυτής χρηματοδότηση των εργατικών συνδικάτων, η συρρίκνωση του ρόλου των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών ΣΣΕ και κατάργηση της διαιτησίας επομένως και εν πολλοίς του δικαιώματος διμερούς ρύθμισης των ωρών απασχόλησης στο εργασιακό περιβάλλον.
Οι εξελίξεις αυτές προοιωνίζουν το ρέκβιέμ του συνδικαλισμού, τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα.
Είναι αλήθεια ότι τις τελευταίες δύο δεκαετίες τα συνδικάτα έχουν γίνει αποδέκτες μιας σφοδρής κριτικής που τα θεώρησε ως στατικούς απαρχαιωμένους οργανισμούς που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.
Επομένως, σε ένα νέο εργασιακό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ατομικές συμβάσεις εργασίας, συστήματα αμοιβής που συνδέονται με την απόδοση και επικέντρωση στους ατομικούς στόχους τα συνδικάτα λογίζονται ως αναχρονιστικά εμπόδια που στέκονται τροχοπέδη στην λειτουργία της οικονομίας της αγοράς.
Ειδικά στη χώρα μας η σχετική κριτική -που δεν ήταν αβάσιμη- επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι ο συνδικαλισμός ήταν κρατικοδίαιτος και κομματικά εξαρτημένος, καθιέρωσε προνόμια και δημιούργησε συνθήκες απασχόλησης και κοινωνικής ασφάλισης δύο ταχυτήτων, ευνόησε τους insiders της αγοράς εργασίας σε βάρος των outsiders, χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση άνομων ατομικών επιδιώξεων και αθέμιτων πολιτικών φιλοδοξιών.
Ας γυρίσουμε πίσω στα βασικά: εργατικό συνδικάτο είναι μια ανεξάρτητη αυτοδιοικούμενη οργάνωση που συστήνεται για να προωθήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων διαμέσου της συλλογικής τους δράσης.
Τα εργατικά συνδικάτα υπάρχουν, ακριβώς, γιατί ο μεμονωμένος εργαζόμενος διαθέτει πολύ ισχνή διαπραγματευτική δύναμη για να επηρεάσει τις αποφάσεις που σχετίζονται με την εργασία τους Το σπουδαιότερο πλεονέκτημα για την ένταξη σε ένα εργατικό συνδικάτο είναι ότι ο εργαζόμενος αποκτά την δυνατότητα να έχει φωνή και επιρροή στο εργασιακό του περιβάλλον, να προστατεύσει και να βελτιώσει την αμοιβή και τις συνθήκες απασχόλησης.
Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σε μονάδες παραγωγής όπου υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση οι εργαζόμενοι συνήθως αμείβονται καλύτερα και είναι λιγότερο πιθανό να απολυθούν σε σχέση με τους χώρους όπου δεν δραστηριοποιούνται συνδικάτα.
Ακόμη κι αν τα ελληνικά συνδικάτα βρίθουν αδυναμιών, ακόμη κι αν μπορούν να καταλογιστούν πολλά σε πρόσωπα και καταστάσεις που παρεισέφρησαν στην συλλογική έκφραση των μισθωτών την τελευταία 30ετία, το μέγα ερώτημα είναι πώς θα διαμορφωνόταν το τοπίο στην αγορά εργασίας χωρίς έναν μηχανισμό υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων.
Σήμερα που κλονίζονται τα ιερά και τα όσια της εργασίας, η χώρα έχει περισσότερο από ποτέ άλλοτε την ανάγκη ενός ισχυρού εργατικού συνδικαλισμού, που όμως θα είναι απαλλαγμένος από τις κακοδαιμονίες του παρελθόντος και θα μπορεί να συμμετέχει ως αξιόπιστος συνομιλητής στις εθνικές και τις ευρωπαϊκές διαδικασίες κοινωνικού διαλόγου.
Τα συνδικάτα νέου τύπου οφείλουν να προσανατολιστούν λιγότερο στη διατήρηση συντεχνιακών επιδιώξεων και μικροσυμφερόντων και να αναπροσανατολιστούν στην προσφορά υπηρεσιών προς τα μέλη τους όπως είναι η νομική αντιπροσώπευση και προστασία, η πληροφόρηση, η εκπαίδευση και κατάρτιση, η ιατροφαρμακευτική κάλυψη κ.α.
Αν το συνδικαλιστικό κίνημα θέλει να οργανώσει το νέο εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα του Μνημονίου θα πρέπει να μεταρρυθμίσει την ατζέντα και τις θεσμικές του πρακτικές για να συναντήσει τις ανάγκες των εργαζομένων στις εταιρίες φύλαξης και καθαρισμού, τα εστιατόρια, τα εμπορικά καταστήματα τα ξενοδοχεία, τις κλινικές και τα γραφεία.

* Επίκ. Καθηγητής ΠανεπιστημίουΑιγαίου                                                                                                 Πηγή:Στείρι

Δεσμευμ…

Aside

Δεσμευμένοι ελευθεριάζοντες.

Posted on 03/03/2012 by sogald

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, λίγο μετά το Κραχ του 1929 που άλλαξε βίαια τον κόσμο, ξεκίνησε μια τιτάνια διαμάχη μεταξύ φιλελεύθερων οικονομολόγων για το τι είχε συμβεί και τι έπρεπε να γίνει για να καταπολεμηθεί η Κρίση. Σήμερα, το δικό μας 1929 (το Κραχ του 2008-12), έχει ξαναφέρει στο προσκήνιο την ίδια περίπου συζήτηση διεθνώς. Άλλη μια φορά απόψεις του φιλελεύθερου Keynes συγκρούονται αλύπητα με τις αντίθετες απόψεις του φιλελεύθερου Hayek. Από την μία έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Hayek, ότι η λύση βρίσκεται στο να αφεθεί η αγορά να λειτουργήσει όπως μόνο εκείνη μπορεί (με μειώσεις τιμών και μισθών που θα φέρουν την ανάκαμψη των ποσοτήτων και της απασχόλησης) και από την άλλη έχουμε φιλελεύθερους που θεωρούν, όπως ο Keynes, ότι χωρίς συντονισμένη από το κράτος επενδυτική πολιτική οι αγορές θα παραπαίουν με τεράστιο κόστος για όλους.

Ο λόγος που έκρινα σκόπιμο να γράψω τα παρακάτω είναι ότι στο Μνημονιστάν που ζούμε, ή λατινιστί Bailoutistan (*), η συζήτηση αυτή παίρνει μια πολύ περίεργη μορφή (αν θέλετε μια αγγλική έκδοση του παρόντος, πατήστε εδώ). Μια μορφή που αντανακλά βασικές κακοήθειες της ελληνικής πραγματικότητας. Σήμερα θα επικεντρωθώ στους έλληνες οπαδούς μίας εκ των δύο αυτών σχολών: σε εκείνους που εμπνέονται από τον φιλελεύθερο Hayek (μεταξύ άλλων, όπως π.χ. ο von Mises). Και θα θέσω ερωτήματα σχετικά με την συνέπεια των λόγων τους με την σκέψη και στάση του Hayek.

Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας θυμηθούμε την τιτάνια διαμάχη των δύο ανδρών που ξεκίνησαν αυτή την συζήτηση στις σκοτεινές μέρες του Μεσοπόλεμου.

Hayek εναντίον Keynes

Λίγο μετά το Κραχ του 1929, ο John Maynard Keynes, ο φιλελεύθερος καθηγητής οικονομικών στο Cambridge, έσπασε το πιο ισχυρό ταμπού του επαγγέλματος των πανεπιστημιακών οικονομολόγων της εποχής: Ήρθε σε ρήξη με την άποψη του Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών που θεωρούσε δεδομένο πως μια οικονομία σε βαθειά ύφεση θα ανακάμψει αυτόματα. Ότι, εφόσον μειωθούν οι μισθοί και τα επιτόκια «αρκετά», κάποια στιγμή θα αντιδράσουν δημιουργικά οι επιχειρηματίες αυξάνοντας την απασχόληση και τις επενδύσεις τους.

Η ένσταση του Keynes ήταν ότι, μετά από μία κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος (όπως εκείνη του 1929 ή του 2008) που μετατρέπεται σε ύφεση της πραγματικής οικονομίας, είναι πολύ πιθανόν η παραγωγή, οι επενδύσεις και τα εισοδήματα να «κλειδωθούν» σε πολύ χαμηλά επίπεδα – σε μια «κακή» ισορροπία από την οποία καμία μείωση μισθών και επιτοκίων δεν μπορεί να βοηθήσει την οικονομία να αποδράσει. Υπό αυτές της συνθήκες αποτελμάτωσης, υποστήριξε ο Keynes, η προσπάθεια μείωσης των δημόσιων ελλειμμάτων μέσα από περικοπές δημόσιων δαπανών, και μείωσης της ανεργίας μέσω μείωσης των μισθών, μόνο σε αυτό-γκολ θα οδηγήσει τους διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής. Γιατί; Επειδή η μείωση των δημόσιων δαπανών θα ενισχύσει την ύφεση, η μείωση των μισθών θα μειώσει κι άλλο την συνολική ζήτηση, τα φορολογικά έσοδα θα μειωθούν κι άλλο, η ανεργία θα φουντώσει και, έτσι, όλοι θα βγουν χαμένοι: εργαζόμενοι, δημόσιο, επιχειρηματίες.

Όλα αυτά σας είναι πλέον γνωστά και δεν σκοπεύω να εντρυφήσω περαιτέρω στην άποψη του Keynes. Απλά την παραθέτω ως εισαγωγή στην σκέψη του μεγάλου αντίπαλου του Keynes, του Friedrich von Hayek. Η παρέμβαση του Hayek ήταν και παραμένει σημαντική. Καθώς η κριτική του Keynes κέρδιζε έδαφος, όσο η άποψη του Υπουργείου Οικονομικών εξευτελιζόταν καθημερινά (όσο οι περικοπές μισθών και δαπανών αποτύγχαναν να τιθασεύσουν ελλείμματα και ανεργία), ο Hayek ήταν εκείνος που (α) εξαπόλυσε την ισχυρότερη κριτική εναντίον του Keynes (και της πολιτικής κρατικών παρεμβάσεων που υποστήριζε ο Keynes), και (β) παρουσίασε μια διαφορετική εξήγηση των αιτίων της Κρίσης αλλά και του τι πρέπει να γίνει.

Η διάγνωση του Hayek για τα αίτια της Κρίσης ήταν απλή: Οφείλονται σε περιόδους δημιουργίας φθηνού χρήματος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα (τις τράπεζες ως επί το πλείστον) το οποίο διοχετεύεται σε τομείς, κλάδους, επιχειρήσεις και χώρες υψηλού ρίσκου. Αυτό που συμβαίνει, κατά τον Hayek, είναι ότι περίοδοι σταθερότητας ρίχνουν τα επιτόκια και έτσι οι τράπεζες αρχίζουν να θέλουν να δανείσουν σε επισφαλείς πελάτες για να τους χρεώνουν υψηλότερα επιτόκια. Αυτό δημιουργεί λογιών-λογιών φούσκες: Φούσκες επενδύσεων, φούσκες καταναλωτικές, φούσκες δημόσιου δανεισμού και δημόσιων έργων, φούσκες στα χρηματιστήρια. Οι φούσκες δημιουργούν αισιοδοξία, η αισιοδοξία αυξάνει τις ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις, αυτές με την σειρά τους αυξάνουν τα εισοδήματα, τα μεγαλύτερα εισοδήματα επιτρέπουν στους επισφαλείς πελάτες των τραπεζών να αποπληρώνουν τα δάνειά τους κ.ο.κ. έως ότου έρχεται η στιγμή της αλήθειας, σκάνε οι φούσκες και όλοι χρωστούν σε όλους χωρίς κανείς να μπορεί να πληρώσει.

Έως εδώ οι Hayek και Keynes δεν διαφωνούν. Η διαφωνία τους αρχίζει στο τι πρέπει να γίνει όταν οι φούσκες πλέον σκάσουν. Αντίθετα με τον Keynes που πίστευε ότι το κράτος πρέπει να αποτρέψει την αποτελμάτωση και την δημιουργία μιας «κακής» ισορροπίας, ο Hayek έκρινε ότι το Κραχ ήταν η Πραγματικότητα ενώ η πρότερη περίοδος Ανάπτυξης ήταν το Ψέμμα. Ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι «να αφήσουμε την ύφεση να κάνει την δουλειά της» – το σκληρό αλλά «θεάρεστο έργο» της. Και ποιο είναι αυτό το «θεάρεστο έργο» που επιτελεί η ύφεση; Καταστρέφει («ρευστοποιεί» ήταν το ρήμα που χρησιμοποιούσε ο Hayek) τα «κακά χρέη», διαλύει δηλαδή τα χρέη που χτίστηκαν ηλιθιωδώς την Εποχή του Ψέμματος και τα οποία δεν μπορούν πλέον να αποπληρωθούν. Κι αν αυτό σημαίνει ότι πολλοί θα υποφέρουν, τι να κάνουμε. Ας είναι. Όπως το επόμενο πρωί ενός κακού μεθυσιού το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να πάρουμε μια ασπιρίνη και να κάνουμε υπομονή, έτσι και με τα Κραχ: η ύφεση που τα ακολουθεί είναι επίπονη αλλά καθαρτική και πρέπει να την αφήσουμε να λειτουργήσει λυτρωτικά, χωρίς κρατικές παρεμβάσεις που θυμίζουν την προσπάθεια μετρίασης του πονοκέφαλου πίνοντας κι άλλα οινοπνευματώδη. Η πτώχευση του υπερχρεωμένων οργανισμών, επιχειρήσεων, νοικοκυριών, κρατών, είναι τραυματική αλλά απαραίτητη. Θυμίζει τον ρόλο της Κόλασης στο Χριστιανικό Δόγμα: δυσάρεστη αλλά μη εξαιρετέα.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να προσέξουμε μια ειδοποιό διαφορά του Hayek από όψιμους θιασώτες της αγοράς, όπως οι πολιτικοί της Βρετανίας τότε ή της ΕΕ σήμερα, οι οποίοι πασχίζουν, εν καιρώ Κρίσης, να χαϊδεύουν αυτιά. Εκεί που η επίσημη τοποθέτηση του Βρετανικού υπουργείου οικονομικών τότε, ή της ΕΕ σήμερα, ήταν ότι η μείωση των δημόσιων δαπανών και των μισθών θα μας επιστρέψει στην προ της Κρίσης ευημερία και θα βοηθήσει να αποπληρωθούν τα χρέη, ο Hayek δεν υπόσχεται τίποτα τέτοιο. Όταν του έλεγαν ότι η ύφεση, ακόμα και να αφεθεί να πράξει το «θεάρεστο καθήκον» της, μπορεί να μην πετύχει ποτέ να αναπληρώσει τα χαμένα εισοδήματα, ή να αποπληρώσει τα παλαιά και νέα χρέη, εκείνος σήκωνε τους ώμους του και έλεγε: αυτά έχει η ζωή! Ο λόγος πίσω από αυτή την στωικότητα ήταν, βέβαια, ότι ο ίδιος θεωρούσε την ανάπτυξη που προηγήθηκε του Κραχ κίβδηλη. Άρα, ρωτούσε: Γιατί να επιστρέψουμε εκεί μετά το Κραχ; Κι αν δεν επιστρέψουμε εκεί, που θα πάμε; Η απάντηση του Hayek ήταν αφοπλιστική: Δεν έχουμε ιδέα! Όχι μόνο δεν γνωρίζουμε αλλά, χειρότερα, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι, όπου και να καταλήξουμε, θα είναι «καλύτερα» από εκεί που θα βρεθούμε αν ακολουθήσουμε την πολιτική των μεγαλύτερων παρεμβάσεων ενός κράτους το οποίο, αρνούμενο την πραγματικότητα (ότι η πρότερη ανάπτυξη ήταν φούσκα, και ότι τα χρέη που χτίστηκαν πάνω της δεν μπορούν να αποπληρωθούν), δημιουργεί νέα χρέη και οικοδομεί ένα μέλλον χειρότερο από εκείνο που θα είχαμε αν (το κράτος) καθόταν στα αυγά του.

Ας αφήσουμε λοιπόν, προτείνει ο Hayek, την ύφεση και μια ακολουθία πτωχεύσεων να καθαρίσουν τον Κόπρο του Αυγείου που μας άφησε το φαγοπότι των περασμένων ετών. Ας αφήσουμε την αγορά να κάνει εκείνο που ξέρει καλύτερα: να παραγάγει το βέλτιστο από όλα τα εφικτά μέλλοντα μας σπάζοντας τις φούσκες και διαγράφοντας ανόητα χρέη.

Τι θα έλεγε ο Hayek για την Ελλάδα, σήμερα;

Όπως θα παρατηρήσατε από τα πιο πάνω, σκοπός μου δεν είναι να κρίνω την θεωρία του Hayek. Ούτε και να αναλωθούμε σε μια αντιπαράθεση του  Hayek με τον Keynes. Όχι, σκοπός μου είναι να εστιάσω (α) στο τι θα έλεγε ο Hayek σήμερα περί Μνημονίων κλπ και (β) στον περίεργο τρόπο με τον οποίο τα Μνημόνια «μετάλλαξαν» έλληνες φιλελευθέρους των οποίων η σκέψη έχει, υποτίθεται, επηρεαστεί από θεωρητικούς όπως ο Hayek.

Τι θα μας έλεγε λοιπόν ο Hayek σήμερα αν μπορούσε να μας στείλει μήνυμα από το υπερπέραν; Επιτρέψτε μου να ισχυριστώ ότι το μήνυμα αυτό θα περιείχε τουλάχιστον δύο εξηγήσεις της τραγικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας και η οποία απειλεί να την μετατρέψει σε κρανίου τόπον.

Η πρώτη εξήγηση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας

Ο Hayek, συνεπής με την εξήγησή του όλων των περιόδων ύφεσης, θα καταδείκνυε τις φούσκες που σχηματίστηκαν την περίοδο 1996-2008  λόγω υπερβολικής τραπεζικής πίστης τόσο προς τον ιδιωτικό όσο και προς τον δημόσιο τομέα. Αυτός ο οχετός πίστης (δανεισμού) σχημάτισε φούσκες στο χρηματιστήριο, στην αγορά ακινήτων, στον δημόσιο τομέα και στην αγορά εργασίας. Τα ποτάμια χρήματος που έρρεαν προς την Ελλάδα ώθησαν όλες τις τιμές στα ουράνια δημιουργώντας μια επίπλαστη «ανάπτυξη» που θα μετατρεπόταν σε κραχ με την ίδια σιγουριά που η μέρα δίνει την θέση της στην νύχτα. Και καθώς ο ρυθμός της επίπλαστης «ανάπτυξης», σε σύγκριση με τον πραγματικό παραγωγικό ιστό της οικονομίας, ήταν τόσο μεγάλος, το ίδιο βαρύγδουπη ήταν και η πτώση που ακολούθησε.

Συνεπώς, οι έλληνες πρέπει να αποδεχθείτε (είναι σαν να ακούω τον Hayek να μας λέει) ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από την «ρευστοποίηση» χάρτινων τίτλων (δηλαδή, να μάθουμε να ζούμε με χαμηλές τιμές μετοχών στο χρηματιστήριο), την ρευστοποίηση των αγροτικών εισοδημάτων (τουλάχιστον όσων αγροτών βασίζονται στην καλοσύνη των ευρωπαίων φορολογουμένων), την ρευστοποίηση των τιμών των ακινήτων (ενθυμούμενοι πως είχαμε φτάσει στο σημείο διαμερίσματα στο Κολονάκι να κοστίζουν ακριβότερα από lofts στην Νέα Υόρκη), την ρευστοποίηση της εργασίας (δηλαδή των θέσεων εργασίας που δεν παράγουν προϊόν αξίας αρκετής για να καλύψουν το κόστος τους) κλπ.

Η δεύτερη εξήγηση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας

Μετά την διάγνωση της ασθένειας, ο Hayek θα προέβαινε σε εντονότατη κριτική της θεραπείας που εφαρμόζεται εδώ και δύο χρόνια και, συγκεκριμένα, της προσπάθειας να αποφευχθεί η στάση πληρωμών, το default, του ελληνικού δημοσίου απέναντι στους δανειστές του εντός της ευρωζώνης. Ο Hayek, για να το πω σκληρότερα, θα αναθεμάτιζε την ιδέα νέου κρατικού δανεισμού σε πτωχευμένο κράτος για να αποπληρωθούν τα παλαιά και νεότερα δανεικά. Θυμηθείτε την άποψή του ότι όλα τα «κακά χρέη» πρέπει να «ρευστοποιηθούν», δηλαδή να διαγραφούν, καθώς (α) δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθούν και (β) είναι απαραίτητο, μετά το Κραχ, να τιμωρηθούν ανάλογα τόσο αυτοί που τα πήραν όσο και εκείνοι που τα έδωσαν. Γιατί λοιπόν να ρευστοποιηθούν όλα τα «κακά χρέη» εκτός από εκείνα του δημοσίου; Για τον Hayek απάντηση σοβαρή δεν υπάρχει. Μήπως όμως ο ίδιος ο Hayek θα άλλαζε γνώμη επειδή η Ελλάδα βρίσκεται στην ευρωζώνη, δηλαδή σε μια νομισματική ένωση που στις μέρες του δεν υπήρχε ακόμη; Μήπως το γεγονός ότι σήμερα υπάρχει το ευρώ, και η Ελλάδα είναι μέλος του, εξαιρεί το δημόσιο χρέος μιας χώρας-μέλους από το επιχείρημα του υπέρ της ρευστοποίησης των «κακών χρεών»;

Πριν απαντήσω, αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στην αμφίθυμη σχέση του Hayek με την ιδέα ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος υπό την αιγίδα μιας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Γνωστός πολέμιος των Κεντρικών Τραπεζών (**), ο Hayek είχε τα εξής να πει για το ευρώ που τελικά προέκυψε:

«Αν και κατανοώ πλήρως την επιθυμία για την ολοκλήρωση της Δυτικής Ευρώπης μέσα από την απόλυτη ελευθερία των χρηματικών ροών μεταξύ των χωρών της, διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις για την επίτευξη αυτού του σκοπού μέσω της δημιουργίας ενός νέου ευρωπαϊκού νομίσματος το οποίο θα διαχειρίζεται μία υπερ-εθνική αρχή. Πέραν του ότι το βρίσκω απίθανο να συμφωνήσουν τα κράτη-μέλη σε μια κοινή νομισματική πολιτική την οποία θα ασκεί η υπερεθνική αρχή,… δεν μου φαίνεται καθόλου πιθανόν η διαχείριση του κοινού νομίσματος να είναι καλύτερη απ’ ότι η διαχείριση των σημερινών εθνικών νομισμάτων.»

Ο Hayek τελικά αποδέχθηκε το ευρώ ως μέρος της προσπάθειας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, χωρίς βέβαια να σταματήσει ποτέ να διατυπώνει τις επιφυλάξεις του – π.χ. την άποψη ότι είναι δύσκολη η συμβίωση σταθερών νομισμάτων και κυβερνητικών πολιτικών, που στόχο έχουν την επιβίωση των κομμάτων που τις στηρίζουν! Πάντως όπως και να ερμήνευε τις προσπάθειες της κας Merkel, του κ. Sarkozy και του κ. Draghi να «σώσουν» το ευρώ, ένα πράγμα δεν τελεί υπό αμφισβήτηση: Ο Friedrich von Hayek θα φύλαγε τα πιο δηλητηριώδη σχόλιά του για τις προσπάθειες των ευρωπαίων ηγετών να επιλύσουν το πρόβλημα του χρέους χωρών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δημιουργώντας μια νέα κατηγορία τοξικού χρέους (θυμηθείτε τα τοξικά ευρωομόλογα του EFSF) που στόχο έχει την (αδύνατη) εξυπηρέτηση «κακών χρεών» του ένοχου παρελθόντος με κόστος την υποθήκευση του μέλλοντος όλης της Ευρώπης.

Εν κατακλείδι, αν και δεν είναι ξεκάθαρο αν σήμερα ο Hayek θα πρότεινε την  διατήρηση της ευρωζώνης ως έχει ή όχι, είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα επιχειρηματολογούσε έντονα και καταλυτικά υπέρ της «ρευστοποίησης» των «κακών χρεών» των τραπεζών και των κρατών-μελών. Ένα ολοκληρωτικό default (όχι απλώς στάση αλλά κατάργηση πληρωμών) θα ήταν, στα μάτια του Hayek, η μοναδική ατραπός που δεν έρχεται σε αντίθεση με το όραμά του όσον αφορά τα μεγάλα ζητήματα της ευρωζώνης. Ένα όραμα που θα τον έθετε σε πορεία σύγκρουσης με την λογική των δανειακών πακέτων «διάσωσης» καθώς και με την πρακτική της ΕΚΤ που πρόσφατα τύπωσε περίπου €1 τρις φρέσκου χρήματος με σκοπό τον δανεισμό των πτωχευμένων τραπεζών.

Η περίεργη περίπτωση των ελλήνων libertarians-οπαδών του Hayek

Στην Ελλάδα υπάρχουν φιλελεύθεροι συμπατριώτες μας που έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα από την σκέψη του Friedrich von Hayek, του συμπατριώτη του Lutwig von Mises, του αμερικανού Robert Nozick, και γενικότερα της σχολής σκέψης που στις αγγλοσαξονικές χώρες είναι γνωστή ως libertarians (ελευθεριάζοντες). Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Δράση του κ. Σ. Μάνου και της κας Μ. Ξαφά οι οποίοι, με συνέπεια, εδώ και καιρό (πολύ πριν την Κρίση) αρθρώνουν λόγο που διακατέχεται από την σκέψη του Hayek. Όμως, από τότε που το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε, και ήρθαν τα απανωτά Μνημόνια, αυτή η μικρή αλλά με σημαντικό ειδικό βάρος, και πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις, πολιτική παράταξη μετετράπη σε μια «περίεργη περίπτωση».

Τι το «περίεργο» την χαρακτηρίζει; Το εξής: Ενώ οι έλληνες ελευθεριάζοντες διατηρούν την προσήλωσή τους στην θυμωμένη ανάλυση του Hayek όσον αφορά την «πρώτη εξήγηση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας», από τότε που μας ήρθε το Μνημόνιο τελούν υπό πλήρη και βαθειά άρνηση όσον αφορά την «δεύτερη εξήγηση» που θα έδινε ο μεγάλος Αυστριακός γκουρού τους.

Τους ακούω και τους διαβάζω, με πολλή μάλιστα προσοχή, να μεταδίδουν το μήνυμα του Hayek ότι, στο Μνημονιστάν μας (και ιδίως στην Ελλάδα), δεν υπάρχει επιλογή πέραν την «ρευστοποίησης» των τιμών των μετοχών, των επιδοτούμενων αγροτικών εισοδημάτων, των τιμών των ακινήτων, των περισσότερων δημόσιων οργανισμών, και βέβαια ενός μεγάλου τμήματος των υπαρχουσών θέσεων εργασίας. Μιλούν ευθαρσώς για την ανάγκη μεγάλης μείωσης του εθνικού και προσωπικού εισοδήματος έως ότου τα εισοδήματα πιάσουν «πάτο», έρθουν δηλαδή στο ίδιο επίπεδο με την παραγωγική ικανότητα της χώρας. (Προφανώς θεωρούν ακόμα και το σημερινό επίπεδο εισοδήματος πολύ υψηλό, φούσκα που δεν έχει ακόμα ξεφουσκώσει ικανοποιητικά, και που έχει ακόμα κι άλλο «αέρα» να δώσει έως ότου βρεθούμε στην «ισορροπία».) Όμως, την ίδια ακριβώς στιγμή, την μία φούσκα, το ένα «κακό χρέος», που δεν είναι διατεθειμένοι να δούνε να «ρευστοποιείται» είναι το δημόσιο χρέος. Γιατί αυτή η εξαίρεση;

Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι θεωρούν την ελληνική περίπτωση μια «ιδιαιτερότητα» εντός της οποίας τα διδάγματα του Hayek αφορούν τα πάντα εκτός του δημόσιου χρέους. Πράγματι, αν τους ρωτήσουμε, είναι πιθανότατο να μας απαντήσουν με τρόπο που να υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς πως έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στις ελληνικές ελίτ, στον ίδιο τους τον εαυτό, να ηγηθούν των μεταρρυθμίσεων που θα προκύψουν μέσα από τις «ρευστοποιήσεις» που, όπως επέμενε ο Hayek, αποτελούν την μόνη «λύση». Και από την στιγμή που δεν πιστεύουν ότι η ελληνική κοινωνία θα τους δώσει την ευκαιρία να ηγηθούν αυτής της μέσω-ρευστοποιήσεων-μεταρρύθμισης, εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στις υπερ-εθνικές ελίτ (π.χ. τρόικα). Υπό αυτό το πρίσμα, αν για να ασχοληθούν οι υπερ-εθνικές ελίτ με την Ελλάδα [και να θέσουν σε λειτουργία στο εσωτερικό της χώρας (ίσως και με την επιστράτευση των εγχώριων θιασωτών του Hayek) τον απαραίτητο συνδυασμό «ρευστοποιήσεων» και «μεταρρυθμίσεων»] χρειάζεται η αποδοχή ότι το δημόσιο χρέος θα είναι η μοναδική φούσκα (απομεινάρι της προ του Κραχ εποχής) που δεν θα ρευστοποιηθεί (ώστε να μην θυμώσουν οι ξένες τράπεζες που στηρίζουν, και στηρίζονται από, τις υπερ-εθνικές ελίτ), τότε ίσως να αξίζει να θυσιαστεί η αρχή του Hayek για την «ρευστοποίηση» όλων των «κακών χρεών».

Απελπισμένες σκέψεις οδηγούν σε απελπισμένες παραδοχές. Όσο όμως απελπισμένοι και να είναι οι εγχώριοι οπαδοί του Hayek, πρέπει κατά βάθος να κατανοούν ότι ο Αυστριακός θεωρητικός που τους καθοδηγούσε ως τώρα δεν θα τους συγχωρούσε αυτή την απελπισμένη παράδοση στην λογική των Μνημονίων: ο κατ’ εξοχήν πολέμιος των κρατικών παρεμβάσεων που στόχο έχουν την διατήρηση μη διατηρήσιμων χρεών και τιμών, δεν θα συγχωρούσε την υποστήριξη Μνημονίων που φορτώνουν νέα δημόσια τοξικά χρέη στις ήδη υπάρχουσες δημοσιονομικές φούσκες του ευρωζωνικού γίγνεσθαι.

Επίλογος

Αναρωτιούνται κάποιοι γιατί έντιμοι άνθρωποι και πολιτικοί σχηματισμοί με ελευθεριάζουσες απόψεις (που για τη  πλειοψηφία δεν φαντάζουν πιο ακραίες από εκείνες αριστερών κομμάτων, ή του ΛΑΟΣ), δεν κατάφεραν να ανεβάσουν τα ποσοστά τους πάνω από το 1%. Η απάντηση είναι διττή. Πρώτον, οι ιδέες τύπου Hayek φοβίζουν καθώς προδιαγράφουν δάκρυα και αίμα χωρίς να υπόσχονται την επιστροφή στην ανάπτυξη (δείτε τα χαμηλά ποσοστά του Ron Paul στις ΗΠΑ σήμερα). Δεύτερον, και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία στην χώρα μας, λόγω ενός σιωπηλού Φαουστιανού Συμφώνου μεταξύ (α) των πιο προβεβλημέων ελευθεριαζόντων Χαγιεκικών του Μνημονιστάν και (β) της τρόικας. Ένα «Σύμφωνο» το οποίο επιλέγουν οι ελευθεριάζοντες της Περιφέρειας να τους αυτο-δεσμεύει στην πολιτική παχυλών νέων δανείων σε πτωχευμένα κράτη και τράπεζες με αντάλλαγμα (που ελπίζουν ότι θα πάρουν) την προνομιακή τους πρόκριση από τις υπερεθνικές ελίτ ως διαχειριστές της εσωτερικής «ρευστοποίησης» των πάντων – πλην του δημόσιου χρέους.

Θυμάστε, πιστεύω, το επεισόδιο όπου ο Sherlock Holmes έλυσε ένα από πολλά μυστήρια επειδή πρόσεξε ότι ένας σκύλος δεν γαύγισε. Το αίνιγμα εδώ λύνεται με τον ίδιο λίγο-πολύ τρόπο: Το σχετικό ερώτημα είναι «Ποια φούσκα δεν σκάει;» «Γιατί οι έλληνες οπαδοί του Hayek Ελλάδα εξαιρούν το δημόσιο χρέος από τον κατάλογο των υπό «ρευστοποίηση» περιουσιακών στοιχείων;» «Γιατί οι ιρλανδοί σύντροφοί τους εξαιρούν τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών τους;» «Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Hayek δεν θα δικαιολογούσε τέτοιες εξαιρέσεις, ιδίως δεδομένου ότι οι εξαιρούμενες φούσκες είναι οι μεγαλύτερες και η μη «ρευστοποίησή» τους αναιρεί το «θεάρεστο έργο» της Κρίσης;» Μια πιθανή απάντηση είναι το Φαουστιανό Σύμφωνο στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Δεν αρκεί όμως για να εξηγήσει αυτή την ιδεολογική και θεωρητική σύγχυση. Στην περίπτωση τόσο της Ελλάδας όσο και της Ιρλανδίας υπάρχει μία ακόμα εξήγηση: η πολύ «κοντινή» σχέση μεταξύ κάποιων εκ των ηγετικών στελεχών αυτής της σχολής σκέψης με τις τράπεζες των οποίων οι μεγαλομέτοχοι θα «ρευστοποιηθούν» άνευ Μνημονίων.

Με άλλα λόγια, τα Μνημόνια της ευρωζώνης (όχι μόνο στην Ελλάδα) έχουν κι άλλο ένα θύμα το οποίο έως τώρα έχει περάσει απαρατήρητο: την ιδεολογική ακεραιότητα της μόνης δεξιόστροφης πολιτικής παράταξης που έχει να προσφέρει σημαντικές ιδέες όσον αφορά τα αίτια και την φύση της Κρίσης. Η τοξικότητα των Μνημονίων έχει διαβρώσει την ιδεολογική εντιμότητα της «σχολής» που έως τώρα αποτελούσε το τελευταίο προπύργιο καθαρής σκέψης στο οποίο κατέφευγαν για να εμπνευστούν, στις δύσκολες στιγμές τους, οι ευρωπαϊκές ελίτ.  Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί κόμματα του χώρου, όπως η Δράση, αδυνατούν να εμπνεύσουν ένα κοινό που μπορεί να μην έχει διαβάσει Hayek αλλά διαισθάνεται την περίεργη αυτή απόκλιση των εγχώριων οπαδών του από τις ίδιες τους τις αρχές.

(*) Μια «χώρα» που ξεκινά στον Έβρο, συνεχίζεται μέχρι την Αδριατική, επεκτείνεται στον Ατλαντικό και φτάνει μέχρι και το σμαραγδένιο νησί δυτικά της Αγγλίας. (**) Το 1974 ο Hayek υποστήριξε (βλ. εδώ) την κατάργηση των Κεντρικών Τραπεζών και την ιδιωτικοποίηση του χρήματος. Για την ακρίβεια, πρότεινε να δοθεί στις εμπορικές τράπεζες το δικαίωμα να τυπώνει η κάθε μία το δικό της χρήμα και, έτσι, να εναπόκειται στους ιδιώτες-πολίτες να επιλέγουν ποιο νόμισμα (ποιανής τράπεζας) εμπιστεύονται για τις συναλλαγές τους. (***) Βλ. Friedrich von Hayek, “Market Standards for Money”, Economic Affairs, April-May 1986.

πηγή: steiri

Αν σας χαρίσουν το δάνειο θα είναι για να χάσετε το σπίτι…

Του Κώστα Στούπα από capital

Ο μέσος άνθρωπος παραμυθιάζεται εύκολα. Παραμυθιάζεται όμως πιο εύκολα όταν βρίσκεται σε απόγνωση ή όταν βρίσκεται σε κατάσταση παράλογης ευφορίας. Γι’ αυτό και στις δυο αυτές καταστάσεις ευδοκιμούν οι απατεώνες.

Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους…

Πουθενά δεν μοιράζουν χρήματα. Ούτε στο χρηματιστήριο, ούτε στις τράπεζες, ούτε πολύ περισσότερο στο κράτος.

Όσοι πίστεψαν κάποια στιγμή πως στο χρηματιστήριο μοίραζαν χρήματα το πλήρωσαν ακριβά. Ακόμη ψάχνουν ποιος έφταιξε. Δεν θα τον βρουν ποτέ, γιατί κοιτάνε το δάχτυλο που νομίζουν πως δείχνει οπουδήποτε αλλού εκτός των ιδίων.

Το ίδιο παθαίνουν τώρα όσοι πίστεψαν πως με ένα διορισμό ή με μια «επαφή» στον κρατικό μηχανισμό, βρήκαν το μήνα που θρέφει τους εννέα και έλυσαν το πρόβλημα της ζωής τους και της ζωής των παιδιών τους. Ακόμη νομίζουν πως φταίει η Μέρκελ, η διεθνής τραπεζοκρατία και ό,τι άλλο δείχνει το δάχτυλο των δημαγωγών… Ουδόλως οι ίδιοι και το «βύσμα» τους που κέρδισε περισσότερα απ΄ αυτή τη σχέση.

Κανείς δεν πρόκοψε ακολουθώντας δημαγωγούς.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί αποφάσισαν να αλλάξουν κοινωνική τάξη και status με διακοποδάνεια και πιστωτικές κάρτες. Τώρα τεντώνουν τα αυτιά στον κάθε δημαγωγό που μουρμουρίζει για «κούρεμα» όλων των τραπεζικών δανείων και φέρνουν αμφίβολα παραδείγματα από χώρες που τις έχει ξεχάσει κι ο χάρτης.

Ο δρόμος προς την ευημερία περνά μέσα από την ατομική κυρίως, και συλλογική κατά δεύτερο, προσπάθεια και κυρίως τη μόρφωση και την εργασία. Τ’ άλλα είναι παγίδες για αφελείς. Τα ίδια έλεγα και το ’99 στην κορυφή, τα ίδια και τώρα στον πυθμένα. Στους περισσότερους ηχούν το ίδιο παράδοξα και περιττά.

Μπορούν να ελπίζουν;

Κάποιοι ακούνε για τα 50 δισ. ευρώ που θα πάρουν οι τράπεζες στα πλαίσια της ανακεφαλαιοποίησης για τις απώλειες από το «κούρεμα» και την διαγραφή των επισφαλών δανείων και μέσα στην απόγνωση, ή την παράκρουση «εξυπνάδας», πιστεύουν πως αν δεν κερδίσουν, τουλάχιστον θα σβήσουν τα χρέη τους…

Κανείς δεν χαρίζει 30 ή 50 δισ. στις τράπεζες για να σβήσουν τις ζημιές από τα ελληνικά ομόλογα και τα δάνεια όσων δεν είναι σε θέση να τα πληρώσουν.

Τα λεφτά αυτά τα δανείζουν οι Ευρωπαίοι για να τα επιστρέψουμε πίσω εμείς και τα παιδιά μας στα επόμενα 30 χρόνια. Είναι αλήθεια πως τα δάνεια αυτά μας δίνονται με φιλικούς και χαριστικούς όρους και όχι τοκογλυφικούς όπως διατείνονται αυτοί που μας έφεραν εδώ διορίζοντας και ξοδεύοντας δανεικά.

Όποιος απαιτεί ένα «κούρεμα» της τάξης του 30% σε όλα τα δάνεια, είναι σαν να ζητά αλλά 75 δισ. ευρώ (250 δισ. επί 30% ίσον 75 δισ. ευρώ) δανεικά τώρα τα οποία θα επιστρέψουν πίσω τα παιδιά του αργότερα με τόκους.

Μέχρι σήμερα «πατριώτες» μου, τα μόνα κορόιδα που έχουμε βρει ως έθνος είναι τα παιδιά μας, τα οποία έχουμε φορτώσει με ένα χρέος 360 δισ. ευρώ συν άλλα τόσα περίπου τα δικαιώματα συνταξιοδότησης που έχει θεμελιώσει η γενιά μας…

Όλο αυτό το ανοσιούργημα το έχουμε κρύψει κάτω από αριστερίζουσες σαπουνόφουσκες επιχειρημάτων, για τραπεζοκρατία, κεφάλαιο που πίνει το αίμα του λαού και κακούς Ευρωπαίους που μας σφίγγουν το λουρί, αντί να μας δανείσουν και άλλα για να προκύψει ανάπτυξη…

Όσο και να κρύβει την πραγματικότητα η συμφεροντολογική ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς, η πραγματικότητα αργά ή γρήγορα, έστω και μέσω μιας κατάρρευσης θα μας προσγειώσει στα δεδομένα της.

Δεν υπάρχει δωρεάν…

Πόσο ωφελημένος θα είναι κάποιος, αν του σβηστεί μια μηνιαία δόση δανείου 500 ευρώ, όταν παράλληλα θα αυξηθούν κατακόρυφα οι πιθανότητες να χάσει και το εισόδημα των 1.000 ευρώ με το οποίο πλήρωνε τη δόση;

Πόσο χρήσιμη είναι η διαγραφή των χρεών μου στο τεφτέρι του μπακάλη, αν τα ράφια του μπακάλικου αντί για προϊόντα γεμίσουν αράχνες; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Μην κοιτάτε που οι «σωτήρες» σας λένε την πρώτη σκηνή του έργου.

Ο μέσος λογικός άνθρωπος γνωρίζει πως αν φτάσει στο σημείο να του διαγράψει η τράπεζα κάποιο χρέος, δεν θα είναι σε θέση να πανηγυρίζει, γιατί για να κάνει η τράπεζα κάτι τέτοιο, σημαίνει πως ο ίδιος βρίσκεται σε μια κατάσταση που όντως δεν μπορεί να πληρώσει. Ήτοι: Στη χειρότερη. Τι να το κάνεις το υπόλοιπο του στεγαστικού που θα διαγραφεί από την τράπεζα, αν αναγκαστείς να πουλήσεις το σπίτι για ένα κομμάτι ψωμί και ένα μπιτόνι πετρέλαιο θέρμανσης;

Όποιος χρεοκοπεί, συνήθως χάνει πολύ περισσότερα από αυτά που κερδίζει με τις διαγραφές.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

•Για μια φλούδα γης. Το τελευταίο ταμπούρι του Έλληνα, το τελευταίο όρυγμα είναι το ιδιόκτητο σπιτάκι του.

Ιστορική απόφαση του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης κόλαφος για το πελατειακό κράτος

Φεβρουαρίου 25, 2012 |

Το Πρωτοδικείο Μυτιλήνης με ιστορική του απόφαση δικαίωσε συμβασιούχο κατακεραυνώνοντας Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ

Γράφει: Νίκος Μανάβης / εφημερίδα “ΕΜΠΡΟΣ
Μια ιστορική απόφαση, την 75/2012, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Με αυτή την απόφαση κόλαφο για το πελατειακό κράτος, κατακεραυνώνονται η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ για τη δημιουργία και τη συντήρησή του επί δεκαετίες. Το σκεπτικό της απόφασης, που ακόμη δεν έχει καθαρογραφεί, αποτελεί ένα δριμύ «κατηγορώ» σε βάρος των δύο μεγάλων κομμάτων, που επί δεκαετίες χρησιμοποιούσαν τους συμβασιούχους του Δημοσίου ως πολιορκητικό κριό για την εξουσία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην απόφαση, «μερικές χιλιάδες ψήφοι μπορούσαν να καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα».

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο κ. Σωτήρης Καμαρός είχε καταθέσει αγωγή σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου (όπως εκπροσωπούνταν από το Υπουργείο Πολιτισμού), με την οποία ζητούσε να αναγνωριστεί ότι ως εργαζόμενος της Κ΄ Εφορείας Κλασσικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων (Κ΄ ΕΠΚΑ) κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας, παρά το ότι εργαζόταν ως συμβασιούχος, επιδιώκοντας έτσι να πετύχει την πρόσληψή του στην υπηρεσία ως υπαλλήλου αορίστου χρόνου. Ο κ. Καμαρός εργάστηκε στην υπηρεσία ως εργάτης από τις 15 Ιανουαρίου τού 2001 έως τις 30 Ιουνίου τού 2009, δηλαδή για 8,5 χρόνια.

Τι αναγνωρίσθηκε
Το δικαστήριο δέχθηκε ότι ο κ. Καμαρός κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες όλα αυτά τα χρόνια κι αναφέρει, στο σκεπτικό της απόφασης, ότι θα έπρεπε να είχε γίνει πρόσληψη υπαλλήλου με διαγωνισμό στη συγκεκριμένη θέση. Αντί αυτού, το δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο κ. Καμαρός εργάστηκε στην υπηρεσία με σειρά συμβάσεων, οι οποίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Όμως το Υπουργείο Πολιτισμού φρόντιζε η επαναπρόσληψή του να γίνεται με διαφορά λίγων ημερών, δύο ή τριών, ώστε ποτέ να μην μπορεί να συμπληρώσει 24 μήνες συνεχούς εργασίας στην υπηρεσία. Τούτο γινόταν εσκεμμένα προκειμένου να μην αποκτήσει το δικαίωμα να διεκδικήσει τη μετατροπή της σχέσης εργασίας σε αορίστου χρόνου.
Ακόμη, αναγνωρίζει ότι η μη πρόσληψη μονίμων υπαλλήλων και η διατήρηση επί χρόνια του καθεστώτος συμβασιούχων είχαν καθαρά ψηφοθηρικούς στόχους.
Επιπροσθέτως, αναγνωρίζεται πως αν και το Προεδρικό Διάταγμα Παυλόπουλου (από το όνομα του πρώην υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου) είχε ως στόχο να προστατεύσει τους εργαζομένους, στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκε σε βάρος τους. Κι αυτό γιατί οι συμβασιούχοι του δημόσιου τομέα, όπως ο κ. Καμαρός, έχοντας ανάγκη να εργαστούν, αναγκάζονταν να αποδέχονται πρακτικές που αναιρούσαν τα δικαιώματά τους.

Ενδιαφέρει
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η παραπάνω απόφαση λήφθηκε σε μια εποχή που όχι μόνο έχουν παγώσει οι προσλήψεις στο δημόσιο τομέα, αλλά καταργούνται και οι οργανικές θέσεις των υπηρεσιών και ετοιμάζονται χιλιάδες απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων.
Όταν καθαρογραφεί η απόφαση, θα κοινοποιηθεί στο Υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση.
Σε δήλωσή του στο «Ε», ο δικηγόρος του κ. Καμαρού Γιώργος Λάγος τονίζει: «Για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη (Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης) αποδεικνύεται θεματοφύλακας των δικαίων των εργαζομένων και μάλιστα των απασχολουμένων με διαδοχικές συμβάσεις έργου ή ορισμένου χρόνου. Ωστόσο, πρόκειται πάντοτε για εργαζομένους σε συνθήκες μισθωτής εργασίας, στο Δημόσιο και τους φορείς του. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι αναφορές του δικαστηρίου στην πάγια πρακτική του πολιτικού συστήματος μετά τη μεταπολίτευση και ιδιαίτερα των δύο κομμάτων εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) να παραβιάζουν συστηματικά το νόμο ανανεώνοντας διαδοχικά τις συμβάσεις τέτοιων εργαζομένων για λόγους ψηφοθηρικούς, διατηρώντας τους σε συνθήκες ομηρίας, καταπατώντας παράλληλα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Αποτέλεσμα αυτής της παθογένειας ήταν η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία να παραγάγει πλήθος συμβασιούχων, οι οποίοι σήμερα, “απροστάτευτοι” από το κομματικό πελατειακό σύστημα, αναζητούν τα δίκαιά τους από τα δικαστήρια, ενώ οι υπαίτιοι ουδεμία κύρωση έχουν υποστεί.»

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΛΟΠΗΣ ΣΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑ

ΣΚΕΠΤΟΜΕΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΟΥΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΝ ΣΤΑΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΡΓΚΕΛ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΤΡΩΙΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗΑΥΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧ. ΟΛΥΜΠΙΑ; ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ( ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΑΝΤΑΡΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΗ ΗΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΜΙΣΟΙ) ΑΥΤΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΚΑΤ’ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙΣΥΝΕΡΓΕΙΑ  ΣΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗΗ ΑΣΦΑΛΗΣ ΦΥΛΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝΑ ΤΑ

Περί της κλοπής στά Ολύμπια

ΣΚΕΠΤΟΜΕ ΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΟΥΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΝ ΣΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΡΓΚΕΛ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΤΡΩΙΚΑΝΩΝ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧ. ΟΛΥΜΠΙΑ; ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ( ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΑΝΤΑΡ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΗ Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΜΙΣΟΙ) ΑΥΤΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΚΑΤ’ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ  ΣΤΗΝ ΚΛΟΠΗ – ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΑΣΦΑΛΗΣ ΦΥΛΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ – ΑΡΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΔΙΕΥΚΟΛΗΝΣΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ

Το Πείραμα της Αργεντινής και τι ζούμε τώρα

Το άρθρο είναι από τήν polis press

Το «σενάριο» του εκπληκτικού ντοκυμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για το πέρασμα του ΔΝΤ από την Αργεντινή και κυρίως για τις επιπτώσεις του. Διαβάστε για να δείτε τις ομοιότητες με αυτό που σήμερα ζούμε!

Το Δεκέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άιρες, μεγάλες λαϊκές μάζες κατευθύνονται προς την ιστορική πλατεία «Πλάσα δε Μάγιο.» Η Αργεντινή μία από τις πλουσιότερες οικονομίες στο παρελθόν, έχει χρεοκοπήσει. Η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί και ο Πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντο Δε Λα Ρούα διαφεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο μέσα στη θύελλα του οργισμένου λαού που συγκρουόταν με την αστυνομία, έσπαγε τράπεζες, λεηλατούσε σούπερ μάρκετ και φώναζε μαζικά «Να φύγουν όλοι!».

Η κοινωνική έκρηξη του 2001, ήταν το τέλος ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου διάρκειας 10 ετών και άφησε πίσω της 35 νεκρούς (δολοφονημένους από την αστυνομία και τους ιδιωτικούς φρουρούς των τραπεζών), 30.000 παράπλευρες απώλειες (ανθρώπους που αυτοκτόνησαν, η υπέστησαν καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια), και περίπου 20.000.000 ανθρώπους (πάνω από το μισό του πληθυσμού) βουτηγμένους στην φτώχεια και τη μιζέρια.

Σχεδόν 10 χρόνια μετά, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, που είχε εργαστεί στην Αργεντινή το 2001-2002 κατά την περίοδο της κρίσης, επιστρέφει για μια νέα αυτοψία στην οικονομία, την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση της χώρας.

«Στο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας
τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και
οι ζημιές κοινωνικοποιούνται.»
Εδουάρδο Γαλεάνο-Συγγραφέας

ΥΠΟΘΕΣΗ Α’ ΜΕΡΟΥΣ

Όταν ο Γιώργος Αυγερόπουλος έφυγε από την Αργεντινή το 2002, είχε αφήσει την ιστορική πλατεία του Μαΐου, γεμάτη διαδηλωτές και συνθήματα. Τώρα την ξαναβλέπει σχεδόν στην ίδια κατάσταση, όμως ο λόγος είναι διαφορετικός. Ο τέως πρόεδρος της Αργεντινής Νέστορ Κίρσνερ,σύζυγος της σημερινής προέδρου Κριστίνα, έχει μόλις πεθάνει, χτυπημένος από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο.

Οι υποστηρικτές του, που αποτελούν και την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, τον θεωρούν ήρωα, καθώς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση και να διώξει το Δ.Ν.Τ. από τη χώρα. »Μας έδωσε πίσω την αξιοπρέπειά μας.» «Αυτός ήταν που μας απελευθέρωσε από τα νύχια αυτού του αρπαχτικού τέρατος!», είναι μερικές από τις φράσεις των συγκεντρωμένων στην πλατεία. «Και αφού εσείς είστε από την Ελλάδα που περνάει τώρα άσχημες στιγμές, να ξέρετε ότι εμείς ήδη το περάσαμε. Ήμασταν αιχμάλωτοι των δανείων και του συσσωρευμένου χρέους. Κι αυτά τα δάνεια δεν ήταν για εμάς. Δεν ήταν για το λαό. Ποτέ δεν είναι για τον λαό. Γι’ αυτό και οι Έλληνες κάνουν καλά και διαδηλώνουν. Είναι θλιβερό να μη μαθαίνεις, να μη καταλαβαίνεις…»

Ο Ντομίνγο Καβάλο περιγράφει με λεπτομέρειες ό,τι έγινε πίσω από τις κλειστές πόρτες των συμβουλίων με το Δ.Ν.Τ. σε Ουάσινγκτον και Μπουένος Άιρες. «Το Δ.Ν.Τ. μας είχε ήδη δώσει ένα δάνειο, προσπαθώντας να βοηθήσει την Αργεντινή να βγει από την οικονομική κρίση, που είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του 2000″, λέει. «Αυτό φαινόταν ξεκάθαρα. Μας έδωσε λοιπόν ένα δάνειο με εκταμιεύσεις ανά τρίμηνο. Το 1ο τρίμηνο αυτού του προγράμματος δεν είχε τηρηθεί. Έτσι έθεσα στο Δ.Ν.Τ. να αναπρογραμματίσουμε τους στόχους με τέτοιον τρόπο, που να μπορούμε να τους τηρήσουμε.

Γιώργος Αυγερόπουλος: Πόσα ήταν;

Ντομίνγο Καβάλο: Δεν ήταν πολλά. Συνολικά το πρόγραμμα του Δ.Ν.Τ. ήταν 12 δις δολάρια και οι τριμηνιαίες δόσεις ήταν η κάθε μια 1,3 δις δολάρια. Ασήμαντα ποσά, δηλαδή, μπροστά σε αυτά που αναφέρονται για την Ελλάδα. […] Είχαμε πετύχει τους στόχους μας για το 3ο τρίμηνο. Το οποίο είχε τελειώσει το Σεπτέμβριο. Τότε έστειλαν μιαν αποστολή για να δούνε αν είχαμε πετύχει ή όχι. Είχαμε πετύχει και έπρεπε να εγκρίνουν την επόμενη εκταμίευση. Μετά άρχισαν να παρατηρούν αν θα πετυχαίναμε τους στόχους μας για το 4ο τρίμηνο. Και φυσικά για το 4ο τρίμηνο θα είχαμε προβλήματα για να πετύχουμε τους στόχους. Όπως ούτε και στην Ελλάδα θα μπορέσετε να εκπληρώσετε ακριβώς τους στόχους, όπως έχουν προγραμματιστεί. Έτσι λοιπόν με το επιχείρημα ότι για το 4ο τρίμηνο, που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, δεν θα εκπληρώναμε τους στόχους, μας ακύρωσαν την εκταμίευση των χρημάτων για το Νοέμβριο. Και αφού μας αφαίρεσαν την στήριξη, δεν έμενε άλλη λύση απ’ το να εξαγγείλουμε στάση πληρωμών. […] Εκείνο τον καιρό κυριαρχούσε η θεωρία της ηθικής του κινδύνου, δηλαδή όταν μια χώρα είναι χρεωμένη και υπάρχουν τράπεζες και κάτοχοι ομολόγων που έχουν δανείσει αυτή τη χώρα, είναι καλύτερα η χώρα να φτάσει στη χρεοκοπία, γιατί έτσι αυτή η χώρα θα υποστεί τις συνέπειες αλλά και οι πιστωτές επίσης θα υποστούν τις συνέπειες, κι αυτό θα αποτελέσει ένα μάθημα για το μέλλον για να μην ξαναχρεωθεί αυτή η χώρα και οι πιστωτές να μην ξαναδανείσουν μια χώρα που θα βρίσκεται κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Δηλαδή εφάρμοσαν σε μας μια θεωρία που σήμερα ευτυχώς κανείς δεν τη υποστηρίζει και που μας έκανε να υποφέρουμε πολύ. Δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία, που ήταν κι αυτή σε κρίση την ίδια εποχή. Αλλά γιατί δεν την εφάρμοσαν στην Τουρκία; Την ίδια χρονιά, το 2001 η Τουρκία βρισκόταν σε μια τρομερή κρίση, αλλά την Τουρκία δεν την έσπρωξαν στη στάση πληρωμής του χρέους. Και δεν την έσπρωξαν γιατί θα χρησιμοποιούσαν την Τουρκία ως στρατιωτική βάση στον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ. Η Αργεντινή, αφού δεν μπορούσε να γίνει βάση για κανέναν πόλεμο, είπαν: «Εντάξει, αυτή είναι η περίπτωση της χώρας που μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα για τις άσχημες συνέπειες της υπερχρέωσης.

Ο Ντομίνγο Καβάλο, ωστόσο, διευκρινίζει ότι η κριτική που κάνει στο Δ.Ν.Τ. δεν είναι η ίδια με αυτή που κάνει η αριστερά. «Το Δ.Ν.Τ. βοήθησε πολλές χώρες, τώρα βοηθά μαζί με την Ευρώπη την Ελλάδα», λέει. «Η μόνη χώρα που δυστυχώς δεν βοήθησε ήταν η Αργεντινή».

«Προσέξτε συμπεριφέρονται όπως οι μαφιόζοι», αντικρούει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. «Απαγάγουν ολόκληρες χώρες. Πληρώνονται τα λύτρα, αλλά δεν επιστρέφουν πίσω τα θύματα. Τα λύτρα τα ονομάζουν «υπηρεσίες του χρέους». Υπαγορεύουν διαταγές στις κυβερνήσεις. Κυβερνούν τις κυβερνήσεις. Γιατί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ονομάζεται «διεθνές», αλλά το διοικούν 5 χώρες κι αυτές είναι που παίρνουν τις αποφάσεις. Γιατί το δικαίωμα ψήφου αναλογεί στο κεφάλαιο που έχει επενδυθεί. Έτσι όσοι έχουν τα περισσότερα λεφτά, είναι αυτοί που διατάζουν. Είναι πέντε χώρες που κυβερνούν τον κόσμο. Και μετά μιλούν για δημοκρατία. Ποια δημοκρατία; Αφού 5 χώρες διοικούν πάνω απ’ τις άλλες».

Ο Καβάλο, αφού περιγράφει το πώς και το γιατί εφάρμοσε το περίφημο κοραλίτο, δεσμεύοντας τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες, υπερασπίζεται πλήρως την πολιτική ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που εφάρμοσε ο ίδιος την δεκαετία του ’90. «Ήταν προβληματικές εταιρίες που δημιουργούσαν τεράστιες απώλειες στο κράτος. Με το να τις ιδιωτικοποιήσουμε, πετύχαμε δυο πράγματα. Απ’ τη μια μεριά εξαφανίστηκαν τα ελλείμματα, δεύτερον το κράτος δεν έπρεπε πια να επενδύει σ’ αυτούς τους τομείς και επένδυσε σ’ αυτούς ο ιδιωτικός τομέας. Έτσι εκσυγχρονίστηκαν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες».

Ωστόσο, ο Άλδο Φερρέρ, ένας από τους πιο γνωστούς και έγκυρους οικονομολόγους της χώρας και πρέσβης της Αργεντινής στη Γαλλία, περιγράφει μια τελείως διαφορετική εικόνα. «Εφαρμόστηκε μια ξέφρενη πολιτική ξεπουλήματος της εθνικής μας κληρονομιάς. Ιδίως του πετρελαίου! Η Αργεντινή ήταν η μόνη χώρα που πούλησε την εθνική της εταιρία πετρελαίου. Πουλήθηκαν τα πάντα! Το τηλέφωνο, οι τηλεπικοινωνίες και τόσα άλλα πουλήθηκαν. Μ’ αυτά πλήρωσαν το χρέος, αλλά το χρέος συνέχισε ν’ αυξάνεται. Έτσι λοιπόν, στο τέλος της περιόδου, αφού είχε πουληθεί η εθνική κληρονομιά, ήμασταν χειρότερα κι απ’ την αρχή. Ήταν μια χείριστη πολιτική! Μια πολιτική με πηγή έμπνευσης τη «μαγεία» της Αγοράς, σύμφωνα με την οποία πρέπει να ανοιχτείς, να πουλάς, να βγάλεις το Κράτος από τη μέση και ν’ αφήσεις τις αυθόρμητες δυνάμεις της Αγοράς σε ένα σκηνικό διεθνούς κερδοσκοπίας, να κάνουν τη χώρα να προοδεύσει. Και το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή».

Σήμερα, σχεδόν 10 χρόνια μετά, πολλοί από τους καταθέτες, τωνοποίων τα χρήματα μπλοκαρίστηκαν στις τράπεζες, δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Παρά τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, που όρισε ότι οι τράπεζες οφείλουν να επιστρέψουν τα χρήματα των ανθρώπων στο αρχικό νόμισμα συν την παρακράτηση των τόκων όλων αυτών των χρόνων, οι τράπεζες κωλυσιεργούν με νομικά τερτίπια. Στους δανειολήπτες, ωστόσο, που είχαν πάρει δάνειο λίγο πριν την κρίση, παίρνουν τους τόκους. Οι ίδιοι μιλούν για τοκογλυφία. Περίπου 2.000.000 ενυπόθηκοι χρεοφειλέτες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

Πολλοί αυτοκτόνησαν μη μπορώντας να αντέξουν την οικονομική τους καταστροφή. Άλλοι επισκέπτονται συχνά τον ψυχίατρό τους. Ο Δρ. Ταραγάνο και οι συνάδελφοί του στην ψυχιατρική κλινική έκαναν μια μελέτη που κράτησε τρία χρόνια πάνω στα περιστατικά που χειρίζονταν καθημερινά. Ανακάλυψαν ότι το ποσοστό των ατόμων που υπέστησαν καρδιολογικά και εγκεφαλικά επεισόδια ως συνέπεια του άγχους που προκλήθηκε από την κρίση, εκτινάχθηκε στο 15%, την ώρα που ο παγκόσμιος μέσος όρος φτάνει μόλις το 2%.

Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, με τον μισό πληθυσμό να έχει βουλιάξει στη φτώχεια και τη μιζέρια, με το κράτος να είναι απόν και στο δρόμο να μην υπάρχει δεκάρα τσακιστή, η κοινωνία έδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά και εσωτερικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι αυτοοργανώθηκαν και άρχισαν να ανταλλάσουν αγαθά και υπηρεσίες. Έτσι εμφανίστηκε το «τρουέκε», ένας προ-καπιταλιστικός τρόπος εμπορίου, ο οποίος εξασφάλισε τη διαβίωση 10.000.000 ανθρώπων. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν σε ειδικά μέρη και αντάλλασε προιόντα: Ένα μεταχειρισμένο ρούχο, με ένα κιλό κρέας. «Το ανταλλακτικό παζάρι, όχι μόνο μας έδινε φαγητό, μας έδινε να πιούμε, αλλά και καρδιολόγους και δασκάλους για τα παιδιά μας, για αγγλικά και χορό. Είχαμε συμβολαιογράφους που έγραφαν για σπίτια και οικόπεδα και πληρώνονταν με κουπόνια και σπίτια που πουλιόνταν και αγοράζονταν με κουπόνια που ήταν το νόμισμα της ανταλλαγής. Είχαμε τουρισμό, είχαμε μανικιούρ, κομμωτήριο και πεντικιούρ, υπήρχε καζίνο, όλα αυτά με τα κουπόνια του ανταλλακτικού παζαριού», λέει η Γκρασιέλα Γκραγίσεβιτς, ιδρυτικό μέλος του Τρουέκε. «Ήταν σαν γιορτή, γίνονταν βραδιές, ο κόσμος τραγούδαγε, και κανείς δεν στενοχωριόταν, γιατί μπορούσε να φάει, να ντυθεί, ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα! Να μην εξαρτάσαι από τις τράπεζες, από τα σούπερ μάρκετ, απ’ τον υπουργό οικονομίας, από το Δ.Ν.Τ. Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε μια περίοδο πολύ μεγάλης ελευθερίας».

Το Τρουέκε πήρε τεράστια έκταση σε όλη τη χώρα. Τόση, που σύντομα ντόπιοι οικονομικοί κύκλοι, όσο και το ίδιο το Δ.Ν.Τ., απαξίωναν το Τρουέκε ζητώντας τη διάλυσή του, ενώ ένας γερουσιαστής των Η.Π.Α. το χαρακτήρισε οικονομική τρομοκρατία. «Αυτή η μελέτη της αγοράς μέσα από μια μικροαγορά κάνει τον κόσμο να πραγματοποιεί ένα σπουδαίο άλμα στην θεώρησή του για την οικονομία», λέει ο Ρουμπέν Ραβέρα, συνιδρυτής του Κλαμπ Τρουέκε. «Κι αυτό γνωρίζουμε ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ επικίνδυνο ο κόσμος να κάνει πρακτική μια μέθοδο που του επιτρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να είναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του».

Η αρχή του τέλους ήταν όταν η αστυνομία «επισκέφθηκε» για πρώτη φορά το μεγαλύτερο χώρο τρουέκε για έλεγχο. Ταυτόχρονα μεγάλα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να μεταδίδουν ότι στο Τρουέκε τα προιόντα που κυκλοφορούσαν ήταν κλεμμένα, ή ότι τα τρόφιμα ήταν από τα σκουπίδια. Ούτε όμως αυτό μπόρεσε να σταματήσει το Τρουέκε. Αυτό ωστόσο που μπόρεσε να το σταματήσει, ήταν τα δεκάδες πλαστά κουπόνια (που ήταν το νόμισμα της συναλλαγής) τα οποία διοχέτευσαν στο ανταλλακτικό εμπόριο άγνωστοι παραχαράκτες. Τα ιδρυτικά μέλη του Τρουέκε πιστεύουν ακόμα και σήμερα ότι αυτό ήταν κάτι οργανωμένο. Σε ρεπορτάζ της εποχής, η αστυνομία συλλαμβάνει εγκληματίες που μετέφεραν ένα εκατομμύριο πλαστά κουπόνια. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να είναι αυτοσχέδιο, η απάντηση είναι ότι για τέτοια παραγωγή χρειάζονταν μηχανήματα μεγάλης κλίμακας.

Το Τρουέκε συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στο Μπουένος Άιρες. Σε χώρους που κρατούν χαμηλό προφίλ και δεν διαφημίζονται για να μη δώσουν στόχο στις αρχές.

ΥΠΟΘΕΣΗ Β’ ΜΕΡΟΥΣ

Το 2003 εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής ο Νέστορ Κίρτσνερ, με μόλις το 22,2 % των ψήφων. Ήταν κυβερνήτης, μιας μακρινής επαρχίας στη Παταγονία. Σήμερα, θεωρείται ήρωας από μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, καθώς κατάφερε να βγάλει την Αργεντινή από την κρίση.

» Ήταν ένας άνδρας αντιφατικός,» λέει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γαλεάνο. «Προήλθε από το χώρο του Μένεμ και είχε συνεργαστεί στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων. Ήταν ένας από τους κύριους αυτουργούς στις ιδιωτικοποιήσεις των πετρελαίων. Αλλά όταν φτάνει στην Προεδρία γίνεται ένας από τους κυριότερους πρωταγωνιστές της Λατινικής Αμερικής, σ’ αυτήν τη διαδικασία εθνικής αξιοπρέπειας και αλλαγής την οποία βλέπουμε σε αρκετές χώρες της ηπείρου.»

Η Αργεντινή αποστασιοποιείται από την επιρροή των ΗΠΑ κλείνοντας στρατηγικές συμφωνίες με τον Τσάβες της Βενεζουέλας, τον Μοράλες της Βολιβίας, τον Κορρέα του Εκουαδόρ, την Μπασελέτ της Χιλής κ.α.

Στο πεδίο της οικονομίας ο Κίρσνερ έχει δίπλα του τον Ρομπέρτο Λαβάνια. Έναν έμπειρο οικονομολόγο και υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης. Η πρώτη τους κίνηση είναι να αποσύρουν οποιαδήποτε αίτηση πόρων προς το ΔΝΤ.

Μέχρι τότε οι προηγούμενοι υπουργοί είχαν προσπαθήσει να διαπραγματευτούν ένα δάνειο ύψους 20 και 25 δις δολαρίων», θυμάται ο Ρομπέρτο Λαβάνια. «Στο πρώτο ραντεβού που είχα με τον Κέλερ, που μετέπειτα έγινε πρόεδρος της Γερμανίας, εκείνη την εποχή ήταν διευθυντής του ΔΝΤ, πήγα να του ανακοινώσω ότι η Αργεντινή αποσύρει οποιαδήποτε αίτηση κεφαλαίων. Γιατί αυτή η αίτηση έδινε χώρο σε διαπραγμάτευση που εκ των πραγμάτων σήμαινε να αποποιηθούμε τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής. Ήταν μια παντελής επέμβαση στην οικονομία της Αργεντινής. Φυσικά η δικαιολογία ήταν να δοθούν κεφάλαια στην Αργεντινή. Κεφάλαια που θα έμπαιναν από ένα παραθυράκι και θα έβγαιναν από ένα άλλο για να πληρωθούν οι πιστωτές. Ήταν προφανές ότι ο μόνος στόχος ήταν να μειωθεί η χασούρα των πιστωτών . Με το να αποσύρω την αίτηση δανείου, η εξουσία του ΔΝΤ στην Αργεντινή, ελαττώθηκε πολύ γρήγορα.»

«Στη συνέχεια προστατεύτηκαν οι συντάξεις και οι μισθοί. Η προηγούμενη κυβέρνηση ακολουθώντας το πρόγραμμα του ΔΝΤ που μοιάζει με αυτό της Ελλάδας, απαίτησε και κατάφερε μια μείωση μισθών και συντάξεων 13%. Εμείς είπαμε ότι αυτό δεν έχει νόημα, γιατί πόσο θα μειώσεις τους μισθούς του δημοσίου για να ικανοποιήσεις τις τράπεζες; Κάναμε ακριβώς τ’ αντίθετο. Με δικαστική απόφαση την οποία αποδέχθηκε η κυβέρνηση, επεστράφη το 13 % των μισθών που είχαν κοπεί το 2000. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το αποτέλεσμα ήταν να αναγεννηθεί η αγορά. Τους τελευταίους 8 μήνες του 2002 η Αργεντινή ήδη αναπτυσσόταν με 8%. Και τα επόμενα 4 χρόνια κάπου στο 9%.»

Παρόλο όμως που η οικονομική κατάσταση βελτιωνόταν, το απλήρωτο χρέος που είχε διαμαρτυρηθεί, περίπου 93 δις δολάρια, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της ιστορίας. Ήταν σαφές ότι η Αργεντινή δεν μπορούσε να το ξεπληρώσει. Η κυβέρνηση κράτησε αμετακίνητη στάση. Πρότεινε σε όσους είχαν κρατικά ομόλογα που είχαν λήξει, να τους τα αντικαταστήσει με νέα, πολύ χαμηλότερης τιμής. Για κάθε ένα δολάριο που χρωστούσε η Αργεντινή θα πλήρωνε 25 σεντς και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

» Ήταν μια αναδιάρθρωση του χρέους που κατέληξε με 75% έκπτωση» λέει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της χώρας Ρομπέρτο Λαβάνια. «Οι πιστωτές χρειάστηκε να αποποιηθούν το 75%. Και προσέξτε: Περισσότεροι από 3 στους 4 πιστωτές μπήκαν εθελοντικά στην αναδιάρθρωση του χρέους. Δεν πιέστηκαν. Τους εξηγήσαμε την σοβαρότητα της κατάστασης της Αργεντινής.

Το Δεκέμβριο του 2005 ο πρόεδρος Κίρσνερ αποφασίζει να ξεπληρώσει με μία μόνο δόση ό,τι χρωστάει στο ΔΝΤ. Ήταν περίπου 10 δις δολάρια. Το ανακοινώνει σε μια αιφνίδια συνέντευξη τύπου. Ακόμα και οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν την απόφασή του «ιστορική». Έτσι στις αρχές του 2006, οριστικά η Αργεντινή πληρώνει όλο το χρέος προς το ΔΝΤ και κάνει ακόμα πιο σαφές ότι το ΔΝΤ δεν έχει πλέον κανένα λόγο στην οικονομική πολιτική της Αργεντινής.

Τουλάχιστον ήταν μια συμπεριφορά μεγάλης αξιοπρέπειας!» παρατηρεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο. «Όταν έρχονται οι του ΔΝΤ και λένε: «Εσείς θα πρέπει να….». Όχι, κύριοι κάνετε λάθος. Κάνατε λάθος στο μέρος και στη στιγμή. Εδώ σ’ αυτήν τη χώρα δεν μπορείτε να μιλάτε έτσι. Αυτή η χώρα έχει μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη. Δεν εκλέξανε εσάς! Κανείς δεν σας ψήφισε. Κύριοι τεχνοκράτες, κανείς δεν σας ψήφισε!»

Σήμερα η Αργεντινή είναι μια χώρα σε πλήρη ανάκαμψη. Παρόλο που δεν είναι δημοφιλής στη διεθνή οικονομική κοινότητα και στις αγορές χρήματος, η οικονομία της αναπτύσσεται με ένα μέσο όρο 7% τον χρόνο.

«Η Αργεντινή τώρα δεν εξαρτάται από τις διεθνείς πιστώσεις, απλά εξαρτάται από τη δική της οικονομία και δεν προστρέχει στις διεθνείς πιστώσεις. Το Κράτος έχει πλεόνασμα» λέει ο έμπειρος οικονομολόγος Άλδο Φερέρ. «Και για να’ ναι ξεκάθαρο: Η Αργεντινή δεν θα έβγαινε από την κρίση, αν δεν είχε αναβάλει την πληρωμή του χρέους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε στάση πληρωμής του χρέους; Είναι ένα πολύ περίπλοκο θέμα, λόγω των επιπτώσεων στην Ευρώπη. Ωστόσο νομίζω ότι όταν το πρόβλημα φτάσει σε ένα επίπεδο και δεν είναι δυνατόν να το χειριστείς, είναι πολύ δύσκολο να βγεις από την κρίση ακολουθώντας τους κανόνες. Έτσι λοιπόν η περίπτωση της Αργεντινής αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από το να μετατρέψει το χρέος σε επίπεδα που να μπορεί να το χειριστεί. Κι όταν το επανατοποθέτησε, η χώρα μπόρεσε να πληρώσει και συνεχίζει να πληρώνει.»

Υπάρχει όμως μια μεγάλη σκιά: Ο πληθωρισμός.

«Είμαστε πολύ άσχημα», υποστηρίζει ο πρώην υπουργός οικονομικών Ντομίνγο Καβάλο που κατηγορείται από τους αντιπάλους του ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001. «Ο πληθωρισμός είναι το χειρότερο που μπορεί να έχει μια χώρα. (53:03) Ο πληθωρισμός είναι ένας βαρύς φόρος για τους φτωχούς. Αυτό το μήνα που μόλις τελείωσε, η τιμή του κρέατος ξανανέβηκε κατά 15% με 20%. Φανταστείτε λοιπόν τι χτύπημα δέχεται η τσέπη του κόσμου. Δυστυχώς επειδή δεν υπήρξε η βούληση για να γίνει μια διαφανής τακτοποίηση, προτιμήθηκε ο ψεύτικος μηχανισμός της υποτίμησης και της «πεσοποίησης.» Δηλαδή είναι σαν σήμερα στην Ελλάδα αντί να γίνουν οι αναγκαίες θυσίες για να τακτοποιηθούν οι λογαριασμοί στην οικονομία για να αποφευχθεί η υπερβολική χρέωση, να αποφασίσουν να βγουν από το ευρώ και να πουν ότι όλες οι υποχρεώσεις που έχουμε σε ευρώ θα τις μετατρέψουμε σε υποχρεώσεις σε δραχμές. Και μετά ας αφήσουμε τη δραχμή να υποτιμηθεί απέναντι στο ευρώ. Ναι, αλλά ο κόσμος θα παίρνει το μισθό του σε δραχμές και η δραχμή θα υποτιμηθεί ενώ οι τιμές θα φτάσουν στα σύννεφα!»

Στην πρωτεύουσα χτίζονται όλο και περισσότεροι ουρανοξύστες. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα, η ζωή ακολουθεί τους συνηθισμένους ρυθμούς μιας μεγαλούπολης, και τίποτα δεν θυμίζει την περιπέτεια που πέρασε η χώρα 10 χρόνια πριν.

Οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι υπέροχοι. Παρά την ανάπτυξη όμως, πολλοί Αργεντίνοι περιμένουν ακόμα να δουν τα οφέλη της. Η φτώχεια και η ανεργία μπορεί να μειώθηκαν σε σύγκριση με το 2001, αλλά βρίσκονται ακόμα σε υψηλά επίπεδα.

Οι παραγκουπόλεις μεγάλωσαν

«Υπάρχει ένα παγκόσμιο σύστημα εξουσίας,» εξηγεί ο Εδουάρδο Γαλεάνο «που όταν εγώ ήμουν μικρός το έλεγαν Καπιταλισμό ενώ τώρα το αποκαλούν Οικονομία της Αγοράς. Έχει επίσης κι άλλα καλλιτεχνικά ονόματα. Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι κοινωνικοποιεί τις απώλειες και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη. Όπου η Αγορά είναι ο αόρατος και σκληρός Θεός, που υπαγορεύει τις διαταγές χωρίς κανείς να βλέπει το πρόσωπό της. Έτσι λοιπόν τίποτα! Υπάρχουν περισσότεροι ναυαγοί παρά ναυτικοί. Είναι σύστημα που αποβάλλει ανθρώπους. Και είναι ανίκανο να ενσωματώσει τα νέα στόματα που γεννιούνται και χρειάζονται να τραφούν. Περισσεύει κόσμος! Κι αυτό είναι μια από τις αντιφάσεις που δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική που να μπορεί να την εξηγήσει. Πώς είναι δυνατόν ένας κόσμος που κάθε φορά παράγει όλο και περισσότερα τρόφιμα, έχει κάθε φορά και περισσότερους πεινασμένους; Κι ενάντια σ’ αυτές τις δομές στην Λατινική Αμερική τώρα αρχίζει ένας αγώνας και γίνεται συνειδητό ότι το πεπρωμένο δεν είναι μοιραίο. Αν και οι Έλληνες κάποιες άλλες εποχές πίστεψαν πως ήταν. Στην πραγματικότητα το μέλλον μπορείς να το ανακαλύψεις, να το φανταστείς αντί να υποταχτείς σ’ αυτό.»

Εντάλματα σύλληψης των εκπροσώπων της τρόικας ζητούν οι Αστυνομικοί

Την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης των εκπροσώπων της τρόικας ζητεί η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, καταγγέλλοντας σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, όπως είναι «η εκβίαση, η συγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ».

Στην ανακοίνωση-επιστολή, που απευθύνεται ονομαστικά στους Σ.Ντερούζ, Π.Τόμσεν και Κλ.Μαζούχ, οι αστυνομικοί διαμηνύουν πως «αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας».

«Εδώ και δυο χρόνια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, σας έχει προειδοποιήσει ότι με την πολιτική που υπαγορεύετε και απαιτείτε να εφαρμοστεί ‘με το πιστόλι στον κρόταφο’, τινάζεται στον αέρα η κοινωνική συνοχή και πεθαίνει κάθε ελπίδα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας» αναφέρουν οι αστυνομικοί, υπογραμμίζοντας:

«Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού».

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής: «Προς εκπροσώπους: Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Σερβάζ Ντερόουζ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Πόουλ Τόμσεν Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας κ. Κλάουζ Μαζούχ

Κύριοι,

Το Διευρυμένο Γενικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας με τους εκπροσώπους από όλες τις Οργανώσεις των Αστυνομικών Υπαλλήλων της Χώρας κατά τις εργασίες του χθες 8/2/2012 και σήμερα 9/2/2012 αποφάσισε ομόφωνα να απευθυνθεί σ’ εσάς και να σας επισημαίνει τα ακόλουθα:

»Εδώ και δυο χρόνια, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, σας έχει προειδοποιήσει ότι με την πολιτική που υπαγορεύετε και απαιτείτε να εφαρμοστεί «με το πιστόλι στον κρόταφο», τινάζεται στον αέρα η κοινωνική συνοχή και πεθαίνει κάθε ελπίδα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας.

»Έγκαιρα, με παραστάσεις διαμαρτυρίας μας στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις Πρεσβείες της Γερμανίας και της Γαλλίας, εκδηλώσαμε την κάθετη αντίθεσή μας σε κάθε μέτρο και πολιτική που προσβάλλει το φιλότιμο και τις δημοκρατικές ευαισθησίες του λαού μας.

»Σας προειδοποιήσαμε ότι αρνούμαστε να βρεθούμε απέναντι στους γονείς, στα αδέρφια, στα παιδιά μας, σε κάθε πολίτη αυτού του τόπου, που διαμαρτύρεται και απαιτεί αλλαγή πορείας.

»Όλοι μας ζητούμε προγραμματικές πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και όλων ημών που πλέον διαβιούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας.

»Τα συμφέροντα των δανειστών των τοκογλυφικών δανείων και των κεφαλαιούχων που εποφθαλμιούν τον εθνικό μας πλούτο, δεν μπορεί με κανένα κανόνα δικαίου να τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των καθημερινών στοιχειωδών αναγκών του λαού. Πέραν τούτου, η προτεραιότητα της επιβίωσης των πολιτών ενός έθνους, έχει νομολογηθεί διεθνώς ότι είναι προτεραιότητα όχι μόνο της εγχώριας πολιτικής, αλλά και της διεθνούς κοινότητας. Εξάλλου, δεν είμαστε ούτε εμείς ούτε η πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται στην ίδια μοίρα, αυτοί που προκαλέσαμε την κρίση.

»Επειδή, ωστόσο, διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά, ότι συνεχίζετε την ίδια καταστροφική για όλους μας πολιτική, θέλουμε να σας δηλώσουμε κατηγορηματικά ότι σε καμία περίπτωση δεν θα δεχθούμε να μας βάλετε να σκοτωθούμε με τα αδέρφια μας.

»Σας προειδοποιούμε ως νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων αστυνομικών ότι θα απαιτήσουμε να εκδοθούν άμεσα τα εκ του νόμου προβλεπόμενα εντάλματα σύλληψής σας για σωρεία παραβάσεων της κείμενης νομοθεσίας, με την αυτόφωρη διαδικασία, σύμφωνα με ειδικές διατάξεις του ελληνικού ποινικού νόμου, όπως είναι η εκβίαση, η συγκεκαλυμμένη προώθηση κατάργησης ή συρρίκνωσης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και της εθνικής κυριαρχίας, η προσβολή άλλων ουσιωδών εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού κλπ».

Σε λευκή απεργία

Να σημειωθεί πως η Ομοσπονδία έχει καλέσει τα μέλη της σε λευκή απεργία από επιμέρους υποχρεώσεις, που απορρέουν από το επαγγελματικό τους αντικείμενο, όπως είναι η επίδοση δικογράφων, η διασταύρωση οικοδομικών παραβάσεων, η φύλαξη γηπέδων κ.λπ.

Χαρακτηρίζοντας τις δραστηριότητες αυτές «πάρεργα», η Ομοσπονδία καλεί τους αστυνομικούς, που επιθυμούν να απέχουν, να το πράξουν.

πηγή:polis press

Η σωτηρία της χώρας δεν είναι η ισοπέδωση της κοινωνίας

Μαρία Χριστάκη christakimaria@hotmail.com

Ζούμε στιγμές που οι λέξεις και οι προτάσεις των πολιτικών μας έχουν χάσει το νόημα τους. Μιλάνε για σωτηρία οι 3 αρχηγοί και ο πρωθυπουργός μας λες και ο λαός καλοπερνά ή λες και διορθώθηκαν παθογένειες και πλήρωσαν τελικά οι προνομιούχοι του συστήματος και οι φοροφυγάδες. Σωτηρία της χώρας έτσι όπως γίνεται σήμερα είναι το ίδιο και το αυτό με ισοπέδωση της κοινωνίας! Η συνταγή είναι λάθος 2 χρόνια τώρα αλλά παρόλα αυτά συνεχίζεται το ίδιο βιολί με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Άνεργοι κοντά στο 1.000.000 ( επίσημα) μισθοί πείνας, συμβάσεις μεσαίωνα στον ιδιωτικό τομέα, άδικη φορολογική επιβάρυνση και όλα αυτά με τις ευλογίες μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης αρχικά και τώρα μιας εθνικής ενότητας (ξεπουλήματος την αποκαλώ εγώ βασικά). Πόσο ακόμη θ’ αντέξουμε και τελικά που πηγαίνουμε δε μας λέει κανείς. Όλα γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες και τελικά το μόνο που μένει είναι κάτι ψευτοδιλλήματα κάθε φορά. Μια κοινωνία που ματώνει και που σιγά σιγά τα όνειρα ξεφτίζουν το λιγότερο που θέλει είναι ακόμη μια άδικη μεταχείριση και μια κατάσταση εκβιασμών και θεατρινισμού. Δυστυχώς έχουμε πολιτικούς που μας οδηγούν στην καταστροφή και είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Χρέος μας , λοιπόν, είναι να παλεύουμε για ό, τι μας ανήκει και για τα δικαιώματά μας! Καιρός να σηκώσουμε το κεφάλι, να είμαστε δυνατοί, να ελπίζουμε και ν’ αγωνιστούμε δημοκρατικά και υπεύθυνα για να σώσουμε το μέλλον μας .

Αναρτήθηκε από στο blog Σοσιαλδημοκρατία